Akceptuję i chcę ukryć komunikat Fly4free.pl korzysta z technologii, takich jak pliki cookies, do zbierania i przetwarzania danych osobowych w celu automatycznego personalizowania treści i reklam oraz analizowania ruchu na stronie. Technologię tę wykorzystują również nasi partnerzy. Szczegółowe informacje dotyczące plików cookies oraz zasad przetwarzania danych osobowych znajdują się w Polityce prywatności. Zapoznaj się z tymi informacjami przed korzystaniem z Fly4free.pl. Jeżeli nie wyrażasz zgody, aby pliki cookies były zapisywane na Twoim komputerze, powinieneś zmienić ustawienia swojej przeglądarki internetowej.



Napisz nowy temat Odpowiedz  [ 615 posty(ów) ]  Idź do strony Poprzednia  1 ... 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22 ... 31  Następna
Autor Wiadomość
Offline
#361 PostWysłany: 02 Gru 2014 21:10 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 27 Sie 2014
Posty: 61
Loty: 2
Kilometry: 2 056
Krajów: 2 / 0.9%
banan_44 napisał(a):
Mam podobną historię, ale nie ze znajomymi tylko z byłą dziewczyną. Zawsze był ten słomiany zapał. Tak, jedziemy, a jak przychodziło do kupowania biletów, to zawsze mówiła, że teraz nie jest dobry moment, krucho z kasą, masa zaliczeń, że może za miesiąc, itp. I tak przez 3 lata. A jak ją postawiłem przed faktem dokonanym to na tydzień przed wyjazdem coś jej odwaliło i mnie rzuciła.

Dziewczyna aż tak nie lubiła podróżować,że zerwała :D

BrunoJ napisał(a):
Rozwiązania były 2 - albo ona zaczęła by jeździć dla Ciebie, albo Ty przestałbyś jeździć dla niej, w obu przypadkach mogłoby to nie zadziałać na dłuższą metę. Oczywiście wszystkie stany pośrednie po drodze, zwane kompromisem (albo ... odpowiedzialnością?).
Jak widać żadne z Was nie było gotowe poświęcić się dla drugiego. Więc może lepiej....

A co do tematu głównego. Najważniejsze jest chyba właśnie dobranie odpowiednich ludzi. Ciężko kogoś zmuszać do rzeczy których nie lubi, a może tylko nie zna i się boi. Jeden będzie chciał spróbować a drugi będzie wolał zostać. Ja w dawnych latach intensywnie kajakowałem turystycznie, oprócz indywidualnie zorganizowanych wypraw z ludźmi którzy wiedzieli po co płyną, dość popularną formą były duże "masowe" spływy na rzekach, organizowane przez kluby (pod które trzeba było się podczepić, żeby mieć dostęp do sprzętu, odpracowywany właśnie w formie bycia 'personelem' na masówce). Przewijało się przez to mnóstwo ludzi i mimo że mówili że im się podobało, to stanowcza większość nie wciągała się potem w poważne pływanie. Tak po prostu. Podobało im się , ale nie na tyle żeby było to dla nich głównym sposobem spędzania czasu.
U mnie temat po iluś latach jakoś sam się wypalił, ile lat można mieć jedno hobby... ;-) Żeby było ciekawiej, prawie nikt z moich starych znajomych już dziś nie kajakuje (z przeróżnych powodów). Przywołałem ten przykład bo w 'mikro-skali" wprost odnosi się do podróżowania.

Tak naprawdę widzę jeszcze jeden wyraźny powód dla którego część ludzi wcale się nie garnie do podróżowania. Dziś wszystko można zobaczyć w internecie, na mieście można sobie zjeść orientalną kuchnie, a w TV obejrzeć program dokumentalny jak również film sensacyjny gdzie młoda para podróżników zostaje porwana przez lokalsów i walczy o przetrwanie. Trochę brakuje aury 'nieznanego'. Oczywiście dotknąć to nie to samo co zobaczyć przez szybkę, ale - jak to było kiedyś w reklamie - 80% nie widzi różnicy....

Zgadzam się z Tobą w pierwszej części wypowiedzi, później z resztą też :) Ładnie podsumowałeś temat, ludzie są po prostu leniwi. Skoro można ''prawie'' to samo uzyskać, prawie nie ruszając się z domu, to po co mają to robić? Mój mózg tego nie akceptuje, chociaż byłoby prościej, ale takie rozumowanie mogę przypisać części moich znajomych. Przecież skoro nie widać różnicy to po co przepłacać? :P
Góra
 Profil Relacje PM off
JarekGdynia lubi ten post.
 
      
Offline
#362 PostWysłany: 02 Gru 2014 23:56 

Rejestracja: 22 Gru 2013
Posty: 3260
srebrny
BrunoJ napisał(a):
Tak naprawdę widzę jeszcze jeden wyraźny powód dla którego część ludzi wcale się nie garnie do podróżowania. Dziś wszystko można zobaczyć w internecie, na mieście można sobie zjeść orientalną kuchnie, a w TV obejrzeć program dokumentalny jak również film sensacyjny gdzie młoda para podróżników zostaje porwana przez lokalsów i walczy o przetrwanie. [/qute]
Kiedyś w Amsterdamie chciałem się wybrać jak normalniej w świecie w niedzielę do kościoła. Znalazłem kościół, sposób na dojazd i obejrzałem go sobie na streetview. I gdy tam dotarłem, poczułem rozczarowanie i złość na siebie - po cholerę to oglądałem, jakbym tu już był...
Cytuj:
Trochę brakuje aury 'nieznanego'. Oczywiście dotknąć to nie to samo co zobaczyć przez szybkę, ale - jak to było kiedyś w reklamie - 80% nie widzi różnicy....

