Wylot 6.20 GDN-MUC-FRA-YYC . Laduję punktualnie o 15.30 w Calgary . Moj kolega, jak Go nazywam manager projektu, czeka na mnie wpierw jedziemy do operatora sieci zakupic karte pre paid. Karte zkupilismy i …… raz zadzialala od tego czasu nic Na drugi dzien pojechalismy do tego sprzeawcy uslug I nadal nic . Tak cwanie jest zrobione ze na rachunku jest napisane “as the device is not know , full service cannot be guaranteed” Nie czas na rozpaczanie trzeba zalatwic jeszcze przewoz roweru greyhoundem z Calgary do Jasper. Pojechalismy na bus station zorientowac się czy mozna nadac wczesniej rower ale okazalo sie , ze greyhound packake express nie pracuje w niedziele I nawet jak wyslą jeszcze dzisiaj to odbiorę rower w Jasper dopiero w poniedzialek. Cóż , trzeba zaryzykowac wziac rower jako dodatkowy bagaz liczac , ze sie zmiesci w bagazniku. Jeszcze trzeba zakupic zywnosc na droge , gdyz na trasie jest jeden malutki sklepik na Saskatchewan River Crossing do tego horrendalnie drogi. Sobota popoludnie jade z calym majdanem na autobus i wieczorem wyruszam do Edmonton. Dworzec autobusowo- kolejowy w Edmonton przypomina raczej dworzec autobusowy w Kartuzach niz dworzec autobusowy stolicy prowincji Alberta. Mam godzine na przesiadke do autobusu , jadącego do Vancouver,ktora spedzam w tlocznej poczekalni., a po ok 2 godzinach pakuje sie do autobusu na dalsza trase, proszac jednoczesnie kierowce aby obudzil mnie w Jasper. Jak zwykle czujny w podrozy juz w Hinton wybudzilem sie z drzemki I czekalem kiedy dojada do Jasper. 4.30 a.m Jasper wysiadam , wokolo ciemno zywej duszy , zimno ciagnie od gor, czas skladac rower. Skladalem go tak do ok 9.00 przygladajac co dzieje sie wokol; a to podstawiono pociag dla luksusowej wycieczki przez gory do Prince George, a to jak zaczelo switac miałem towarzystwo jelenia spacerujacego po torach ,a to pan spytal sie czy zostawiam karton bo on musi przewiezc rower i chetnie z niego skorzysta. Czas sie zbierac do Maligne Canyon gdzie mam 2 noce zarezerwowane w wilderness HI Musze przyznac , ze w tych wszystkich hostelach na trasie sa prawdziwe wilderness warunki. Kąpiel, a ogólnie woda bieżąca w strumykach , wodę do picia, do zmywania garow trzeba sobie przynieść ze studni lub potoku , chodzimy na bosaka i pare tam innych przykazan. Na wstepie dowiedzialem sie , ze nie rozkladamy sie z jedzeniem na “polu” jak to mowia gorale , tylko grzecznie konsumujemy w kuchni otwartej calodobowo . Zaznajomiwszy sie z zasada dzialania hosteli gorskich udalem sie do maligne canyon na krotki spacer . Rzeczywiscie w 3 godziny obszedlem wokoło , canyon nie zwala z nóg ale juz ponizej mostu 4 odradzam chodzenie ,zadnych atrakcji. Na nastepny dzien mam w planie Medicine lake I Maligne lake . W dwie strony byloby ok 100 km , niestety poranna deszczowa rzeczywistosc skazuje ten pomysl na bezcelowosc mokniecia bez szans na jakies widoki gorskie. Siedze wiec sobie w hostelowej kuchni I wypatruje czy leje mocniej czy slabiej. Ok 14 postanawiam bezwzglednie opuscic hostel u udac sie do Jasper poszukac operatora I jeszcze raz sprobowac uruchomic telefon. Niestety wysilki sa bezowocne , po probach I kontaktach z centrala karta Telusa nadal nie dziala / do dzis/. Dobrze , ze wieczorem przestalo padac jest nadzieja na poprawę pogody jutro. Rano pobudka troche zimno ,lekko kropi ale wyglada, ze za chwile chmury sie rozejdą i będzie duzo lepiej.Sniadanie pakowanie I jade do Jasper dokupic zaopatrzenie a stamtad pojade droga 93A czyli tzw gora przez Marmot Basin do Athabasca Falls. Pogoda coraz lepsza , slonce wzeszło, rozgoniło chmury a jazda pomimo ostrego podjazdu sprawia radosc. Dojechalem do Athabasca HI rozpakowalem sie i jak tylko przyjechał manager hostelu dopelnilem formalnosci a pozniej nad …… wodospady Athabasca główną atrakcję okolicy. Ludzi dosy
