Billabong jesteś japońskim źródłem wiedzy - napisz mi czy udało się Tobie przejść szkolenie z przysposobienia obronnego na wypadek trzęsienia ziemi lub uderzenia tajfunu?oglądając np Misja Martyna ona szukając pracy w ośrodku straży pożarnej przeszła takowe- a może i Tobie również się udało i znasz choćby jedną lokalizację??

Nie przeszłam takiego szkolenia i nie wiem czy takie szkolenia są przeprowadzane w normalne dni. Nie wiem też kiedy Martyna kręciła program.

1-go września (w rocznicę trzęsienia w Kanto) każdego roku w Japonii jest obchodzony Disaster Prevention Day (dzień zapobiegania katastrofom) i każdy może przejść takie szkolenie w wybranych punktach podanych wcześniej na stronach internetowych urzędów prefekturalnych.

Być może są szkolenia dostępne w każdym terminie, ale niestety nie mam informacji na ten temat.

Po tym długim spacerze zielonymi alejkami w parku Ueno zebraliśmy się w kierunku stacji metra Ueno , skąd mieliśmy udać się na spotkanie ze znajomymi - miejsce spotkania pierwotnie miało być pod zegarem gdzieś na Ginzie , ponoć jest to bardzo popularne miejsce spotkań Japończyków - niestety ja o tym miejscu nie słyszałem więc jakbym miał tam dotrzeć - zatem ustanowiliśmy miejscem spotkania wejście do Sony Building w dzielnicy Ginza. Ale zanim tam mieliśmy dotrzeć postanowiliśmy się przejść długą ciasną ulicą pełną straganów dosłownie ze wszystkim- od odzieży i obuwia poprzez różne owoce i warzywa, przyprawy, marynaty aż po wszelki wybór owoców morza, ryb świeżo dostarczonych z połowu lub ususzonych na różne sposoby, poprzez największy wybór różnego rodzaju ośmiornic i wszystkiego co z nimi związane ale najbardziej co rzuciło mi się w oczy to wiadro wypełnione oczami - no chyba z ośmiornicy. Cenowo artykuły te wcale nie były zbyt drogie -ceny butów sportowych znanych marek nie były droższe niż w Polsce. Jedyne co mnie skusiło to zakup ananasów na patyku - słodziutkie co dało pewne orzeźwienie przed kolejnym etapem podróży metrem - tym razem na Ginzę.

metrem dojechaliśmy do stacji na Ginzie i od razu odczytując informacje przy peronach udaliśmy według wskazówek w kierunku Sony Building - weszliśmy do budynku w którym to wieżowcu na poszczególnych pietrach mieściły się różne sklepy i butiki różnych marek - nie wjechaliśmy windą wyżej gdyż wchodząc schodami o dziwo z każdym nowym stopniem dało się słyszeć różnorakie śpiewy i odgłosy ptaków- od razu widać , że musi to być wysoka technologia firmy Sony - pierwszy raz byłem w takim budynku w którym wchodząc po schodach z każdym moim krokiem dało się słyszeć chóralne głosy. Ale to nic - umówieni byliśmy o 14 przed wejściem do budynku a my od 15 minut nie mogliśmy się stamtąd wydostać i znaleźć wyjścia na zewnątrz- to było bardzo frustrujące głównie też dlatego , że wiedzieliśmy że ktoś tam na nas czeka.

no i w końcu spotkaliśmy się z dwójką Warszawiaków z którymi to przez cały nasz pobyt w Japonii utrzymywaliśmy kontakt a więc wspólnie zdecydowaliśmy się na wypad do Japońskiej restauracji na sushi- nasi znajomi nie mogli znaleźć tej w której byli wcześniej ale tak wędrując sobie po dzielnicy weszliśmy do Tsukiji Sushiko . To moja pierwsza taka wizyta w takim lokalu- nigdy jeszcze nie jadłem sushi- i będąc w Japonii nie wypada nie skosztować sushi.