Aura nieznanego. Gdy podróżuję, jestem dobrze przygotowany - noclegi, mapy, rozkłady jazdy, zabytki itd. Zwłaszcza gdy jestem z drugą połową. A jednak mam kilka takich miejsc, do których dotarłem zupełnie niezorientowany. Wyszedłem z dworca lotniska w dziewiczy dla mnie teren, nie wiedząc o nich nic. I tego cudownego uczucia poznawania tych miejsc nic mi nie zastąpi, a nie mogę tego powtórzyć. Do takich miejsc należała u mnie Praga, no i prawie cały Cypr.
Góra
 Profil Relacje PM off  
      
Offline
#363 PostWysłany: 04 Gru 2014 10:29 

Rejestracja: 01 Gru 2014
Posty: 17
Loty: 2
Kilometry: 3 304
Krajów: 3 / 1.4%
BrunoJ napisał(a):
Tak naprawdę widzę jeszcze jeden wyraźny powód dla którego część ludzi wcale się nie garnie do podróżowania. Dziś wszystko można zobaczyć w internecie, na mieście można sobie zjeść orientalną kuchnie, a w TV obejrzeć program dokumentalny jak również film sensacyjny gdzie młoda para podróżników zostaje porwana przez lokalsów i walczy o przetrwanie. Trochę brakuje aury 'nieznanego'. Oczywiście dotknąć to nie to samo co zobaczyć przez szybkę, ale - jak to było kiedyś w reklamie - 80% nie widzi różnicy....


Obserwując moich znajomych, wydaje mi się, że my mamy po prostu od dziecka wyuczony trochę strach przed nieznanym i taką mentalność "to się nie uda". Dlatego jest taki słomiany zapał. I to nie tylko w kwestii podróżowania, ale także w innych aspektach życia. Starsze osoby jeszcze mogę trochę zrozumieć. W PRLu im to wpajano na każdym kroku, ale przeraża mnie, że młodzi ludzie mają przekazywaną taką mentalność od rodziców. Kilka przykładów.
Skończyłem polibudę, więc większość moich znajomych to obecni i przyszli inżynierzy. Kilka dni temu kierownik mojego działu powiedział, że poszukują jeszcze jedną osobę do mojego działu. Chcą kogoś po znajomości, a nie człowieka z ulicy o którym nic nie wiedzą. A że to całkiem spora korporacja, to warunki rozwoju są zajebiste + umowa na etat i benefity. Jedyny warunek to umieć dobrze rysować w AutoCadzie, nie trzeba mieć doświadczenia, nawet nie trzeba mieć jeszcze skończonych studiów. Więc piszę do kupla z akademika, który w lutym się broni. Na początku było hurra, wysyłam CV, a za godzinę było, że dam ci znać jutro. Kilka dni ciszy, odzywam się do niego, czy jest dalej zaintersowany, a on mi odpisuje, że jednak nie, bo będzie miał problemy z pogodzeniem tego ze studiami (:O). Dwa miechy to naprawdę szmat czasu do pogodzenia.
Przykład 2: moje koleżanka z roku, od kilku miesięcy mi miauczy, że chce zmienić pracę, bo jest kijowa. Pracuje w call-center od roku na umowę zlecenie za psie pieniądze, jej chłopak od kilku miesięcy nie pracuje, więc utrzymanie mieszkania jest na jej głowie. Do tego zmiany po 10h dziennie w różnych godzinach, nawet do 1 w nocy. I tak przez 7 dni w tygodniu. Zwolniło się u mnie stanowisko inżyniera procesu. Piszę do niej jak wygląda sytuacja, może wskoczyć albo ona, albo jej chłopak, praca pewna. Odpowiedź: dobra, wyśle ci w poniedziałek CV i cisza od 3 tygodni. Na facebooku wrzuca jakieś pierdoły jakie to ma przerypane życie, ale na wiadomości nie odpisuje. Jej sprawa.
Przykład 3: moja była studiuje inżynierię środowiska na wydziale budownictwa i zawsze chciała wejść w branże klimatyzacji i wentylacji. Ona bała się nawet sama podzwonić po różnych firmach, czy przyjęliby ją na praktyki, a co tu dopiero mówić o pracy. Tłumaczenie: nikt jej nie przyjmie, że sobie nie poradzi. U mnie w firmie nabór na praktyki już był zamknięty, ale poszedłem do opiekuna praktyk, pogadałem i załatwiłem jej płatne 3 miesięczne praktyki w dziale planowania inwestycji i ochrony środowiska. Pogadałem z babką z tego działu i powiedziała, że bardzo chętnie ją wyuczy wszystkiego co wie, bo przydałyby się jej dodatkowe ręce do pracy na dłużej niż 3 miechy. Moja zaczęła kręcić nosem, że to nie z klimatyzacją, że 3 miechy itp., ale powiedziała, że zapyta się opiekuna praktyk, czy może u mnie w firmie. Potem mi powiedziała, że gościu się nie zgodził, bo profil firmy nie pasuje do kierunku, co mnie zdziwiło bo on nawet dawał zgodę na praktyki w marketach, jeśli to miało związane z ochroną środowiska. Więc pogadałem z kolegą i załatwiłem jej praktyki w Dalkii, jedyne co miała zrobić to w październiku tam zadzwonić, powiedzieć kto ją przysłał i tyle. Nie zadzwoniła, praktyk dalej nie ma, pracy też nie, a obrona za pół roku.

Takie przykłady mogę mnożyć, ale to pokazuje mentalność jaka panuje wśród większości Polaków (albo ja obracam się w dziwnym towarzystwie).
_________________
Pozdrawiam
Łukasz, 26
Góra
 Profil Relacje PM off
7 ludzi lubi ten post.
 