sporo ale i widoki spadajacych setek ton wody , ten oszalamiajacy huk wodospadu , ta kipiel w dole robią wrazenie.Wracajac do hostelu mysle sobie co mozna zrobic jutro , sa dwa warianty : dol Fryatt lub lake Geraldine. Poniewaz przy drugiej opcji mogłem zaliczyc Geraldine look out view point wybrałem tę opcję. Wiedzialem , ze prze 8 km bede musial jechac przez las do parking a stamtad wejsc na szlaki ale przez myśl mi nie przeszlo , ze moge spotakac …..”misia” na swej drodze. Gdy jechalem pod gore robiłem trochę hałasu co potencjalnie mialo odstraszyc niedzwiedzie ,pozniej przedzieralem przez krzaki na szlaku ,nazbieralem grzybow na kolacje i po owocnym dniu w górach dotarłem do parking gdzie rano przypiąłem rower. Teraz mysle sobie; ostro z gory do szosy, póżniej jakies 3 km do schroniska i zupa grzybowa na kolacje. Gdy bylem w polowie drogi nagle ujrzalem przed sobą ok 100 m czarnego niedzwiedzia ,ktory szedł spokojnie w moim kierunku. Pierwsze mysli co zrobic: rozpedzic sie do 35 km/h i przejechac obok ale droga ma 3 m szerokosci pewnie mnie capnie .Zaczalem wydawac z siebie głosne okrzyki tzw”indianskie” mimo to niedzwiedz powoli sie zbliżał. Jedyna rada to obrót o 180stopni i ruszy
z powrotem pod gore, co tez uczynilem. Pomyslałem sobie , ze znajde jakąs prostą i zobaczę czy niedzwiedz nie poszedl w las .Po kilkuset metrach czekam , widzę ze niedzwiedz idzie dalej droga , wiec ja biegne pod gore wyzej ponad zakosy i tam czekam czy sie pokaze.Niedzwiedz uparcie idzie dalej droga jakby szedl na szlaku . Myslę sobie musze dobiec do parkingu tam staly 2 pick-up wejdę na skrzynie a w razie czego na dach. Jescze mysl mi przemknela , ze moze na drzewo ale wszystkie misie a szczegolnie czarne dobrze sie wspinaja po drzewach, a zreszta wokoło same wysokie swierki kanadyjskie . Gdy juz bylem przy parkingu uslyszalem samochod jadacy z góry , to byl jeden z tych pick – upow . Zaczalem machac rękoma , zeby sie zatrzymali , krzyczac black bear .Chlopcy byli tak uprzejmi , ze pomogli zapakowac na pakę rower jeden nawet chcial mi ustąpic miejsca w kabinie , podziekowalem, usiadłem na pace i ruszylismy . Teraz musze powiedziec ….“niestety” niedzwiedzia juz na drodze nie bylo . Wysadzili mnie jeszcze w lesie i bez przeszkód popędziłem do Athabasca HI hostel .Powiedzialem managerowi hostelu o spotkaniu z niedzwiedziem ,to tylko spytał sie czy był czarny czy brunatny bo brunatne sa agrysywniejsze. A mi jeden grzyb czy łeb odgryzie brunatny czy czarny .Kolega przed wyjazdem zaproponował mi spray na niedzwiedzie ale machnałem ręką mowiąc , ze za ciężki a w to miejsce wezmę dodatkową zywność. Pózniej przekonałem się , ze bez sprayu ani na rowerowe trasy lesne ani na szlaki gorskie ludzie tu sie nie ruszają . Taka ostatnia linia obrony. Te spotkanie dało mi troche do myslenia i na pewno idąc w gory trzeba mie
spray przy sobie. Następnego dnia wyruszam dalej przez Sunwapta Falls do Beauty Creek. Pogoda dobra jeszcze dużych przewyższeń nie ma na trasie. Nocleg w Beauty Creek a następnego dnia jedna z dwóch przełęczy Sunwapta Pass . Wspinam sie mozolnie pod Columbia Icefield Parkway tam robię sobie odpoczynek podziwiam lodowce Athabasca, Snow Dome , Andromeda , Columbia Glacier. Stąd biorą sie początki rzek ,ktore wpadaja do zlewisk trzech różnych oceanow : Athabasca do Arctic Ocean , Kicking Horse River do Pacific Ocean i North Saskatchean River do Hudson Bay Atlantic Ocean. Po krotkim postoju wjezdzam na przelecz 