Ostatnio coraz bardziej ciągnie mnie na północ. W zeszłym roku były Lofoty i Spitzbergen, w tym Wyspy Owcze. Kajaka jeszcze nie kupiłem, ale kto wie To co łączy powyższe wyjazdy to fakt, że każdy z nich był weekendowy. Na miejscu spędziliśmy 48h. Spotkałem się z opiniami, że nie ma sensu tam lecieć na 2 dni. Ja wychodzę z założenia, że wszędzie warto jechać, a krótki wyjazd może nas zachęcić do wybrania się na dłużej. Z drugiej strony, jeśli gdzieś się nam nie spodoba, zyskamy cenne dni urlopowe na inne ciekawsze miejsca.

Na Wyspy lecieliśmy przez Kopenhagę, gdzie wylądowaliśmy w czwartkową noc. Nie mogłem się odprawić online na lot do Vagar, więc trochę czasu zmarnowaliśmy w transfer desku SAS. Pospacerowaliśmy po nocnej Kopenhadze, by następnego dnia prosto z hotelu jechać na lotnisko.

Sprawdzania prognozy pogody dla Wysp Owczych nie ma za bardzo sensu. Ta zmienia się jak w kalejdoskopie i dla nas była dość typowa. Piątek miał być w miarę ok, więc zaraz po lądowaniu, zrobieniu alkoholowych zakupów w sklepie bezcłowym na lotnisku i odebraniu samochodu, udaliśmy się na zwiedzanie.

Zaczęliśmy od małej wioski Bøur, gdzie lokalny pies bawił się z nami w aportowanie. Nie padało, ale widoczność była dość ograniczona.





Następnie po krótkiej jeździe zawitaliśmy nad wodospad Múlafossur. Jeden z najpopularniejszych widoków z Wysp nie zrobił na mnie jakiegoś oszałamiającego wrażenia.




Kolejnym przystankiem był Miðvágur, skąd wybraliśmy się do kolejnej pocztówkowej atrakcji. Po zapłaceniu 200 DKK i 45 minutowym spacerze, dotarliśmy do Trælanípa . Podoba nam się. Na miejscu zaledwie kilka osób i kilka owiec. W połowie drogi powrotnej na parking zaczęło po raz pierwszy świecić słońce.








Wciąż nie padało, więc jedziemy dalej, za cel obierając wioskę Saksun, leżącą na wyspie Streymoy. Droga jest wąska i kręta, w dodatku co chwilę wkraczają na nią owce. Zatrzymujemy się często, by podziwiać widoki. Tu podobało mi się najbardziej. Na miejscu byliśmy praktycznie sami.












Byliśmy blisko Tjørnuvík, więc podjechaliśmy na słynną plażę, ale na miejscu była taka mgła, że praktycznie nie było nic widać. Po drodze wodospad Fossá , który z tej strony nie robi jakiegoś super wrażenia.




Problemem tej części świata o tej porze jest fakt, że słońce zachodzi na tyle późno, że można wpaść w pułapkę zwiedzania do północy. Nam udało się tego uniknąć ale po dojeździe to stolicy, nie udało nam się już nic zjeść. Pozostała nam jedynie konsumpcja zakupionych % w hotelowym zaciszu. Na kolejny dzień pogoda nie zapowiadała się już tak dobrze.

Lecieliscie z krk SASem? jakos milowo czy z promki?

_________________

Dobry północny proces! Pozdrawiam życząc kolejnych.

A sam też bym chętnie wrócił na Owcze.

_________________
http://www.zb-szwoch.pl

Oryginalnie było to kupione jako BGO-FAE WF i FAE-KRK SK. WF skasowali rezerwacje i przerzucili nas na SK. Poprosiłem na czacie o skasowanie odcinka z BGO do CPH, więc finalnie - tak, lecieliśmy SK w obie strony, bo oddzielnie dokupiłem KRK-CPH.

Na kolejny dzień mieliśmy zaplanowany rejs na klify Vestmanna. Trochę zaspaliśmy i obawiałem się, że nie zdążymy dojechać na czas, tym bardziej, że po drodze mgła nie pozwalała jechać zbyt szybko. Sprawy nie ułatwiały też wszechobecne owce. Na szczęście zdążyliśmy. W Vestmanna pogoda była lepsza niż w stolicy, ale o słońcu mogliśmy pomarzyć.

Na łodzi dominują Skandynawowie, ale komunikacja odbywa się po angielsku. Fale nie są zbyt duże, chociaz czasem trudno jest zrobić zdjęcie. Sam rejs jest dość drogi, nie żałujemy jednak wydanych pieniędzy. Widoki są niesamowite. Myślę, że pogoda dodawała pewnej mrocznej aury i nie jestem przekonany, że rejs podobałby mi się bardziej przy świecącym słońcu.











Następnie jedziemy w stronę Klaksvik. Nie mogliśmy sobie odmówić przejazdu przez Eysturoyartunnilin, pierwszy na świecie tunel z rondem znajdującym się pod wodą. Sam tunel ma w sumie ponad 11km. Moim zdaniem warto się nim przejechać, mimo dość wysokiej ceny - 175 DKK.

W drugim co do wielkości mieście Wysp Owczych zatrzymujemy się na fish'n chips.




Myślałem, żeby wybrać się na Klakkur, ale chmury były bardzo nisko i zapewne niewiele bym zobaczył. W dodatku zaczęło mocniej padać.
Jedziemy w stronę Viðareiði, ale tu widoczność też nie była najlepsza. A teraz zastanawiam się, dlaczego właściwie nie dojechaliśmy do samej wioski, zatrzymując się jedynie na punkcie widokowym przed nią.

Szukajać dobrej pogody kierujemy się w stronę Gjógv. Co chwilę zatrzymujemy się na zdjęcia. Asortyment żelkowy na stacjach benzynowych mają niezły.









W Gjógv rzeczywiścienie nie pada, przynajmniej na początku. K. siedzi w samochodzie z książka, a ja wybieram trasę Gjógv Loop Trailhead. Podobno w okolicy lubią się pojawiać maskonury, ale ja żadnego nie widziałem. Sama trasa bardzo widowiskowa, porównywalna do tej na Trælanípa.












Wracamy niespiesznie w stronę stolicy, tym razem omijając płatny tunel. Pogoda zmienia się jak w kaljedoskopie. Zatrzymujemy się dość często na zdjęcia, lub po prostu by poczekać aż owce wspaniałomyślnie zejdą nam z drogi.





To był ciekawy dzień. Kolejnego pogoda jest najgorsza, ale mamy do dyspozycji niewiele czasu, bo po 13 odlatujemy do Kopenhagi. Postanawiamy zwiedzić stolicę. Jest pusto. Podczas spaceru minąłem jedynie dwie osoby, taka to stolica. Tinganes, czyli stare miasto jest urokliwe, nawet w deszczu.









Zatrzymujemy się jeszcze na krótki spacer, by zobaczyć z bliska Palec Wiedźmy. Tzn. ja idę, a K, odmawia chodzenia w deszczu i czyta w samochodzie. Po 15 minutach marszu ukazało mi się to



Wypijamy po piwku przed budynkiem lotniska i stajemy w długiej kolejce do security. Loty nie były do końca bezproblemowe, ale finalnie w niedzielny wieczór dotarliśmy do Krakowa. To był ciekawy i intensywny wyjazd. Myślę, że jeszcze kiedyś zawitamy w to miejsce.