Urlop w tropikach, czyli Bretania i Normandia w czerwcu

„Czerwiec w Bretanii jest średnio bardzo łagodnym miesiącem, ze średnią dzienną temperaturą 16°C. (…) Normandia w czerwcu charakteryzuje się umiarkowanym klimatem oceanicznym. W tym okresie średnie temperatury wahają się od 15°C do 21°C.” Takie informacje można przeczytać w Internecie i zapewne w statystycznie normalnych latach tak jest. Jednak nie w tym roku, a przynajmniej nie w czasie kiedy postanowiliśmy poznać te dwa regiony Francji. Na kilka dni przed wyjazdem prognozy wskazywały już na możliwe znacznie wyższe niż średnie temperatury, ale rzeczywistość okazała się być gorętsza niż się spodziewaliśmy. Pierwotny plan zakładał objazd Bretanii i Normandii podczas dwóch odrębnych wyjazdów, ostatecznie jednak zdecydowaliśmy się na jeden, tygodniowy, ze startem w Nantes i metą na lotnisku Paryż-Orly. Termin – ostatnia dekada czerwca, a więc jeszcze przed głównym sezonem wakacyjnym.

Dzień 1. Do Nantes lecimy KLM -em z Krakowa z krótką przesiadką w Amsterdamie. Nantes leży w regionie Kraj Loary, ale stąd już tylko rzut beretem do Bretanii, od której zaczynamy naszą podróż. Po przylocie i zostawieniu rzeczy w hotelu mamy czas na wieczorny spacer po mieście.



Dzień 2. Po śniadaniu idziemy na nieodległy dworzec Gare de Nantes Sud, skąd wypożyczamy samochód. Tym razem wybór padł na SIXT-a. Pierwszym przystankiem tego dnia jest Rochefort-en-Terre. To zdecydowanie warta zobaczenia mała wioska z kamiennymi domami, brukowanymi uliczkami i zaułkami, wybrana jako Najpiękniejsza Wioska Francji w 2016 roku. Jest słonecznie, a temperatura przekracza 30°C.






Kolejnym punktem jest Carnac, miasto znane z największego na świecie skupiska prehistorycznych megalitów. Są to głównie postawione pionowo i ustawione w długie rzędy menhiry, których wiek szacuje się na ok. 6 tysięcy lat, a ich przeznaczenie nie jest wyjaśnione. Trochę faktycznie ich tu jest…






W okolicach Carnac jest też wiele innych miejsc, w których można zobaczyć zarówno menhiry jak i dolmeny.


Jest coraz cieplej. Temperatura przekracza już 35°C. Zbieramy się więc i jedziemy do Lorient, gdzie znajduje się zbudowana podczas II wojny światowej baza wojskowa, służąca jako schronienie dla niemieckich okrętów podwodnych. Jest tu także muzeum w którym można zwiedzić m.in. okręt podwodny La Flore-S645. Odpuszczamy sobie jednak wizytę w muzeum i po spacerze po dostępnych częściach bazy jedziemy na obiad i nocleg w pobliże Quimper.






Dzień trzeci zamierzamy spędzić na północnym wybrzeżu Bretanii. Po drodze robimy krótki przystanek w Pleyben, gdzie znajduje się XVI wieczny kościół Saint Germain oraz uchodząca za jedną z piękniejszych w Bretanii, Kalwaria.



Po krótkim spacerze jedziemy do położnego już na wybrzeżu Tregastel. Mimo że jesteśmy nad samym morzem, temperatura znacznie przekracza 30°C. Robimy więc dłuższą przerwę na kąpiel w krystalicznie czystej, ale zimnej, wodzie.




Kolejnym przystankiem jest Ploumanach. To małe nadmorskie miasteczko położone jest na Wybrzeżu Różowego Granitu (Côte de granit rose). Swoją nazwę wybrzeże to zawdzięcza granitowym formacjom skalnym przybierającym charakterystyczną różową barwę, szczególnie widoczną podczas zachodu słońca. Skały mają też różnorodne kształty, a wszystko to jest wynikiem erozyjnej działalności wiatru i morza. Znajduje się tu również znana latarnia morska Men Ruz (Phare de Men Ruz).






Jadąc dalej wzdłuż wybrzeża dojeżdżamy do Plougrescant, w pobliżu którego znajduje się, zbudowany w 1861 roku, Castel Meur, znany również jako La Maison du Gouffre lub po prostu „dom między skałami”.

Ostatnim przystankiem tego dnia jest Tréguier, w którym znajduje się unikalny kompleks biskupi, gotycka katedra i liczne szachulcowe domy.



