Gabala to także kurort narciarski Tufandag. Niedaleko miasta mamy dolną stację kolejki, które w lato wożą turystów na pobliski szczyt – Yatmish Gozal. Góra ma 1920m n.p.m. i nie będziemy na nią wchodzić tylko zgrabnie wjedziemy gondolką.







Niestety jest trochę chmurek i nie ma wspaniałych widoczków na ten kawałek Kaukazu.





No trudno, pijemy kawkę i piwko (kto może) i jedziemy zobaczyć wodospad Yeddi Gozel.



Szału nie robi, można go sobie darować chociaż lokalesów jest mnóstwo.



Niedaleko Gabali na wzgórzu stoi olbrzymia konstrukcja betonowa. To postsowiecka stacja radarowa Gabala.



To część starego systemu wczesnego ostrzegania ZSRR przez atakiem „zgniłego zachodu”. Stacja została dezaktywowana dopiero w 2013 roku i przekazana Azerom.



Kolejną rzeczą na naszej liście jest ogród lawendowy Essenso. Jeszcze jedna budka ze słoną opłatą w sumie tylko za bliskie obcowanie z lawendą i gaurą - tylko dla dziewczyn.















Ale miejsce do fotek na „insta” wspaniałe (jak ktoś takie robi oczywiście).



Z tego ogrodu chcemy sobie zrobić skrót do głównej drogi i prawie lądujemy w rzece. Mapa z nawigacji do poprawy ewidentnie.



Zrobiło się tak swojsko. Krajobrazy już nie przypominają pustyni z szybami naftowymi jak jest dookoła Baku tylko takie nasze Podkarpacie.



W miejscowości Nij znajduje się świątynia Chotari. Dom ludu Udi, chrześcijańskich potomków Albanii Kaukaskiej. Kompletnie inny klimat niż reszta kraju.







Miejscowy kościelny prowadzi sklepik, gdzie można wypić tanio kawkę i kupić pamiątki. Ale jak dopytał, że my z Polski to wyciąga spod lady samogon, który podobno pędzi sam pleban! No takiego trunku z ogórem jeszcze nie piłem!



Ale, że zjechaliśmy z głównej drogi to przyglądamy się też jak ludzie mieszkają, co mają w sklepie i czym jeżdżą. Rzeczywistość prowincji – łady królują wszędzie.



A w lokalnym sklepie na wsi – taaaaaki wybór najważniejszego artykułu. No ale przecież Azerbejdżan to kraj muzułmański! A jednak postsowiecka dusza wygrywa...



Na popołudnie dojeżdżamy w końcu do Szeki. Miasto w starożytności było jednym z ośrodków Albanii Kaukaskiej. Rozwijało się intensywnie bo było właśnie na Jedwabnym Szlaku. Na bazarach odbywał się handel zbożem, wyrobami garncarskimi, jubilerskimi i miedzianymi naczyniami oraz oczywiście jedwabiem. Tutaj haftowano jedwab złotymi nitkami i te wyroby były słynne na całą Europę. Kiedyś w mieście działało aż 5 karawanserajów, do dziś przetrwały dwa, dolny:



I górny, do którego zaglądam.








Ciekawe stare miasto.







i obowiązkowy, królujący w każdym miejscu w Azerbejdżanie, plakat pierwszego prezydenta kraju - Hejdara Alijewa.



Ale główną atrakcją Szeki jest pałac Chanów Szekijskich z XVIII wieku. Ta budowla ze wspaniałą fasadą zdobioną lustrami znajduje się na wzgórzu, otoczona murami.











Zwiedzanie jest płatnie i polecono nam wziąć przewodnika, co było bardzo dobrym pomysłem, bo dzięki temu byliśmy z nim jedynymi zwiedzającymi.
Niestety w środku nie wolno robić zdjęć. Szkoda, bo zachowane i dobrze odrestaurowane wnętrza są zjawiskowe. Zdjęcie zaczerpnąłem z Wikipedii:



Pomimo przepychu dowiadujemy się, że i tak większość wyposażenia ukradła i wywiozła carska armia po podbiciu chanatu Szeki.

Na terenie znajduje się jeszcze stara okrągła świątynia, muzea i warsztaty.





Nasz hotel jest w samym centrum, tuż obok dolnego karawanseraju. Mieści się w średniowiecznej rezydencji z pięknym patio.





Wieczorem idziemy do miejscowej knajpki spróbować lokalną potrawę piti. To baranina z ciecierzycą, pigwą, kasztanami i specjalnym tłuszczem wytapianym z ogona owczego (kurdiukiem). Piti podawane jest w wąskim glinianym naczyniu zwanym dopu. Na wierzchu doprawione mocno szafranem.



Należy do talerza zupowego rozdrobnić trochę chleba i zalać rosołkiem z dopu. Jak wsiąknie w chleb to z powrotem wlać do do kubka wraz z kawałkami namoczonego pieczywa. Następnie ubić specjalnym drewnianym narzędziem, doprawić sumakiem i spożywać!



