Szukam towarzysza lub towarzyszki do wyjazdu na stałe do Islandii w wieku 20-30 lat (najlepiej ze śląska).
Wyjazd miałby się odbyć pewnie w przyszłym roku lub za dwa lata, jednak trzeba się do tego dobrze przygotować.

Mam tutaj dobrą pracę, ale niestety życie dało mi kopa pod innym względem (rozpad związku z którym wiązałem swoją przyszłość) i chciałbym teraz coś zmienić w swoim życiu, ponieważ jakby na ten moment nie mam żadnego konkretnego celu.
Islandia zawsze mi się podobała jako kraj do zwiedzania więc pomyślałem że może by połączyć przyjemne z pożytecznym - chciałbym się tam osiedlić i po prostu utrzymywać się z jakiejś pracy a w wolnych chwilach zwiedzać.

Co przemawia dla mnie za Islandią:
- mało ludzi i względnie mało imigrantów (podobno jest swojsko a ludzie są podobno przyjaźnie nastawieni)
- największa grupa imigrantów to polonia
- podobno można się dogadać po angielsku i znaleźć pracę, znając w jakimś stopniu ten język
- super klimat (trochę może depresyjny, ale mi odpowiada)
- zdrowa żywność (chyba), wysoka długość życia mieszkańców
- kraj niepodległy
- niska przestępczość
- naturalne źródła energii


Jestem w przedziale wiekowym 25-28 lat, mężczyzna nie palący, nie pijący (mam na myśli nałogowo;) )

Jeżeli znalazłby się jakiś kandydat lub kandydatka, w podobnym wieku i o podobnych priorytetach, z którym można by dzielić się kosztami mieszkania (przynajmniej w początkowej fazie) i ogólnie mieć w takiej osobie jakieś wsparcie to bardzo chętnie rozważyłbym wyjazd we dwoje, lub nawet jakieś inne propozycje, jeśli się pojawią.

Proponuję kontakt przez prywatną wiadomość, a potem ewentualnie przez facebook/life. Jeżeli miałbym jechać z kimś - najpierw chciałbym poznać tę osobę.

Ja tam się na tym za bardzo nie znam, ale to mi wygląda jak ogłoszenie matrymonialne do związku partnerskiego
Może zacznij poszukiwania wśród osób mieszkających już na Islandii. Może pojedź w najbliższe wakacje i rozejrzyj się na miejscu. Jak masz tam pracę w państwowej firmie to możesz dostać mieszkanie komunalne od rządu. Ogólnie tam jest drogo.
Albo poszukaj sobie partnera/partnerki życiowej najpierw, a dopiero potem planuj wyprowadzkę z Polski.

ps. Głowa do góry. Niejedna miłość jeszcze przed Tobą.

_________________
Ιαπόνκα76

Napisałem, że płeć nie gra roli, więc nie jest to bynajmniej poszukiwanie partnerki a tym bardziej partnera (jestem orientacji heteroseksualnej) na zasadzie randki w ciemno. Chodziło mi o to żeby nie być sam jak palec i żeby współdzielić koszty. Zapomniałem napisać o jednym szczególe - dobrze gdyby ochotnik na taki wyjazd posiadał budżet przynajmniej 15 k pln.

Choć ostatecznie jeżeli nie znajdzie się nikt, pojadę sam - kiedyś, bo jak mówiłem, to nie jest plan na jutro ani na za miesiąc. Jednak do podjęcia takiej decyzji życiowej trzeba się mocno przygotować i wolałbym znać taką osobę wcześniej i z nią układać ewentualne plany strategiczne.

Propozycja aby wyjechać tam wpierw na wakacje jest bardzo dobra - wezmę to pod uwagę.

Twój wpis brzmi żałośnie. I nie pasuje do tego forum. To że masz pomysł na ułożenie swojego życia pod wpływem zawodu miłosnego nie oznacza wcale, że istnieje na świecie druga osoba, która chciałaby dzielić koszty i cierpienie wraz z tobą. Jedź sam. To twój wybór i twoja decyzja, po kiego grzyba chcesz w to włączać obce osoby?!?
PS. Wiem, że już w myślach jesteś emigrantem, ale nie musisz nas publicznie znieważać. Piszemy zawsze dużą literą: Polak i Polacy.

_________________

15k na koncie to nie taki szczegół. A i znaleźć pracę na Islandii to nie takie hop siup.
Mimo wszystko powodzenia.

_________________

Do Gdańska będziesz miał tanie loty

Wysyłane z mojego GT-I8160 za pomocą Tapatalk 2

@elwirka, wydaje mi się że trochę za ostro, w sumie szuka towarzysza podróży, tyle że na dłużej...ja się wcale nie dziwię, różne sytuacje chodzą po ludziach, nie generalizujmy.

z "P" się zgadzam, to niby tylko wielka litera ale jednocześnie oznaka szacunku

_________________
vivere militare est

Za ostro?! Kto z tego forum będąc przy zdrowych zmysłach zgodził by się na to? A może ty dasz się bliżej poznać autorowi tematu, a jak już ToNieJestŁatwe cię zaakceptuje, to zabierzesz 15 tysięcy i zamieszkasz na Islandii na jego warunkach (tam gdzie on znajdzie pracę i lokum do wynajęcia). Moim zdaniem on szuka frajera, a nie towarzysza podróży.