aha pewnie ktoś zainteresowany zapytałby ile kosztuje 1 kawałek sushi- nori??
otóż na załączonym zdjęciu widnieje paragon z ceną za 6 kawałków plus 2 zielone herbaty
co do obsługi jakoś nie byliśmy zbytnio rozpieszczani może zamówiliśmy zbyt mało-
co do zapłaty to wyglądało to jak w barze mlecznym - siedząc przy ladzie , skonsumowaliśmy zamówione potrawy a przy wyjściu należało zapłacić
paragon po prawej


na zdjęciu jest też 1 dniowy Metro open ticket
oraz reklamówka z jednego z mniejszych barów które można spotkać na tokijskiej ulicy

Spędziliśmy na wymienianiu różnych spostrzeżeń i zdarzeń które nas spotkały w Japonii przez ten czas zajadając się zamawianym sushi i popijając zieloną herbatą- potrawy były w zasadzie tłem dla naszej czwórki która pomimo tego,iż pierwszy raz widziała się na oczy wpadała w ahy i ohy jakbyśmy wracali z jakieś dalekiej wojny i z tęsknotą rozmawiali o swojej ojczyźnie - przykro mi ale o Polsce zbyt wiele nie rozmawialiśmy, chyba za wyjątkiem wspomnienia chwil kiedy to mielibyśmy pożegnać kraj kwitnącej wiśni.
Po tym spotkaniu para nas odprowadziła na stację metra , gdzie to wybraliśmy się tym razem do dzielnicy Roppongi. Dzielnica ta słynie głównie z ambasad i drogich apartamentowców, przeznaczonych głównie dla bogatych cudzoziemców. Wizerunek tej dzielnicy dopełniają liczne restauracje i nocne kluby. Wieczorami główne ulice rozświetlone są neonami , jest tam bardzo głośno a w zaułkach mieszczą się lokale w których właśnie cudzoziemcy spożywają hektolitry sake. Nam raczej nie było to dane zobaczyć, ale chcieliśmy wtopić się w tłum i zobaczyć poprzebierane za młode lolitki, niegrzeczne uczennice albo upiorne stwory młode japońskie dziewczęta.
W sumie tłum był i to spory ale w bocznych uliczkach udało nam się zobaczyć migawki niczym z Paryża lub Rzymu, powystawiane stoliki i osoby pijące kawę no i natrafiliśmy na ceremonię ślubną z prawdziwym księdzem i panną młodą przebraną w piękną białą suknię i pana młodego w pięknym garniturze. Oh to było takie europejskie - niemalże polskie . Miło było na to popatrzeć.
Kolejnym punktem zwiedzania została wieża tokijska - symbol miasta . W sumie nieopodal drogi prowadzącej do Pałacu Cesarskiego , gdzie wyrasta kompleks biurowców , na wschód od Roppongi mieści się Ark Hills i kierując się na południe w dzielnicy Shiba strzela w niebo czerwono- biały szkielet Tokyo Tower, wstęp niestety płatny ale wizerunkowo podobna jest do wieży Eiffla. Wzniesiono ją w 1958 r, po to by z wierzchołka nadawać sygnał telewizyjny . Konstrukcja ma 333m , a na wysokości 250 m jest taras widokowy z którego rozpościera się piękna panorama okolicznych dzielnic tokijskich

Dzięki za relację. Ja właśnie planuję lot do Tokio w ciągu najbliższych trzech miesięcy, na nieco dłuższy czas niż tydzień, ale nie wiedziałam na jaki lot się zdecydować, to jest na jakiego przewoźnika i przyznam, że emirates trochę mnie i kusiły i niepokoiły. Do tego przesiadki w Dubaju nie brałam dotąd pod uwagę, ale teraz, kto wie.