      
Offline
#364 PostWysłany: 04 Gru 2014 16:24 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 27 Sie 2014
Posty: 61
Loty: 2
Kilometry: 2 056
Krajów: 2 / 0.9%
banan_44 napisał(a):
BrunoJ napisał(a):
Tak naprawdę widzę jeszcze jeden wyraźny powód dla którego część ludzi wcale się nie garnie do podróżowania. Dziś wszystko można zobaczyć w internecie, na mieście można sobie zjeść orientalną kuchnie, a w TV obejrzeć program dokumentalny jak również film sensacyjny gdzie młoda para podróżników zostaje porwana przez lokalsów i walczy o przetrwanie. Trochę brakuje aury 'nieznanego'. Oczywiście dotknąć to nie to samo co zobaczyć przez szybkę, ale - jak to było kiedyś w reklamie - 80% nie widzi różnicy....


Obserwując moich znajomych, wydaje mi się, że my mamy po prostu od dziecka wyuczony trochę strach przed nieznanym i taką mentalność "to się nie uda". Dlatego jest taki słomiany zapał. I to nie tylko w kwestii podróżowania, ale także w innych aspektach życia. Starsze osoby jeszcze mogę trochę zrozumieć. W PRLu im to wpajano na każdym kroku, ale przeraża mnie, że młodzi ludzie mają przekazywaną taką mentalność od rodziców. Kilka przykładów.
Skończyłem polibudę, więc większość moich znajomych to obecni i przyszli inżynierzy. Kilka dni temu kierownik mojego działu powiedział, że poszukują jeszcze jedną osobę do mojego działu. Chcą kogoś po znajomości, a nie człowieka z ulicy o którym nic nie wiedzą. A że to całkiem spora korporacja, to warunki rozwoju są zajebiste + umowa na etat i benefity. Jedyny warunek to umieć dobrze rysować w AutoCadzie, nie trzeba mieć doświadczenia, nawet nie trzeba mieć jeszcze skończonych studiów. Więc piszę do kupla z akademika, który w lutym się broni. Na początku było hurra, wysyłam CV, a za godzinę było, że dam ci znać jutro. Kilka dni ciszy, odzywam się do niego, czy jest dalej zaintersowany, a on mi odpisuje, że jednak nie, bo będzie miał problemy z pogodzeniem tego ze studiami (:O). Dwa miechy to naprawdę szmat czasu do pogodzenia.
Przykład 2: moje koleżanka z roku, od kilku miesięcy mi miauczy, że chce zmienić pracę, bo jest kijowa. Pracuje w call-center od roku na umowę zlecenie za psie pieniądze, jej chłopak od kilku miesięcy nie pracuje, więc utrzymanie mieszkania jest na jej głowie. Do tego zmiany po 10h dziennie w różnych godzinach, nawet do 1 w nocy. I tak przez 7 dni w tygodniu. Zwolniło się u mnie stanowisko inżyniera procesu. Piszę do niej jak wygląda sytuacja, może wskoczyć albo ona, albo jej chłopak, praca pewna. Odpowiedź: dobra, wyśle ci w poniedziałek CV i cisza od 3 tygodni. Na facebooku wrzuca jakieś pierdoły jakie to ma przerypane życie, ale na wiadomości nie odpisuje. Jej sprawa.
Przykład 3: moja była studiuje inżynierię środowiska na wydziale budownictwa i zawsze chciała wejść w branże klimatyzacji i wentylacji. Ona bała się nawet sama podzwonić po różnych firmach, czy przyjęliby ją na praktyki, a co tu dopiero mówić o pracy. Tłumaczenie: nikt jej nie przyjmie, że sobie nie poradzi. U mnie w firmie nabór na praktyki już był zamknięty, ale poszedłem do opiekuna praktyk, pogadałem i załatwiłem jej płatne 3 miesięczne praktyki w dziale planowania inwestycji i ochrony środowiska. Pogadałem z babką z tego działu i powiedziała, że bardzo chętnie ją wyuczy wszystkiego co wie, bo przydałyby się jej dodatkowe ręce do pracy na dłużej niż 3 miechy. Moja zaczęła kręcić nosem, że to nie z klimatyzacją, że 3 miechy itp., ale powiedziała, że zapyta się opiekuna praktyk, czy może u mnie w firmie. Potem mi powiedziała, że gościu się nie zgodził, bo profil firmy nie pasuje do kierunku, co mnie zdziwiło bo on nawet dawał zgodę na praktyki w marketach, jeśli to miało związane z ochroną środowiska. Więc pogadałem z kolegą i załatwiłem jej praktyki w Dalkii, jedyne co miała zrobić to w październiku tam zadzwonić, powiedzieć kto ją przysłał i tyle. Nie zadzwoniła, praktyk dalej nie ma, pracy też nie, a obrona za pół roku.

Takie przykłady mogę mnożyć, ale to pokazuje mentalność jaka panuje wśród większości Polaków (albo ja obracam się w dziwnym towarzystwie).

Na początku zaczęłam się zastanawiać jakich Ty ludzi znasz, ale po chwili namysłu mogłabym dopisać parę lub paręnaście przykładów z mojego otoczenia. Strasznie bije po oczach ten strach nawet przed samym spróbowaniem i te biadolenie ;/

Dzisiaj rozmawiałam z ludźmi z roku o podróżach, jak się okazuje dużą barierą jest to, że nawet jak ktoś oferuje wyjazd to niektórzy boją się, iż będzie to wypad ''na wypasie'' i będą zmuszeni płacić za 5-gwiazdowe hotele. Nie wiem czy niektórzy nie potrafią otworzyć buzi i powiedzieć o swoich ograniczeniach w tym przypadku finansowych? Przecież tak bardzo chcieliby podróżować, no ale kasa :P


Ostatnio edytowany przez inwencja, 04 Gru 2014 22:12, edytowano w sumie 1 raz
Góra
 Profil Relacje PM off
3 ludzi lubi ten post.
 
