Żeby się dostać nad jezioro Atitlan trzeba zmienić autobus przynajmniej 3 razy. Jest podobno autobus pod szyldem "Transporte de Mendoza", który jeździ bezpośrednio do Panajahel, ale z powodu parady w centrum miasta zmieniono miejsce odjazdów busów, a wiele pojazdów utknęło w korkach przed miastem i nie mogliśmy go znaleźć. Jeden busik zabrał nas do skrzyżowania Encuentros, kolejny - już duży autobus szkolny - do Sololi, gdzie przesiedliśmy się do kolejnego, jadącego do Panajachel. W Panajachel przesiedliśmy na stateczek i po pół godzinie byliśmy w Santa Cruz la Laguna.

Tym razem nie popełniliśmy poprzedniego błędu i zostaliśmy po właściwej stronie jeziora z widokiem na wulkany. Jest 11 nad ranem, słońce pięknie oświetla dwa stożki najbliżej jeziora. Chmury powoli nachodzą na góry, ale jezioro jest jeszcze spokojne. Siedzimy w hostelu zaraz przy wodzie i nie możemy się napatrzeć. Na horyzoncie widać dymiący wulkan Fuego, do tego wszystkiego koliber zbiera nektar z kwiatów, a za nimi znów wulkany. Dobre miejsce dla amatorów oświadczyn Nie możemy zrozumieć znudzonych min innych turystów siedzących na tarasie wokół nas, może są tu już od miesiąca.

Miasto na wzgórzu jest nijakie, a stroma, kręta droga, w pełnym słońcu może przyprawić o zawał serca. Już lepiej przejść się wzdłuż brzegu po przygotowanych, drewnianych pomostach. Jutro rano wypożyczymy kajak, potem pływanie, piwko i pewnie popłyniemy do San Pedro po kawę z tego regionu, jedną z lepszych jakie piłem w życiu.

Pogoda jest dużo lepsza, niż przed miesiącem. Chmury już nie schodzą z otaczających nas gór i niebo wieczorem jest czyste i widać gwiazdy, może trochę bardziej wieje, ale może to i przypadek.