z relacją już zbliżam się do końca ale wracając do wyboru przewoźnika jeśli różnica w cenie lotu jest nie wielka to zdecydowałbym się jednak na Emirates - obecnie Klm miało jakieś niezłe ceny ok 1999 zł ale o tej linii od znajomych słyszałem niezbyt dobre opinie - ale cóż wybór należy do Ciebie - w Emirates możesz przy dłuższym postoju dostać wizę za free hotel i transfer za free i nawet coś zobaczyć w Dubaju na miejscu a to już sporo jak na jedną podróż

Idąc szlakiem tokijskich wież spacerując parkiem w dzielnicy Shiba można dotrzeć do stacji metra Hamamatsucho i Asakusa line czerwoną nitką metra przeskoczyć na fioletową Hanzomon Line dotrzeć do stacji końcowej na Oshiage , gdzie mieści się wieża SkyTree.
Jest to wieża telewizyjna i widokowa w dzielnicy Sumida .
W 2010 roku została najwyższą budowlą w Tokio, a w marcu 2011 roku, po osiągnięciu swojej docelowej wysokości 634 metrów, stała się najwyższą wieżą na świecie.Do dyspozycji zwiedzających są dwa tarasy widokowe na wysokości 350 i 450 metrów.
Zwiedzających osób bardzo dużo i trzeba długo w kolejce stać , oczywiście płatne ale zapomniałem dodać iż w niedzielę i święta jeśli masz dzienny bilet komunikacją miejską zarówno w Tokio jak i w Osace zawsze można liczyć na zniżkę na poszczególne atrakcje.
Kolejne z tych miejsc w Tokio typu must see.

Wydaje mi sie ze najważniejsze jest przy powrocie aby było jak najkrócej ... No chyba ze po nocy w hotelu gdzieś w transferze ... Bo tak to te kilka godzin postoju służy sie niemiłosiernie a potem jeszcze kilka godzin siedzenia itd

przy powrotach z reguły każdy chce już jak najszybciej być w domu i raczej przesiadka i czas oczekiwania na kolejny lot ma znaczenie - bo nie każdy jest z warszawy dokąd z reguły z tak dalekich krain się lata a z warszawy jeszcze do domu daleko i nie zawsze ktoś jedzie samochodem , ja wracając z Sao Paulo przez strajk Iberii miałem odcięty powrót do Polski , mimo iż dawali hotel , transfer i jedzenie wolałem jednak wrócić do Polski następnym możliwym lotem i przerzucili mnie Lufthansą do Frankfurtu

Nie chciałbym zakładać nowego tematu tylko dla jednego pytania, które dotyczy Japonii, dlatego pozwolą Państwo że zadam je tutaj, skoro Pan był w Japonii to może wie, słyszałam o hostelu, w którym są tanie czy nawet darmowe noclegi jeśli pomoże się w porannym sprzątaniu? Może kojarzy Pan coś takiego ze swojej wyprawy?

też słyszałem o takich hostelach , gdzie za sprzątanie lub pracę w kuchni można taniej lub czasami za darmo przenocować - to ma sens jeśli ktoś w Japonii przebywa sporo czasu - wtedy najlepiej napisać przed przyjazdem do hostelu emaila z taką propozycją , czasami na stronach internetowych tych hosteli są zawarte takie informacje i wtedy jest prościej dotrzeć z taką opcją- ale ogólnie w Japonii krąży mit ,że jest drogo i same noclegi też są drogie szczególnie w Tokio, dlatego można znaleźć opcje noclegów np na kilka godzin - w praktyce nie nocowałem w Tokio ze względu na krótki pobyt w Japonii ale i ze względów właśnie na ceny noclegów w samym Tokio - wolałem nocami się przemieszczać z miasta o miasta - choć to też może być dość męczące- ale jeśli ktoś z innych forumowiczów , którzy też byli lub śledzą moją relację coś wie o takich hostelach , gdzie za pracę można otrzymać darmowy nocleg to proszę o pomoc dla forumowiczki Brawisso

Ja bym tam nie przesadzał z tymi cenami noclegów w Tokio. W okolicach 100 PLN można spokojnie coś znaleźć w całkiem przyzwoitym hotelu budżetowym. Oczywiście nie w centrum, ale przy tokijskiej komunikacji nie jest to żaden problem, tym bardziej, że główne atrakcje turystyczne są porozrzucane w różnych częściach miasta.