      
Offline
#365 PostWysłany: 04 Gru 2014 20:54 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 25 Wrz 2014
Posty: 3044
Loty: 901
Kilometry: 809 273
Krajów: 25 / 11.6%
niebieski
Fajnie sie to czyta. Ja na polibudzie zarywalem noce żeby sie nauczyć specjalnie autocada (ktory nie był mi wtedy do niczego potrzebny) zeby sie wkręcić do pracy w korporacji ( a następnie juz wewnętrz przesunąć sie na cos fajniejszego). Heh jak sobie pomyśle, ze gdybym wtedy - zamiast pchać sie do dobrej (mimo wszystko) pracy - zaczął kręcić dobry biznes to dzis byłbym miliarderem .... ;). To tak apropo braku śmiałości i odwagi.
Z podróżowaniem jest jeszcze jedna kwestia - cześć ludzi sie nie przyzna ale zwyczajnie boi sie latania. Boi sie bo nie zna i bo za dużo "fajnych" filmów sie naoglądała. Z drugiej strony osobiście znam osobę, która w pierwszym locie zaliczyła turbulencje takie że torby na łeb leciały, a przy lądowaniu samolot miał awaryjne odejście, bo wydmuchneło go ze ścieżki. I nie pomogło moje tłumaczenie i zabawne historie i oblaniu sie piwem przy wstrząsach, czy fakt że ja też zaliczylem parę odejść w tym jedno już po dotknięciu pasa. Osoba stracona dla lotnictwa bezpowrotnie.


Wysłane z mojego iPhone przez Tapatalk
_________________
Image
Góra
 Profil Relacje PM off  
      
Offline
#366 PostWysłany: 04 Gru 2014 21:04 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 11 Wrz 2014
Posty: 248
Loty: 43
Kilometry: 96 376
Krajów: 12 / 5.6%
niebieski
@Brunoj - masz trochę racji z tym strachem przed lataniem. Moja żona, mimo że lubi podróżować i zwiedzać, to nie wsiądzie do samolotu i na dłuższe dystanse muszę podróżować sam lub z córką.
Żona wychowała się na lotniczej jednostce wojskowej i z tego co opowiadała zafundowali im kilka udanych inaczej lotów wojskowym sprzętem (AN-2 itp). W efekcie skutecznie wyrobili w niej strach przed samolotami, który utrwala sobie Katastrofami w przestworzach etc.
Góra
 Profil Relacje PM off  
      
Offline
#367 PostWysłany: 04 Gru 2014 21:12 

Rejestracja: 01 Gru 2014
Posty: 17
Loty: 2
Kilometry: 3 304
Krajów: 3 / 1.4%
BrunoJ, ale podróżować można nie tylko samolotem. Przecież są jeszcze pociągi, czy autobusy. A tutaj już raczej strach nie wchodzi w grę, skoro ludzie co tydzień na uczelnie się zjeżdżali z całej Polski pociągami i busami. I też miałem problem, żeby z kimś się zorganizować na wypad Polskim Busem do Berlina, czy Wiednia. Ciągle jakieś śmieszne wymówki. Kiedyś trafiłem na promocję na PB, Wiedeń w 2 strony za 10 złotych i mogłem kupić 4 bilety w tej cenie. Szybka rozmowa z ex, współlokatorem i jego dziewczyną. Decyzja, kupujemy. Jak już zaczynałem zamawiać, to dziewczyny nagle zaczęły kręcić nosem, że im coś z terminami nie pasuje, bo niedługo wcześniej jakieś zaliczenie, bo coś tam i finalnie temat upadł.
_________________
Pozdrawiam
Łukasz, 26
Góra
 Profil Relacje PM off  
      
Offline
#368 PostWysłany: 05 Gru 2014 00:05 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 09 Sie 2010
Posty: 399
Loty: 361
Kilometry: 432 157
Krajów: 56 / 26.1%
srebrny
Może to po prostu zwykłe lenistwo. A poza tym jak autobus rano to trzeba wcześnie wstać, jak na miejscu będzie brzydka pogoda to nie będzie co robić, poza tym to Austria i ceny są w € więc będzie drogo i w sumie oprócz kasy za przejazd się wyda jeszcze parę razy tyle. Więc łatwiej po prostu, jak zwykle, pójść do knajpy, zamiast gdzieś jechać.
Góra
 Profil Relacje PM off  
      
Offline
#369 PostWysłany: 05 Gru 2014 00:51 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 11 Lip 2013
Posty: 97
PiotrekS napisał(a):
Może to po prostu zwykłe lenistwo. A poza tym jak autobus rano to trzeba wcześnie wstać, jak na miejscu będzie brzydka pogoda to nie będzie co robić, poza tym to Austria i ceny są w € więc będzie drogo i w sumie oprócz kasy za przejazd się wyda jeszcze parę razy tyle. Więc łatwiej po prostu, jak zwykle, pójść do knajpy, zamiast gdzieś jechać.


To kwestia pewnego nastawienia do życia. Trudno powiedzieć, może z tym się rodzimy lub narastając nabieramy pewnych cech. Nie wiem, ciężko mi ocenić. Nie miej faktem jest że są ludzie którzy odliczają dni do kolejnego wyjazdu "w świat", ale są też ludzie którzy wolą żyć od 8 do 16 w pracy, w następnie w domu i takie życie im wystarcza. Na pewno to nie łatwe do zrozumienia, dlatego cieszmy się że mam z życia coś więcej :)
Góra
 Profil Relacje PM off  
      
Offline
#370 PostWysłany: 05 Gru 2014 14:13 

Rejestracja: 05 Sty 2014
Posty: 123
Są ludzie, których wyjazd za granicę i podróże najzwyczajniej w świecie nie interesują. Wolą obejrzeć dobry film niż szukać biletów ( ciężko to zrozumieć, ale trzeba to zaakceptować).