Uff dużo roboty, ale dla mnie potrawa była przepyszna (inni mieli osobne zdanie na ten temat 😊)

W hotelu spotykamy miejscowych Azerów, którzy męską, dorosłą część naszej ekipy nie wypuszczają tak szybko z baru co jak się domyślacie skończyło się … dość późno. Musieliśmy sporo zdegustować, bo gościnni są bardzo a nam odmawiać po prostu nie wypadało, zwłaszcza, że toasty były za przyjaźń polsko-azerską. Dobrze, że nie ja jutro prowadzę… 😉



c.d.n.

_________________


"Turysta to ktoś, kto już od przyjazdu myśli o powrocie do domu, podczas gdy podróżnik nie wie, czy w ogóle wróci"

Pozostał nam ostatni dzień w Azerbejdżanie. Wstajemy wcześnie rano aby jednym ciągiem dojechać do Baku. Sporo policji po drodze więc musimy przestrzegać częstych ograniczeń prędkości. Dojeżdżamy o około 13-tej do centrum, samolot do Polski mamy o 2-giej w nocy (dzieciaki Turkisha) i 3-ciej (dorośli LOTem bezpośrednio) więc całe popołudnie i wieczór nam zostaje na stolicę.

Zaczynamy od Baku Boulevard. Stoi tu wielkie centrum handlowe Daniz Mall. No mają rozmach architektoniczny!



Spacerujemy po bulwarze spoglądając na zatokę i niesamowite nowoczesne budownictwo pomieszane ze secesyjnymi budynkami starego Baku.





Dba się tu też o detale.



Dobrze tu widać też słynne Flaming Towers, obecnie chyba największy symbol miasta.



Bez ciśnienia idziemy do Muzeum Dywanów, którego budynek ma bardzo ciekawą bryłę.



Pierwsze dwa piętra nie są może jakoś oszałamiające ale ostatnie jest fajne – dywany przyszłości lub raczej zabawa twórców co można zrobić z dywanem – popatrzcie sami:















Stamtąd długimi schodkami wchodzimy na punkt widokowy Baku Panoramic View. Tu jest o wiele bliżej do płonących wież i oczywiście piękna panorama na miasto.



















Bierzemy taniego Bolta aby podjechać pod Hejdar Alijew Centre – futurystyczny budynek zaprojektowany przez Zahę Hahid. Nie ma tu ani jednej prostej krawędzi – cały budynek wydaje się falować.





Obecnie to centrum wystawienniczo-kongresowe oraz małe muzeum samochodów



Przed budynkiem wystawione są rzeźby artystów Gillie and Marc zatytułowane „Superheroes of wildlife”. Robią wrażenie i można po nich chodzić.





Co ciekawe, identyczną rzeźbę tych artystów odkryłem niedawno w Bostonie przed Quicy Market.

Pozostała nam starówka Baku. Opisywana przez Kapuścińskiego jako zbiór kamieniczek stłoczonych niemiłosiernie na bardzo małej przestrzeni, gdzie sąsiedzi w domach naprzeciwko mogą sobie dosłownie podawać rękę. Uśmiechałem się z tego opisu, dopóki sam tam nie wszedłem 😊

















No jest klimatycznie. Starówka ma dwa punkty charakterystyczne – Basztę Dziewiczą:



Oraz pałac szachów Szyrwanu. Obie wpisane do UNESCO. Pałac jest naprawdę ciekawy:















Z każdego miejsca starówki świetnie widać Flaming Towers.



Sprzedawcy dywanów robią wszystko aby przyciągnąć klientów.



Owocem narodowym Azerbejdżanu jest granat. Obecny wszędzie na każdym bazarze. Przy jednym z małych sklepików oferują degustację wina z granatów.



No ciekawe doświadczenie kulinarne.



Zmierzcha i starówka robi się jeszcze bardziej klimatyczna. Przechadzamy się uliczkami siadając co jakiś czas w knajpkach.









Ruiny starego karawanseraju.







Jakaś super wypasiona wersja popularnego „gazika” jeździła po uliczkach.



Po zmroku na fasadach Flaming Towers wyświetlane są pokazy świateł łącznie z przedmiotowym płomieniem. Wygląda to z daleka super.



Kończymy ten długi dzień i udajemy się na lotnisko (ciągle mamy naszego busa, którego dopiero tam oddamy). Terminal 2 lotniska w Baku wygląda nieziemsko!



Wsadzamy dzieciaki do Turkisha i o czasie wchodzimy na pokład lotowskiego Boeinga 737. O dziwo, prawie cały samolot zapełniony prze Azerów, którzy potem na Okęciu idą w większości na loty przesiadkowe. Dobrze wróży to temu połączeniu.

Koniec wyprawy! Wszystko się nam udało i zobaczyliśmy całkiem fajny kawałek Azji Środkowej. Na dobrą sprawę było dość tanio wszędzie a na niczym nie oszczędzaliśmy. Piękne miejsca mam nadzieję udało mi się Wam pokazać i cała moja ekipa łącznie z dzieciakami wróciła super zadowolona.

The End.

_________________


"Turysta to ktoś, kto już od przyjazdu myśli o powrocie do domu, podczas gdy podróżnik nie wie, czy w ogóle wróci"