W lutym 2026 pokonałem trasę z Bujumbury do Kigali. Granica lądowa z Rwandą jest nadal zamknięta, więc drogę można pokonać albo samolotem, albo trasą przez Tanzanię.

Autobusy do Kobero przy granicy z Tanzanią odjeżdżają z dworca oznaczonego na google mapie jako Cotebu Bus Park. Kursy wyruszały wcześnie rano o 5:00 i 6:00 oraz chyba o 11:00. Nie było możliwości kupienia biletu dzień wcześniej, gdyż pani w kasie nie miała pewności czy autobus pojedzie (z powodu braków paliwa). Po przybyciu o 5:30 rano nie miałem jednak problemów z biletem, byłem nawet jedną z pierwszych osób. Autobus, albo raczej autobusik, chińskiej produkcji, upakowany na 125% (pięć osób w rzędzie na 4 dostępnych siedzeniach). Cena biletu 30000 franków (ok 5-6 dolarów). Autobus odjechał o 6:15 po zapełnieniu, zajechał na miejsce po 4,5h - dosyć sprawnie, w 100% po asfalcie. Po drodze kilka przystanków, na których można kupić jedzenie (jajka na twardo!).
Po dojechaniu do Kobero chłopaki na motorach proponują podwózkę do punktu kontroli granicznej (jakieś 1,5 km) za 2000 szylingów (3 zł). Ja pokonałem tę drogę pieszo, mimo że pod górkę, ale widoki były doskonałe. Minusem byli ciągle nagabujący o przejazd motocykliści.
Punkt graniczny typu one-stop shop, czyli kontrola wyjazdowa i wjazdowa odbywają się w jednym budynku. Służby tanzańskie sprawdzają żółtą książeczkę szczepień. Dla zapominalskich - można otrzymać szczepienie na miejscu. Wiza tranzytowa tanzańska, 30 usd, do uzyskania od ręki. Na granicy można wymienić pieniądze oficjalnie w banku lub u cinkciarzy - kurs podobny. Jest też bankomat.
Nie chciałem pokonać całej trasy za jednym zamachem - w Ngarze już po stronie tanzańskiej jest dostępnych kilka hoteli. Wybrałem Amahoro, nie było problemu o nocleg, wchodząc z ulicy. Byłem jedynym gościem tego dnia. Cena 40000 szylingów (52 zł) za przyzwoity i czysty pokój z ciepłą wodą. W samej Ngarze nie ma nic ciekawego, sklepy, garkuchnie, bank.
Drogę z granicy do Ngary można pokonać na mototaxi (mój wybór), cena 20000 tzs (28 zł), minusem jest jazda bez kasku. Na szczęście droga jest asfaltowa, a ruch jest nieduży, więc 30 minut mija szybko i całkiem bezpiecznie: kierowca nie obrazi się, gdy poprosić go o wolniejszą jazdę. Można też dojechać do najbliższej wioski Kabanga, skąd do Ngary odjeżdżają busy, ale nie wiem jak często.
Z Ngary do granicy w Rusumo najkrótsza jest droga gruntowa, którą pokonać można również na motocyklu lub w taksówce. Jedne i drugie stoją w okolicach dworca w centrum wioski. Mototaxi kosztowało 20000, taksówkarz wołał 50000, zszedł do 40000. Droga na pewno ciekawsza niż dzień wcześniej, coraz to się unosi i opada, a momentami przejeżdża się przez "las" kukurydzy. Na ostatnim kilometrze rzekę pokonuje się promem. Kierowca może zawieźć od razu na punkt graniczny, również one-stop shop. Autobusy jeżdżą naokoło przez Nyakasanzę, z pewnością dużo dłużej niż motocykl.
Procedura wyjazdowo-wjazdowa bardzo szybka. Wiza rwandyjska wydana sprawnie po okazaniu wydrukowanego potwierdzenia. Wniosek wypełnia się online. I tu uwaga: do wyboru mamy opłatę w USD lub RWF i dużo taniej wychodzi to drugie: 50 USD w dolarach kontra 31 USD we frankach. Czas oczekiwania na wizę wyniósł 4 dni, czyli zgodnie z informacją na stronie. Na przejściu nie ma banku, jest za to cinkciarz z uczciwą ceną za dolary.
Przy wyjściu ze strefy celnej policjantka sprawdzała bagaże. Wbrew różnym ostrzeżeniom nie kazała mi pozbyć się plastikowych toreb, a miałem w nie spakowane wszystkie ciuchy. Zaraz za płotem zaparkowane są autobusy w kierunku Kigali, cena biletu 5000 franków (12 zł), odjazd po zapełnieniu. Na szczęście tym razem pakowano tylko po 4 osoby w rzędzie. Cała trasa, mimo że ledwo 140-kilometrowa, zajęła prawie 7 godzin. Autobus zatrzymywał się co parę minut, a w każdym większym mieście, gdy wysiadało 2/3 pasażerów, kierowca czekał, aż pudło znowu się wypełni. Plusem tych postojów oczywiście były jajka na twardo, a czasem nawet samosy. Ostatni przystanek: dworzec Nyabugogo, skąd motorki (już z kaskami) rozwożą po mieście (500-2000 franków w zależności od odległości).