Hej,

Znowu moja atawistyczna tęsknota za Italią...

Układałam dzisiaj książki, a właściwe to przekładałam, bo za każdym razem kiedy mam zamiar je uporządkować, ulegam pokusie by którąś otworzyć kończy się na tym, że wywlekam wszystko na podłogę i to by było na tyle jeśli idzie o porządek na półkach… Tym razem moje palce napotkały powieść Carlo Leviego… Przecieram okładkę, otwieram, czytam: “Chrystus nigdy tutaj nie dotarł, tak jak nie dotarł tutaj czas, ani dusza jednostkowa, ani nadzieja, ani związek przyczynowo skutkowy, rozum, ani Historia. […] Nikt nie dotknął tej ziemi poza konkwistadorami, nieprzyjaciółmi albo nierozumiejącymi jej zwiedzającymi.[…] Do tej ponurej ziemi bez grzechu i bez odkupienia, gdzie zło nie jest czymś moralnym, a ziemskim bólem, który na zawsze pozostaje w rzeczach, Chrystus nie dotarł. Chrystus zatrzymał się w Eboli.”*

Południe półwyspu Apenińskiego, Apulia i Bazylikata to jedyne miejsca na mapie Włoch, w których jeszcze nie byłam, a chciałabym. Ze względu na ich połączenia z literaturą, ale nie wyłącznie. To są miejsca niepokojące, opustoszałe, spalone słońcem, opętane… Tylko tam wyobrażam sobie spotkać jeszcze pasterza recytującego z pamięci oktawy Tassa. Nie podam teraz dokładnych miejsc, gdzie zamierzam pojechać, bo marzeniem moim jest nikogo lub prawie nikogo tam nie zastać. Mapa w załączniku! Ale zapytam: czy ktoś miałby ochotę dołączyć się do mojego tripu (ok.5 dni) i dowiedzieć się dopiero na miejscu, jaka jest trasa?

Cristo si è fermato a Eboli,reż. F. Rosi (1979)

* - „Cristo non e’ mai arrivato qui, ne vi e’ arrivato il tempo, ne l’anima individuale, ne la spernza, ne il legame tra le cause e gli effetti, la ragione e la Storia. […] Nessuno ha toccato questa terra se non come un conquistatore o un nemico o un visitatore incomprensivo. […] in questa terra oscura senza peccato e senza redenzione, dove il male non e’ morale, ma e’ un dolore terrestre, che sta per sempre nelle cose, Criso non e’ disceso. Cristo si e’ fermato a Eboli.”