Jest jeszcze pewna grupa osób, którzy są ,,nieobyci", nie znają języków, nie wiedzą jak się zachować samemu w dobrym hotelu. Natomiast kiedy mają wyjazd z biura, z charterem, all itp. to ,,gwiazdorzą", ponieważ to środowisko znają i wiedzą na co mogą sobie pozwolić w większej grupie. I to jest właśnie przykre :(
Góra
 Profil Relacje PM off  
      
Offline
#371 PostWysłany: 05 Gru 2014 14:32 

Rejestracja: 01 Gru 2014
Posty: 17
Loty: 2
Kilometry: 3 304
Krajów: 3 / 1.4%
Gwiazdorzy są chyba najgorsi. Przez takich to czasami wstydzę się powiedzieć skąd jestem. Kiedyś byłem w Bułgarii, w moim hotelu byli też Polacy. Zrobili sobie imprezę w lobby, bo bar już był zamknięty. Z początku byli spokojni, ale jak popili to zaczęło się. Przecież oni mają all-inclusive, a tu bar zamknięty i muszą do sklepu latać. No i któryś coś zakombinował i otworzył drzwi. Impreza się przeniosła do baru, a otwieracz poczuł się w roli barmana i zaczął polewać wszystko i wszystkim. Bo się należy. Masakra.
_________________
Pozdrawiam
Łukasz, 26
Góra
 Profil Relacje PM off  
      
Offline
#372 PostWysłany: 05 Gru 2014 14:44 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 24 Sie 2010
Posty: 5273
Loty: 414
Kilometry: 758 791
Krajów: 50 / 23.3%
platynowy
Malawi napisał(a):
Są ludzie, których wyjazd za granicę i podróże najzwyczajniej w świecie nie interesują. Wolą obejrzeć dobry film niż szukać biletów ( ciężko to zrozumieć, ale trzeba to zaakceptować).

(


mnie jest łatwo to zrozumiec
wskoczyc pod gruby koc z zona i corka, zrobic wielgachna miske popcornu, nakruszyc dookola, obejrzec dobra komedie, zdecydownie przedłoze nad szukanie biletu :)

podroze uzupelniaja jedynie nasze codzienne zycie, a nie nadaja mu sens :)
Góra
 Profil Relacje PM off
Arrival lubi ten post.
 
      
Offline
#373 PostWysłany: 05 Gru 2014 14:57 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 25 Wrz 2014
Posty: 3044
Loty: 901
Kilometry: 809 273
Krajów: 25 / 11.6%
niebieski
grs napisał(a):
To kwestia pewnego nastawienia do życia. Trudno powiedzieć, może z tym się rodzimy lub narastając nabieramy pewnych cech. Nie wiem, ciężko mi ocenić. Nie miej faktem jest że są ludzie którzy odliczają dni do kolejnego wyjazdu "w świat", ale są też ludzie którzy wolą żyć od 8 do 16 w pracy, w następnie w domu i takie życie im wystarcza. Na pewno to nie łatwe do zrozumienia, dlatego cieszmy się że mam z życia coś więcej :)

Myśle że równie dobrze znajdziesz ludzi z drugiego bieguna - którzy jeżdżą na tyle dużo (i biznesowo i prywatnie), że z chęcią by popracowali grzecznie 8-16 a potem posiedzieli na kanapie. Jest tylko jeden problem - tak jak ktoś kto nie jeździł może się 'zarazić' i zacząć podróżować, tak osoba która jeździła dużo, mimo "zmęczenia" podróżami, raczej będzie miała duży problem żeby nagle się udomowić. Czasem warto to wziąć po uwagę zanim się ktoś rozpędzi i przyzwyczai zbytnio do podróżowania. Z nałogów ciężko się wyleczyć, szczególnie z tych przyjemnych :D
_________________
Image
Góra
 Profil Relacje PM off  
      
Offline
#374 PostWysłany: 05 Gru 2014 15:24 

Rejestracja: 06 Lis 2013
Posty: 211
Loty: 89
Kilometry: 252 650
Krajów: 21 / 9.8%
banan_44 napisał(a):
BrunoJ napisał(a):
Tak naprawdę widzę jeszcze jeden wyraźny powód dla którego część ludzi wcale się nie garnie do podróżowania. Dziś wszystko można zobaczyć w internecie, na mieście można sobie zjeść orientalną kuchnie, a w TV obejrzeć program dokumentalny jak również film sensacyjny gdzie młoda para podróżników zostaje porwana przez lokalsów i walczy o przetrwanie. Trochę brakuje aury 'nieznanego'. Oczywiście dotknąć to nie to samo co zobaczyć przez szybkę, ale - jak to było kiedyś w reklamie - 80% nie widzi różnicy....