Jak byłem w styczniu to w hostelu Khaosan Tokio Ninja w którym spałem była karta na drzwiach od wc ze za sprzątanie jest free spanie
Obyczaj sobie ten hostel bo fajnie tam było i metro masz 3 min drogi


Sent from my iPhone using Tapatalk

nie wiem na ile to jeszcze aktualne
ale sprawdz tutaj http://www.geocities.jp/nokoto2006/staff.html

na stronie jest napisane tak

Couch Surfing

In exchange for staying in my house,

you have to work in my bar 3hours.

ps. informacja znaleziona ale nie byla testowana osobiscie.

Wracam do relacji - bardzo chciałem dotrzeć ze Sky Tree do Tokyo Sea Life Park - miejsce magiczne . Otwarte od 9-17.
Cena biletów 700 yen dorośli a dzieci bezpłatnie. Jest to - potężny zbiornik wodny umiejscowiony w zatoce Tokijskiej w dzielnicy Edogawa.
Trochę trudno tam trafić przy pomocy 1 środka transportu miejskiego bo najlepiej dojechać metrem a później spróbować podjechać kilka przystanków autobusem miejskim. Zaraz po wejściu do pomieszczenia można zauważyć ogromny zbiornik wypełniony młodymi rekinami oraz tuńczykami.Zbiornik jest rozlokowany wokół przechadzających się ludzi , którzy jakby są w centrum i mogą obserwować również płaszczki, koniki morskie i inne gatunki ryb. Na zewnątrz mieści się basen z pingwinami.
W jednym ze zbiorników można dotknąć płaszczki lub rekina. W sumie bardzo fajne miejsce dla rodzin z dziećmi .
W ramach biletu można otrzymać zniżkę na przejazd na diabelskim młynie ulokowanym nieopodal.
Było już późne popołudnie i zaczęło się już robić szarawo - więc była to najlepsza pora wybrać się na słynne skrzyżowanie na Shibuji.
Ostatni raz popatrzeć na te tłumy przechodzące w pospiechu na pasach w różnych kierunkach a jeszcze przed transportem na Naritę chcieliśmy pochodzić po Akihabarze, po tamtejszych domach towarowych , gdzie można na wielu powierzchniowych kilkupiętrowych
budynkach zakupić w atrakcyjnej cenie jakieś cudo elektroniczne, które jeszcze do Europy nie dotarło.
Jednak bardzo nas rozczarowała oferta a może po prostu nie potrzebowaliśmy niczego co na tych pólkach zalegało wśród wielu chętnych kupujących i wielkiego zgiełku i harmidru wokół.
Na spokojnie opuściliśmy sklepy i udaliśmy się na ostatni tokijski podwieczorek.
Na początek zupa która była smaczna ale w karcie menu była promocja na pierogi- myślę pierogi w Japonii?? czemu nie???
zamówiliśmy 1 porcję ale były tak pyszne , że zamówiliśmy jeszcze 1 porcję i po prostu rewelacja .
Okazuje się, iż zasmakowaliśmy w tych bardzo popularnych pierożkach w Japonii, na zatłoczonych ulicach Tokyo, w jednej z najbardziej ulubionej potrawie Japończyków. Kto zresztą mógłby się oprzeć aromatycznym i kruchym pierogom . Zawsze są podawane jako przystawka – po kilka sztuk na małym talerzyku. Przyrządzane są po japońsku, chociaż sami Japończycy nazywają je chińskimi. Jedna strona jest zawsze podsmażana i robi się chrupiąca. Teraz już wiem jak się nazywają i z czego zrobiony jest farsz- Gyoza

Shibuya

a psa Hachiko widziałeś w Shibuyi ?