zawiert napisał(a):
Jest jeszcze jedno rozwiązanie tego problemu, nad którym sami się mocno zastanawiamy (mamy trzy córki w wieku przedszkolnym) - homeschooling czyli uczenie w domu. Jeśli rodzice bardzo dużo podróżują, choćby z uwagi na pracę, to nie ma moim zdaniem lepszego rozwiązania kwestii obowiązku szkolnego.
Hmm. Oczywiście każde dziecko jest inne... ale... to chyba droga przez mękę - bynajmniej w większości przypadków. Administracyjna, mentalna (zarówno dla rodziców, jak i dla dzieci). Był taki czas, że się nad tym zastanawiałem. Ale mi skutecznie przeszło...Co nie zmienia faktu, iż są ludzie, którzy BARDZO sobie tą formę edukacji chwalą. Polecam ten artykuł
http://wystarczy-mniej.blogspot.com/2013/07/edukacja-domowa-w-pytaniach-i.html -- 22 Wrz 2014 08:54 --
sofizmat napisał(a):
Tu, gdzie mieszkam, jest to nie do pomyslenia, zeby robic sobie wakacje w trakcie roku szkolnego: przy pierwszej takiej nieobecnosci dostaje sie pisemne ostrzezenie od dyrekcji szkoly, nastepnym razem mandat z gminy. I slusznie. Bo taka postawa (= robienie sobie wakacji, kiedy inni sa w szkole) ksztaltuje podejscie do obowiazkow i demoralizuje reszte. Bo skoro Jas moze, to ja chyba tez.
Niesamowite. Wielokrotnie spotykałem rodziców, jeżdżących po świecie ze swoimi dziećmi w wieku przedszkolnym/szkolnym, w trakcie roku szkolnego. Nikt nie robił z tego powodu jakichkolwiek problemów. Co więcej, sam też tak robię. Obligatoryjne jest powiadomienie placówki o fakcie nieobecności dziecka dłuższym niż 14 dni. Ale dostać pisemne ostrzeżenie, mandaty et cetera
Nie zgodzę się z podejściem typu "demoralizowanie reszty". Idąc tym tropem myślenia, odbierzmy nastolatkom w szkole komórki (bo gdy bogaty dzieciak przynosi iPhone'a bądź inny telefon, na który reszty grupy nie stać, to demoralizuje resztę), nie pozwólmy dzieciom startować w olimpiadach przedmiotowch (bo słabiej uczące dzieci mogą poczuć się nieswojo, że one nie umieją/nie są w stanie osiągać sukcesów). I najlepiej wszystkich wyrównajmy jedną sztancą, aby nie było sytuacji że "skoro Jaś może, to ja chyba też".
Wydaje mi się, że podejście do obowiązków to rzecz, która w dzieciach kształtuje się nie tylko WYŁĄCZNIE poprzez realizację obowiązku edukacyjnego. I tutaj ukłon w stronę rodziców
to chyba od nich, i od światopoglądu, który przekazują swoim dzieciom, zależy najwięcej. Nie dajmy się zwariować, i w imię "poprawności politycznej", "umowy społecznej", czegokolwiek - nie odbierajmy dzieciom możliwości. Możliwości eksploracji świata - i jego empirycznego poznawania. Moja córka więcej się dowiedziała o minerałach na wyjazdach w Alpy, niż w placówce przedszkolnej. Więcej nauczyła się tolerancji, przebywając z dziećmi o innym kolorze skóry, niż na pogadance w przedszkolu. Więcej nauczyła się staranności, dokładności i szybkości, będą "w kieracie" pakowanie-hotel-rozpakowywanie-zwiedzanie-pakowanie, niż na zajęciach edukacyjnych.I jeszcze jedna uwaga, delikatny offtopic: zazdroszczę, autentycznie zazdroszczę moim dzieciom - tego, że mogą od tak wczesnych lat podróżować, poznawać, odkrywać różnorodności świata. Ja (jak zapewne wiele innych osób na forum), pamiętam czasy, gdy paszport to było dobro luksusowe, schowany w szafie albo zdeponowany w urzędzie. A szlabany i wizy skutecznie odcinały Polskę od świata. Jak przekazać to dziecku, które wsiadając teraz do samochodu w Krakowie, może wysiąść nad Atlantykiem bez wyjmowania dokumentu z kieszeni?