Statek cumuje przy jedynym istniejącym nabrzeżu portowym w odległości około 15 minut pieszo od „centrum” Longyearbyen. Po wyjściu z terenu portu od razu natykamy się na budynek miejscowej organizacji turystycznej gdzie uzyskamy wszystkie niezbędne informacje ale na pewno nie kupimy już żadnej wycieczki. Przybycie tak dużego statku (MSC Preziosa – ponad 4.000 turystów i 1.400 osób załogi) całkowicie rozbija bank ofert turystycznych w tym dniu. Dla przypomnienia cały archipelag Svalbard zamieszkuje 2.500 osób (i dwa razy tyle białych niedźwiedzi) a samo Longyearbyen nie ma więcej niż 2.000 mieszkańców. Dla wszystkich zainteresowanych: wycieczki trzeba natychmiast rezerwować po zakupie rejsu albo statkowe albo internetowo w lokalnych biurach turystycznych. Sam trochę się ociągałem (do dwóch miesięcy przed rejsem) i w końcu pozostały mi tylko bardzo przebrane wycieczki statkowe. Nota bene aby zaspokoić wszystkie potrzeby wycieczkowe w tym dniu ściągnięto specjalnie z lądowej Norwegii przewodników z Hurtigrutena. Wynika to poniekąd z obowiązujących lokalnych przepisów w myśl których do każdej grupy turystów musi być przydzielonych co najmniej dwóch przewodników z bronią długą (sztucer). Na długie wycieczki autokarowe też nie ma co liczyć. Brakuje i dróg i autobusów. Te nieliczne (może 5-6) były w ciągłym ruchu dowożąc turystów do wybranych punktów, tam ich pozostawiając by jechać zabrać kolejną grupę a w odpowiednim czasie powrócić i zabrać z powrotem na statek. Czasy wycieczek też nie były nadmiernie długie max 3,5 do 4 godzin (żeby wszyscy mogli cokolwiek zaliczyć). Reasumując: rejs dużym wycieczkowcem do Arktyki to nie dla koneserów dla nich pozostają rejsy ekspedycyjne. Ale jak by nie patrzeć na Arktyce byłem, nogę postawiłem.