Obserwując moich znajomych, wydaje mi się, że my mamy po prostu od dziecka wyuczony trochę strach przed nieznanym i taką mentalność "to się nie uda". Dlatego jest taki słomiany zapał. I to nie tylko w kwestii podróżowania, ale także w innych aspektach życia. Starsze osoby jeszcze mogę trochę zrozumieć. W PRLu im to wpajano na każdym kroku, ale przeraża mnie, że młodzi ludzie mają przekazywaną taką mentalność od rodziców. Kilka przykładów.
Skończyłem polibudę, więc większość moich znajomych to obecni i przyszli inżynierzy. Kilka dni temu kierownik mojego działu powiedział, że poszukują jeszcze jedną osobę do mojego działu. Chcą kogoś po znajomości, a nie człowieka z ulicy o którym nic nie wiedzą. A że to całkiem spora korporacja, to warunki rozwoju są zajebiste + umowa na etat i benefity. Jedyny warunek to umieć dobrze rysować w AutoCadzie, nie trzeba mieć doświadczenia, nawet nie trzeba mieć jeszcze skończonych studiów. Więc piszę do kupla z akademika, który w lutym się broni. Na początku było hurra, wysyłam CV, a za godzinę było, że dam ci znać jutro. Kilka dni ciszy, odzywam się do niego, czy jest dalej zaintersowany, a on mi odpisuje, że jednak nie, bo będzie miał problemy z pogodzeniem tego ze studiami (:O). Dwa miechy to naprawdę szmat czasu do pogodzenia.
Przykład 2: moje koleżanka z roku, od kilku miesięcy mi miauczy, że chce zmienić pracę, bo jest kijowa. Pracuje w call-center od roku na umowę zlecenie za psie pieniądze, jej chłopak od kilku miesięcy nie pracuje, więc utrzymanie mieszkania jest na jej głowie. Do tego zmiany po 10h dziennie w różnych godzinach, nawet do 1 w nocy. I tak przez 7 dni w tygodniu. Zwolniło się u mnie stanowisko inżyniera procesu. Piszę do niej jak wygląda sytuacja, może wskoczyć albo ona, albo jej chłopak, praca pewna. Odpowiedź: dobra, wyśle ci w poniedziałek CV i cisza od 3 tygodni. Na facebooku wrzuca jakieś pierdoły jakie to ma przerypane życie, ale na wiadomości nie odpisuje. Jej sprawa.
Przykład 3: moja była studiuje inżynierię środowiska na wydziale budownictwa i zawsze chciała wejść w branże klimatyzacji i wentylacji. Ona bała się nawet sama podzwonić po różnych firmach, czy przyjęliby ją na praktyki, a co tu dopiero mówić o pracy. Tłumaczenie: nikt jej nie przyjmie, że sobie nie poradzi. U mnie w firmie nabór na praktyki już był zamknięty, ale poszedłem do opiekuna praktyk, pogadałem i załatwiłem jej płatne 3 miesięczne praktyki w dziale planowania inwestycji i ochrony środowiska. Pogadałem z babką z tego działu i powiedziała, że bardzo chętnie ją wyuczy wszystkiego co wie, bo przydałyby się jej dodatkowe ręce do pracy na dłużej niż 3 miechy. Moja zaczęła kręcić nosem, że to nie z klimatyzacją, że 3 miechy itp., ale powiedziała, że zapyta się opiekuna praktyk, czy może u mnie w firmie. Potem mi powiedziała, że gościu się nie zgodził, bo profil firmy nie pasuje do kierunku, co mnie zdziwiło bo on nawet dawał zgodę na praktyki w marketach, jeśli to miało związane z ochroną środowiska. Więc pogadałem z kolegą i załatwiłem jej praktyki w Dalkii, jedyne co miała zrobić to w październiku tam zadzwonić, powiedzieć kto ją przysłał i tyle. Nie zadzwoniła, praktyk dalej nie ma, pracy też nie, a obrona za pół roku.

Takie przykłady mogę mnożyć, ale to pokazuje mentalność jaka panuje wśród większości Polaków (albo ja obracam się w dziwnym towarzystwie).


a myślałam, że ja jestem pierdołą życiową xD

u mnie w towarzystwie główną przyczyną słomianego zapału jest MALKONTENCTWO
nie wiem czy ja znam dziwnych ludzi, ale za każdym razem jak pada pomysł jakiegoś wyjazdu to się zaczyna:

- ale tam jest za gorąco
- ale tam jest za zimno
- ale podróż za długa i się zmęczymy
- ale autobusem niewygodnie
- ale samolotem nieprzyjemnie i jeszcze te przesiadki i koczowanie na lotnisku
- ale jedzenia normalnego nie będzie
- ale będzie padać
- ale na tak krótko to bez sensu
- ale tam nic ciekawego nie ma
- ale tam nie ma plaży
- ale tam nie ma gór
- ale będzie cieżko się dogadać

=.= zawsze jest coś nie tak, nieważne jaki kierunek, transport, czas. Malkotenctwo mojego otoczenia wykracza oczywiście poza podróże, bo większość rozmów też zaczyna się "ale dziś zimno/gorąco/pada/grzeje" i mam wrażenie, że w moim otoczeniu nikt nie cieszy się życiem, wszyscy tylko siedzą w domu i się dołują. Zrzucam to na "syndrom pierwszej pracy". Zobaczę co się zmieni za kilka lat, tymczasem spędzamy czas coraz częściej we dwójkę, zwłaszcza że my akurat jesteśmy bardzo entuzjastyczni i nie ma co w takiej sytuacji przejmować złą energię od ludzi :P
Góra
 Profil Relacje PM off
3 ludzi lubi ten post.
 
      
Offline
#375 PostWysłany: 05 Gru 2014 16:20 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 27 Sie 2014
Posty: 61
Loty: 2
Kilometry: 2 056
Krajów: 2 / 0.9%
DJADKJGU napisał(a):
banan_44 napisał(a):
BrunoJ napisał(a):
Tak naprawdę widzę jeszcze jeden wyraźny powód dla którego część ludzi wcale się nie garnie do podróżowania. Dziś wszystko można zobaczyć w internecie, na mieście można sobie zjeść orientalną kuchnie, a w TV obejrzeć program dokumentalny jak również film sensacyjny gdzie młoda para podróżników zostaje porwana przez lokalsów i walczy o przetrwanie. Trochę brakuje aury 'nieznanego'. Oczywiście dotknąć to nie to samo co zobaczyć przez szybkę, ale - jak to było kiedyś w reklamie - 80% nie widzi różnicy....