Dzień 4. Ten dzień ma przynieść rekordowe temperatury przekraczające 40°C, a głównym punktem programu ma być znajdujące się na liście światowego dziedzictwa UNESCO średniowieczne Opactwo św. Michała Archanioła na Mont Saint-Michel. Najpierw jednak zatrzymujemy się w otoczonym wysokimi murami nadmorskim Saint-Malo. Miasto to bardzo ucierpiało podczas II wojny światowej. Wiele historycznych budynków zostało zniszczonych i większość z nich została odrestaurowana. Mają tu też długą i szeroką piaszczystą plażę






Następnie jedziemy do zlokalizowanego już w Normandii Opactwa. Znajduje się ono na skalistej wyspie, około 2 km od stałego lądu, z którym połączone jest szeroką groblą. Termometr w samochodzie pokazuje 43°C. Z parkingu pod mury opactwa jest około 3 km, decydujemy się więc podjechać pod klasztor bezpłatnym autobusem, który kursuje wahadłowo. Okazało się jednak, że nie ma on klimatyzacji, albo była ona w tym upale zupełnie nieskuteczna, bo wewnątrz było jak w piecu. Na szczęście jazda nie trwa długo. Autobus nie dojeżdża pod same mury opactwa, zatrzymuje się około 300 m od nich i ten odcinek trzeba już przejść pieszo. Jest odpływ, ziemia nagrzana, na szczęście delikatnie wieje od strony morza. Samo opactwo jest z pewnością na liście „must see” zwiedzania tej części Francji i zapewne wymagałoby odrębnej relacji. Tu zasygnalizuję tylko temat i polecam każdemu zobaczyć to interesujące miejsce na własne oczy.








Plan na dzień piąty obejmuje przejazd na północne wybrzeże Normandii i zobaczenie plaż desantowych operacji Overlord z 6 czerwca 1944 roku. Nie jest naszym celem zwiedzanie licznych muzeów dedykowanych tej operacji, bardziej chcemy zobrazować sobie pole walki i przekonać się z czym musieli się zderzyć alianccy żołnierze podczas desantu. Zaczynamy od położonej najbardziej na zachód plaży Utah, na której lądowały wojska amerykańskie. Jesteśmy tu podczas odpływu, do linii wody jest kilkaset metrów. Wyobraźnia podpowiada co tu się mogło dziać.





Zarówno po stronie aliantów, jak i po stronie niemieckiej zginęło, zostało rannych lub zaginęło w tym dniu po kilka tysięcy żołnierzy. Zostali oni pochowani na oddzielnych cmentarzach. Jadąc w stronę kolejnej z plaż, zatrzymujmy się na leżącym przy drodze cmentarzu żołnierzy niemieckich.





Plaża na której amerykańskie siły desantowe poniosły największe straty, to plaża o kryptonimie Omaha. Podczas odpływu również bardzo szeroka i niczym nie osłonięta przed ogniem z niemieckich stanowisk.






W sąsiedztwie tej plaży znajduje się cmentarz żołnierzy amerykańskich.






Po odwiedzeniu tego cmentarza jedziemy do małej nadmorskiej miejscowości Arromanches-les-Bains, w której zatrzymujemy się na kolejne dwie noce. Tego dnia jest o kilka stopni chłodniej niż w dniu poprzednim, ale temperatura i tak sięga 38°C. Idziemy więc na plażę i spędzamy resztę popołudnia w wodzie. W przeciwieństwie do plaż Bretanii woda tu jest ciepła, kąpiel w niej jest bardzo przyjemna i pozwala odetchnąć od panującego upału. Ciekawostką w tej miejscowości są widoczne są na plaży i w wodzie pozostałości portu Mulberry Harbour. Był to tymczasowy port zakotwiczony w morzu bezpośrednio po desancie, aby ułatwić dostarczenie i szybki rozładunek ludzi i towarów podczas inwazji. System składał się m.in. z pływających i zatapianych betonowych pontonów i pomostów, których fragmenty widoczne są nadal daleko od brzegu ale i na samej plaży.




Dzień szósty planujemy przeznaczyć na zwiedzanie pobliskiego Bayeux, Caen i pozostałych plaż desantowych. Najpierw zatrzymujemy się w Bayeux. To nieduże miasto, w którym znajduje się imponująca XIII wieczna gotycka katedra Notre-Dame z udekorowaną freskami kryptą.




Kolejnym przystankiem miało być Caen. Położone ono jest niecałe 20 km od morza, ale odległość ta spowodowała, że przy 36°C w Bayeux, w Caen było już 41°C. Odpuszczamy więc sobie spacer w tym upale i jedziemy na wysuniętą najdalej na wschód plażę desantową Sword. Na tej plaży desant przeprowadziły głównie siły brytyjskie. Nie można jednak zapominać, że poza wojskami amerykańskimi, brytyjskimi i kanadyjskimi, udział w inwazji brały udział równie oddziały wielu państw alianckich.






