Oddalona kilka kilometrów od prowincji Krabi, ukryta w gęstej dżungli, stanowi jeden z najpiękniejszych i najbardziej niedostępnych zabytków Tajlandii. Świątynia na szczycie, czyli 1237 schodów oraz Jaskinia Tygrysa.

Wat Tham Seua to miejsce niecodzienne i zupełnie różne od świątyń, które widziałam do tej pory. Okolice kompleksu to lasy i dżungle, porastające olbrzymie skały. Z drogi widzimy małe, złote wieżyczki na olbrzymiej górze. To nasz cel. Aby dostać się na szczyt, trzeba pokonać 1237 stromych i wysokich (ponad 30cm) schodów, wiodących przez dżunglę. 40 stopni, duża wilgotność sprawia, że kiedy docieramy na wzgórze, wyglądamy jakbyśmy właśnie wyszli z wody. Po drodze nie spotykamy nikogo, oprócz jednego Meksykanina, szalonych Makaków i dwóch mnichów, dla których taka wspinaczka jest codziennością. Teraz wiem, dlaczego miejsce to jest tak mało popularne wśród turystów. Wokół panuje cisza, przerywana tylko słyszalną gdzieś z dołu melodyjną modlitwą. Na szczycie dostaję od mnichów wieniec jaśminowy. Pachnie obłędnie i przynosi szczęście w miłości. Ciężka to była przeprawa, jestem z siebie dumna, widoki rekompensują trud. Stoimy wpatrzeni w piękną panoramę. Różowo-czerwone słońce oświetla olbrzymi posąg Złotego Buddy. Czas też jakby sie zatrzymał. Schodzimy. Przed nami jeszcze dużo zwiedzania. Na dole znajduje się osławiona Jaskinia Tygrysa, której genezę powstania maluje legenda o medytującym mnichu, któremu towarzyszył tygrys. Świątynia powstała w roku 1975. Istnieją też naskalne malunki, przedstawiające tygrysy i formacja skalna, przypominająca tygrysią łapę. Cały teren to właśnie jaskinie, w których mnisi modlą się oraz domki z ogródkami, w których mieszkają. Żyjący tu mnisi praktykują medytację zwaną vipassana. Ludzkie czaszki i szkielety, których obecność w jaskiniach trochę przeraża, mają pomóc w rozróżnieniu tego co cielesne, a co duchowe. Kiedy odpoczywamy w cieniu skał w powietrzu unosi się zapach kadzideł i kurczaka curry;).

Zapraszam na http://blogopodrozach