Obserwując moich znajomych, wydaje mi się, że my mamy po prostu od dziecka wyuczony trochę strach przed nieznanym i taką mentalność "to się nie uda". Dlatego jest taki słomiany zapał. I to nie tylko w kwestii podróżowania, ale także w innych aspektach życia. Starsze osoby jeszcze mogę trochę zrozumieć. W PRLu im to wpajano na każdym kroku, ale przeraża mnie, że młodzi ludzie mają przekazywaną taką mentalność od rodziców. Kilka przykładów.
Skończyłem polibudę, więc większość moich znajomych to obecni i przyszli inżynierzy. Kilka dni temu kierownik mojego działu powiedział, że poszukują jeszcze jedną osobę do mojego działu. Chcą kogoś po znajomości, a nie człowieka z ulicy o którym nic nie wiedzą. A że to całkiem spora korporacja, to warunki rozwoju są zajebiste + umowa na etat i benefity. Jedyny warunek to umieć dobrze rysować w AutoCadzie, nie trzeba mieć doświadczenia, nawet nie trzeba mieć jeszcze skończonych studiów. Więc piszę do kupla z akademika, który w lutym się broni. Na początku było hurra, wysyłam CV, a za godzinę było, że dam ci znać jutro. Kilka dni ciszy, odzywam się do niego, czy jest dalej zaintersowany, a on mi odpisuje, że jednak nie, bo będzie miał problemy z pogodzeniem tego ze studiami (:O). Dwa miechy to naprawdę szmat czasu do pogodzenia.
Przykład 2: moje koleżanka z roku, od kilku miesięcy mi miauczy, że chce zmienić pracę, bo jest kijowa. Pracuje w call-center od roku na umowę zlecenie za psie pieniądze, jej chłopak od kilku miesięcy nie pracuje, więc utrzymanie mieszkania jest na jej głowie. Do tego zmiany po 10h dziennie w różnych godzinach, nawet do 1 w nocy. I tak przez 7 dni w tygodniu. Zwolniło się u mnie stanowisko inżyniera procesu. Piszę do niej jak wygląda sytuacja, może wskoczyć albo ona, albo jej chłopak, praca pewna. Odpowiedź: dobra, wyśle ci w poniedziałek CV i cisza od 3 tygodni. Na facebooku wrzuca jakieś pierdoły jakie to ma przerypane życie, ale na wiadomości nie odpisuje. Jej sprawa.
Przykład 3: moja była studiuje inżynierię środowiska na wydziale budownictwa i zawsze chciała wejść w branże klimatyzacji i wentylacji. Ona bała się nawet sama podzwonić po różnych firmach, czy przyjęliby ją na praktyki, a co tu dopiero mówić o pracy. Tłumaczenie: nikt jej nie przyjmie, że sobie nie poradzi. U mnie w firmie nabór na praktyki już był zamknięty, ale poszedłem do opiekuna praktyk, pogadałem i załatwiłem jej płatne 3 miesięczne praktyki w dziale planowania inwestycji i ochrony środowiska. Pogadałem z babką z tego działu i powiedziała, że bardzo chętnie ją wyuczy wszystkiego co wie, bo przydałyby się jej dodatkowe ręce do pracy na dłużej niż 3 miechy. Moja zaczęła kręcić nosem, że to nie z klimatyzacją, że 3 miechy itp., ale powiedziała, że zapyta się opiekuna praktyk, czy może u mnie w firmie. Potem mi powiedziała, że gościu się nie zgodził, bo profil firmy nie pasuje do kierunku, co mnie zdziwiło bo on nawet dawał zgodę na praktyki w marketach, jeśli to miało związane z ochroną środowiska. Więc pogadałem z kolegą i załatwiłem jej praktyki w Dalkii, jedyne co miała zrobić to w październiku tam zadzwonić, powiedzieć kto ją przysłał i tyle. Nie zadzwoniła, praktyk dalej nie ma, pracy też nie, a obrona za pół roku.

Takie przykłady mogę mnożyć, ale to pokazuje mentalność jaka panuje wśród większości Polaków (albo ja obracam się w dziwnym towarzystwie).


a myślałam, że ja jestem pierdołą życiową xD

u mnie w towarzystwie główną przyczyną słomianego zapału jest MALKONTENCTWO
nie wiem czy ja znam dziwnych ludzi, ale za każdym razem jak pada pomysł jakiegoś wyjazdu to się zaczyna:

- ale tam jest za gorąco
- ale tam jest za zimno
- ale podróż za długa i się zmęczymy
- ale autobusem niewygodnie
- ale samolotem nieprzyjemnie i jeszcze te przesiadki i koczowanie na lotnisku
- ale jedzenia normalnego nie będzie
- ale będzie padać
- ale na tak krótko to bez sensu
- ale tam nic ciekawego nie ma
- ale tam nie ma plaży
- ale tam nie ma gór
- ale będzie cieżko się dogadać

=.= zawsze jest coś nie tak, nieważne jaki kierunek, transport, czas. Malkotenctwo mojego otoczenia wykracza oczywiście poza podróże, bo większość rozmów też zaczyna się "ale dziś zimno/gorąco/pada/grzeje" i mam wrażenie, że w moim otoczeniu nikt nie cieszy się życiem, wszyscy tylko siedzą w domu i się dołują. Zrzucam to na "syndrom pierwszej pracy". Zobaczę co się zmieni za kilka lat, tymczasem spędzamy czas coraz częściej we dwójkę, zwłaszcza że my akurat jesteśmy bardzo entuzjastyczni i nie ma co w takiej sytuacji przejmować złą energię od ludzi :P

Oj tak, tak źle i tak niedobrze :P Nawet jak próbuję ludzi rozruszać w najbliższej okolicy: koncert za drogi, jak jest jakiś za darmo- nie mam czasu albo wolę posiedzieć w domu, wycieczka po mieście za darmo? eee, zimno :D A później,że nic się nie dzieje i panuje wielka nuda:P No cholery można dostać. Łatwo gadać,że się chce, gorzej z praktyką :)
Góra
 Profil Relacje PM off
Chriss lubi ten post.
 
