Jestem nauczycielka z wyksztalcenia. Pracowalam w szkole i w gazecie. Tyralam na dwoch etatach.
Doszlam do wniosku, ze jestem na tyle operatywna, ze utrzymam sie sama. Tak tez zrobilam. Otworzylam wlasna gazete, zajelam sie podrozami, blogiem, zdjeciami. Nie porzucilam pracy w zawodzie zupelnie- otworzylam prywatne przedszkole.
Zmiany w zyciu zapoczatkowalam po rozwodzie z pierwszym mezem. Po rozwodzie z drugim poszlo szybciej w kierunku latania )
Syna mam doroslego, ma juz swoja rodzine, dziecko, zone, biznes.
Wiekszosc moich kolezanek ze starej pracy (szkoly) przy okazji spotkan, narzeka na swoje zycie, na brak perspektyw, niskie zarobki, monotonie, brak wolnosci. Zazdroszcza mi i podziwiaja, ze mialam odwage a ja im tlumacze, kazda z was moze to zrobic, ja nie jestem jakas wyjatkowa. Tylko trzeba sie odwazyc skoczyc, tak jak spadochronem

Kocham swoje lozko, kocham kazde lozko, uwielbiam spac w moich ulubionych Hiltonach, po calym swiecie, jak tylko mam okazje, co nie przeszkadza mi spac na podlodze, dywanie czy karimacie. Przykryc sie kawalkeim szmatki, wlozyc zatyczki do uszu i odpoczywac. Jestem elastyczna, tego nauczyly mnie podroze, obserwacje zycia ludzi poznawanych na szlaku. Tych, ktorzy maja o wiele mniej niz ja. I sa szczesliwsi od wielu moich znajomych. Im do zycia nie jest potrzebny wielki dom, kilka samochodow, szafy pelne ubran. Ciesza sie malymi rzeczami, zyja prosto i skromnie. I zupelnie nie sa biedniesi duchowo.
Do szczescia jest przeciez bardzo malo konieczne.

Do tego zależy czy jest weganem, ile kubków kawy z Starbucksa dziennie itd. itd. do stażu pracy.

Daaawno temu wsiedliśmy z kolega do autobusu miejskiego i kolega zagaił: "wiesz, submitnąłem dzis ajemara z nowym ficzerem dla naszego kantry". A ludzie dookoła spojrzeli na nas jak na kosmitów.