Z plaży Sword jedziemy z powrotem w kierunku zachodnim. Zatrzymujemy się przy plaży Juno, na której wiodącymi były desantowe siły kanadyjskie. Znajduje się tu też pomnik upamiętniający udział Polaków w walkach.







Jadąc w kierunku Arromanches robimy kolejny postój, tym razem przy cmentarzu żołnierzy brytyjskich. Wszystkie odwiedzone przez nas wojenne cmentarze robią duże wrażenie i dają do myślenia.









Następnie zatrzymujemy się przy pomniku Królewskich Inżynierów (Monument aux Morts - Mémorial Royal Engineers de Arromanches-les-Bains) z widokiem na część plaży Gold i samo miasteczko Arromanches. Widoczne są stąd także wspomniane wcześniej pozostałości portu Mulberry Harbour. Po powrocie relaksujemy się znów na plaży.



Dzień 7. Dzień ten rozpoczynamy od przejazdu do Étretat, miasteczku na Alabastrowym Wybrzeżu, znanego z wysokich klifów i naturalnych łuków skalnych. Po drodze jedziemy przez imponujący Most Normandzki nad ujściem Sekwany. Na klifach temperatura powietrza to „tylko” 33°C. Trochę wieje, co pomaga w spacerach.






Następnie jedziemy do Rouen, gdzie zatrzymujemy się na nocleg. Po drodze dopada nas jakaś zbłąkana nieduża chmura i po raz pierwszy od tygodnia przez 10 minut pada niewielki deszcz. Rouen to położona nad Sekwaną historyczna stolica Normandii. Zdecydowanie warto pospacerować uliczkami tego średniowiecznego miasta, zobaczyć ocalałe z wojennej pożogi szachulcowe domy i katedrę Notre-Dame, która była przedmiotem serii obrazów malowanych przez Claude Moneta. Niebo jest trochę zachmurzone, ale powoli zza chmur wychodzi słońce i z powrotem robi się upalnie.







W tym mieście, w 1431 roku, spalona na stosie została Joanna d’Arc. Miejsce to upamiętnione jest wewnątrz kościoła pod jej wezwaniem - Église Sainte-Jeanne-d'Arc.



Ostatni, ósmy dzień, rozpoczynamy od wizyty w domu Claude Moneta w Giverny. Można tu zobaczyć kopie jego obrazów oraz wyposażenie mieszkania. Na ścianach wisi też wiele japońskich drzeworytów, które kolekcjonował. Temperatura powietrza znów dochodzi do 38°C. Spacerując po ogrodach i dookoła stawu jest na szczęście trochę cienia dającego chwilę wytchnienia. Z uwagi na bardzo dużą różnorodność roślin i ich terminy kwitnienia, warto tu zapewne przyjechać o różnych porach roku.














Po wizycie w Giverny opuszczamy Normandię i jedziemy już w stronę lotniska Paryż-Orly. Ponieważ mamy małą rezerwę czasową, postanawiamy zatrzymać się po drodze na chwilę w Wersalu. Nie mamy jednak czasu na jego zwiedzanie, bo potrzebny byłby na to cały dzień. Dojeżdżając na parking na desce rozdzielczej wyświetla się 42°C, co jest dodatkowym argumentem za krótkim tylko spacerem po części ogólnodostępnej.




Ostatni odcinek podróży to przejazd na Orly gdzie oddajemy samochód i kierujemy się do klimatyzowanych pomieszczeń lotniska. Do Krakowa wracamy bezpośrednio LOT-em.
Upały z jakimi musieliśmy się zmierzyć podczas całego naszego pobytu w Bretanii i Normandii nie były czymś normalnym dla tych regionów. 10 stopni mniej i byłoby znacznie przyjemniej. Nie ma jednak co narzekać. Pogoda dopisała, zobaczyliśmy najbardziej chyba znane miejsca, chociaż na wiele zapewne zabrakło czasu. Polecam wszystkim wybrać się w te regiony Francji. Fantastyczne plaże, liczne zabytki, ciekawa historia i dobre jedzenie sprawiają, że z pewnością każdy znajdzie tu coś dla siebie.

W Żony kajeciku plan na Etretat i okolice czeka od 2-3 lat na realizacje. Wygrywały zawsze Włochy.
Pokazane przez Ciebie miasteczka przypominają mieściny w Alzacji w okolicach Strasburga i Miluzy. Jeszcze tylko chmar bocianów do kompletu brakuje.

Widzę, że sporo czasu poświęciliście na okolice lądowania w 1944 roku.
Robi skala wrażenie.

Odpływy cudowne.