      
Offline
#376 PostWysłany: 05 Gru 2014 16:24 

Rejestracja: 27 Cze 2013
Posty: 204
niebieski
Wydaje mi się też, że problem leży w cenach i to paradoksalnie w tych niskich. Wielu ludzi, ktòrych znam zawsze doszukuje się jakiegoś haczyka. Jeżeli mieliby do wyboru lot z promocji do np. Meksyku za 1400 zł lub inną ofertę, gdzie promocji nie ma, wybraliby tą droższą. Bo przecież za 1400 to się pewnie samolot rozleci albo to pewnie oszustwo zwykłe.

Pozdrawiam.
Góra
 Profil Relacje PM off  
      
Offline
#377 PostWysłany: 05 Gru 2014 17:05 

Rejestracja: 25 Paź 2013
Posty: 172
Masz racje, bo nawet łącząc w to tanie noclegi, to będąc ze znajomymi w Pradze nie wierzyli mi, że za darmo mamy nocleg w 4* hotelu przez aplikacje HT. To samo ma znaczenie przy wyjazdach
Góra
 Profil Relacje PM off  
      
Offline
#378 PostWysłany: 07 Gru 2014 15:26 

Rejestracja: 22 Gru 2013
Posty: 3260
srebrny
banan_44 napisał(a):
Na początku było hurra, wysyłam CV, a za godzinę było, że dam ci znać jutro. Kilka dni ciszy, odzywam się do niego, czy jest dalej zaintersowany, a on mi odpisuje, że jednak nie, bo będzie miał problemy z pogodzeniem tego ze studiami (:O). Dwa miechy to naprawdę szmat czasu do pogodzenia.

Ja prawie całe studia (dzienne) pracowałem na pół etatu i tez byli tacy, co na początku mi wmawiali, że rzucam się z motyką na słońce. A to się okazała genialna symbioza.
Cytuj:
Przykład 2: moje koleżanka z roku, od kilku miesięcy mi miauczy, że chce zmienić pracę, bo jest kijowa. Pracuje w call-center od roku na umowę zlecenie za psie pieniądze, jej chłopak od kilku miesięcy nie pracuje, więc utrzymanie mieszkania jest na jej głowie. Do tego zmiany po 10h dziennie w różnych godzinach, nawet do 1 w nocy. I tak przez 7 dni w tygodniu. Zwolniło się u mnie stanowisko inżyniera procesu. Piszę do niej jak wygląda sytuacja, może wskoczyć albo ona, albo jej chłopak, praca pewna. Odpowiedź: dobra, wyśle ci w poniedziałek CV i cisza od 3 tygodni. Na facebooku wrzuca jakieś pierdoły jakie to ma przerypane życie, ale na wiadomości nie odpisuje. Jej sprawa.

A może by się zgłosiła do "Szlachetnej paczki" jako potrzebująca? Próbowałem dziś znaleźć tam jakąś rodzinę, której można pomóc i na początku to mi się włączyła taka złośliwość, że aż miałem wyrzuty sumienia, bo co druga rodzina to mniej więcej z takimi problemami jak Twoja znajoma.
Mikolaj23 napisał(a):
Wydaje mi się też, że problem leży w cenach i to paradoksalnie w tych niskich. Wielu ludzi, ktòrych znam zawsze doszukuje się jakiegoś haczyka. Jeżeli mieliby do wyboru lot z promocji do np. Meksyku za 1400 zł lub inną ofertę, gdzie promocji nie ma, wybraliby tą droższą. Bo przecież za 1400 to się pewnie samolot rozleci albo to pewnie oszustwo zwykłe.

W ludziach pokutuje wyrobione kilka lat temu przeświadczenie o ukrytych opłatach. Ile razy mówię, że gdzieś leciałem np. za 20 zł, to zaraz jest "No dobra, ale ile opłat?". Albo pytają, jakim cudem taki wylądował.
Góra
 Profil Relacje PM off
dj3500 lubi ten post.
 
      
Offline
#379 PostWysłany: 07 Gru 2014 18:04 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 19 Gru 2012
Posty: 2011
Loty: 123
Kilometry: 110 954
Krajów: 20 / 9.3%
niebieski
a to nie wiecie że te tanie linie to latają takimi samolotami co nie przeszły kontroli jakości u producenta ? ;)
albo jakies próbne wersje

albo kolezanka (raz w roku lata LOTem do USA) - nie boisz się Ryanairem lecieć? to jakies stare złomy ;) a ja jej na to - mój 738 miał 2 lata a Twój 767 o 18 lat więcej :)

no ale teraz lata Drimkami więc jest lepiej
_________________
vivere militare est
Góra
 Profil Relacje PM off
Arrival lubi ten post.
 
      
Offline
#380 PostWysłany: 07 Gru 2014 22:00 

Rejestracja: 10 Gru 2013
Posty: 155
Loty: 445
Kilometry: 913 323
Krajów: 111 / 51.6%
Moja koleżanka, domatorka, ale nie 100%, bo trochę jeździła, zawsze jak wyjeżdżam, bardzo się cieszy, że ona się nie musi pakować i nigdzie nie jedzie. Pakowanie się i ogólne przygotowanie do podróży jako jeszcze jeden element zniechęcający :)
_________________
Image
Góra
 Profil Relacje PM off  
      
Wyświetl posty z poprzednich:  Sortuj według  
Napisz nowy temat Odpowiedz  [ 615 posty(ów) ]  Idź do strony Poprzednia  1 ... 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22 ... 31  Następna

Wszystkie czasy w strefie UTC + 1 godzina (czas letni)


Kto jest na forum

Użytkownicy przeglądający to forum: Brak zarejestrowanych użytkowników oraz 9 gości


Nie możesz zakładać nowych tematów na tym forum
Nie możesz odpowiadać w tematach na tym forum
Nie możesz edytować swoich postów na tym forum
Nie możesz usuwać swoich postów na tym forum
Nie możesz dodawać załączników na tym forum

Przeszukaj temat:
  
phpBB® Forum Software © phpBB Group