2038 m. n.p.m i dalej już tylko w dół przez tzw big band do Rumpurt Creek . Jak zwykle mycie się w potoku, pralka rowniez ,co ciekawe jest sauna więc rzeczy mozna szybciej wysuszyc . Nastepnego dnia najwieksze dotychczasowe wyzwanie podjazd na Bow summit 2135m n.p.m . Pogoda nie nastraja optymizmem lekko siąpi, czasami mocniej pada a pod Bow Pass juz leje.Trudno jakos wytrzymam . Gdy dojezdzam do Bow summit pokazuje sie slonce ale to płonna nadzieja nad Crownest Glacier wisza ciezkie ołowiane chmury i gdy tylko dojeżdzam do Bow Lake rozpętuje sie burza. Leje niemilosiernie a ja w tym deszczu pedałuje na camping Mosquito Creek. Jakbym mial jeszce przejechac dalej 5 km zamarzłbym na wiecznosc. Mokry caly trzesacy z zimna grzeje sie przy ognisku w Mosquito. Nadjechal tez chlopak , ktory od Athabasca zawsze wyruszal po mnie i dojezdzal po mnie , wowczas się poznalismy to byl Aleks z Vancouver Jechal z Jasper do Hot Radium Springs., Następnego dnia wyruszyłem w dalszą drogę już na ostatni krótki etap na Icefield z Mosquito do Lake Louise słynnego kurortu narciarskiego takie kanadyjskie Zakopane. Dojezdzajac do Lake Louise w pelnym sloncu postanowiłem szybko rozbi
namiot na campingu a pózniej pojechac nad Lake Louise i Moraine Lake , co też uczyniłem wspominając moje wędrowki po tych górach parę lat wcześniej , gdzie na Fairview Mt „ robiłem” za ratownika górskiego . Nastepnego dnia a wlasciwie tego samego wieczora okazalo sie , ze w zlym miejscu rozbilem namiot i muszę się przeniesc Zadne prośby ,iż to tylko jedna noc nie pomogły, zajelo mi to trochę czasu , tak , ze pózno wyjechałem nad Emeralda Lake i dojezdzajac do Kicking Horse Pass stwierdziłem ze nie ma szans na dodatkowe 30 km z Field do Emeralda i powrót , a co gorsza nadciagają chmury i mozna spodziewac sie deszczu. Następnego dnia ruszam dalej do Banff-u . Wybralem piekna droge Bow Vally Parkway , do tego 70% drogi jest z gory ,słonce grzeje przyzwoicie więc jazda to radość. .Tego dnia zrobilem najwiecej kilometrow gdyz po przyjezdzie pojechalem na runde do Minnewanka Lake. Wyszlo ponad 100 km , przecietna szybkosc na trasie ok 20 km na godz . W tym szalenczym pedzie musiałem najszybciej jechac z pełnym obciazeniem 56,5km/h, tak wskazal licznik . Podjazd pod camping jest solidny ok 10-12% na dlugosci ok 3 km. Camping fajny, ,Mountain Tunel Village nie ogrodzony wprawdzie przed niedzwiedziami jak w Lake L ale milo i spokojnie do tego naprawde goraco. W nocy byla burza a mój nowy namiot jakos to przetrwał. Nad Banffem rozciąga się pasmo Cascade Mountain, potężna góra, taka troche przytlaczajaca .To juz koncówka mojego pierwszego etapu podrózy . Został tylko odcinek z Banff-u do Kannanaskis 45 km gdzie umowiłem sie z kolegą że zabierze mnie stamtad do Calgary . Do Calgary jest jeszcze ok 100 km ale szkoda czasu pedałowac przez prerie . za dwa dni ruszam dalej na poludnie stanu Alberta w okolice Crownest Pass gdzie w zwiazku z przwidywanym na najblizszy tydzien załamaniem pogody założę sobie bazę wypadowa w poblizu miejscowosci Frank Slide i będę zwiedzał tamte okolice. Na dzien dzisiejszy trasa przejechana prawie 500 km przy przecietnej szybkosci 15 km na godz co jak na jazdę po gorach z obciazeniem jest calkiem dobrym wynikiem. Po pierwszym etapie chcialbym podziekowac wszystkim , ktorzy pomagali mi w przygotowaniach i realizacji wyprawy pracownikom firmy Welcome Airport Services ,Wojtkowi w Calgary , takze Mackowi z serwisu Drerowery z Gdanska na ul Partyzantow za przygotowanie roweru do wyprawy. Sprawozdanie z następnego etapu podrózy po stanie Alberta po jego zakonczeniu. Pozdrawiam wszystkich Marek Myszak