_________________

to był tylko pomysł, ja jeszcze nigdzie nie odlatuję... może się zrealizuje a może nie.
Szukam takiej osoby ponieważ co dwie głowy to nie jedna i we dwójkę zawsze jest raźniej, łatwiej i taniej. I łatwiej podjąć decyzję, bo jak się komuś da słowo to już nie będzie odwrotu od decyzji.

tak oczywiście z dużej litery, przepraszam, to była tylko literówka/niewiedza...

proszę administratora o zamknięcie tematu, ponieważ z tego co widzę wzbudził on jakieś mieszane odczucia... a nie chciałem nikogo oburzyć czy wzbudzić jakichś negatywnych emocji.
może forum podróżnicze to faktycznie nieodpowiednie miejsce, są inne portale nastawione bardziej na pomoc wyjeżdżającym do pracy, choć myślałem że temat trochę podchodzi pod podróze, bo jak wspominałem, chciałem przy okazji zwiedzić Islandię (połączyć poszukiwanie pracy ze zwiedzeniem/poznawaniem tego kraju), a gdyby się nawet nie udało tam zostać - po prostu wrócić i potraktować te doświadczenie jako podróż.

Mimo wszystko dziękuję za odpowiedzi i pozdrawiam wszystkich.

Nawet jeśli nie znajdziesz nikogo to na Islandii jest sporo Polaków. Początki pewnie będą trudne ale jak się zaaklimatyzujesz to będzie z górki.
Powodzenia!

_________________

" po kiego grzyba chcesz w to włączać obce osoby?!? "

bo myślałem, że może znajdzie się ktoś taki jak ja... któremu wszystko jedno.
i chciałbym tylko zauważyć, że temat ten nie był kierowany w ogóle do osób, które mają poukładane życie.
być może nie ma tutaj takich osób, ale przecież tematy czytać mogą też niezarejestrowani użytkownicy.

są przecież ludzie, którzy popełniają nawet samobójstwa po przeżyciu zawodu miłosnego czy wskutek innych życiowych niepowodzeń, więc zamiast decydować się na tak tragiczny w skutkach krok - lepiej aby taka osoba pojechała sobie na islandię czy gdziekolwiek indziej (lub chociaż na początek planowała, że tam pojedzie - zawsze to jakiś cel w życiu, który zdecydowanie odciągnie od najgorszych myśli) i dała sobie szansę na zaczęcie życia od nowa.

Oczywiście, mycie kibli na zachodzie receptą na chwilowe niepowodzenia w kraju. Może i jesteś w dołku i chcesz zmienić otoczenie - jestem w stanie sobie to wyobrazić - ale po co od razu chcesz dać się zdegradować i emigrować? Przecież możesz przeprowadzić się do innego miasta, poznać nowe towarzystwo i nie wywracać sobie życia do góry nogami.
Islandia jest fajna jako miejsce do podróżowania, ale nie jako miejsce do radzenia sobie z depresją. Myślisz, że dlaczego jest tam tak mało sklepów monopolowych, a sam rynek nie jest do końca uwolniony?

jesteś pewien, że wiesz, że chwilowe?

ja uwielbiam depresyjny klimat i myślę że pasowałbym tam jak ulał.
u nas nie odpowiada mi najbardziej wszechobecny konsumpcjonizm i chcąc nie chcąc trzeba brać w tym udział.

widziałeś film "into the wild" ?

Widziałem ten film, to jest właśnie film o porywaniu się z motyką na słońce.
Nie wiem czy chwilowe, nie jestem terapeutą ale wiem, że jak kogoś dobrze nie znasz to wiązanie z nim takich planów jest nieodpowiedzialne. Dwa tygodnie za granicą niekiedy wystarczają by ludzie mieli się dość, więc to jeszcze przemyśl

No własnie dlatego ja nie chcę się porywać z motyką na słońce, bo nie chcę (UWAGA SPOJLER JEŚLI KTOŚ NIE WIDZIAŁ FILMU - NIE CZYTAĆ DALEJ) skończyć tak jak bohater filmu. Ale nie ukrywam, że kierują mną podobne wartości.

"Jednak do podjęcia takiej decyzji życiowej trzeba się mocno przygotować i wolałbym znać taką osobę wcześniej i z nią układać ewentualne plany strategiczne."

Ciekawe, ciekawe...

_________________

@Juve, emigracja często oznacza degradację. Szczególnie taka, w której emigrant stoi w pozycji klienckiej, złamanej. W sumie to klęczy.
Oczywiście są od tego wyjątki. Nie każda emigracja oznacza upadek. Faktycznie, gdybym tego nie doprecyzował to mogłoby to zostać źle zinterpretowane. Dziękuję, że zwróciłeś moją uwagę.

W czasach gdy nie było internetu ludzie takie listy pisali do gazet. W redakcji był kącik złamanych serc i psycholog, który na te listy odpowiadał.
W redakcji fly4free nie ma kącika złamanych serc ani redaktora-psychologa więc tutaj fachowej pomocy nie otrzymasz.

Ale ja nie oczekuję takiej pomocy tutaj... nie wiem skąd te wszystkie sugestie, ja tylko podałem jaki jest główny powód rozmyślania nad taką decyzją, ale to nie oznacza, że nie chodziło mi to po głowie już wcześniej.

@Itsnoteasy nie ma to jak zestawienie Supertrampa z piętnastoma koła
Polecam za to tegoroczną islandzką produkcję Sparrows/Wróble, jest tam parę subtelnych kadrów.