Alesund, 45 tysięczne miasto, około 500 km na południe od koła podbiegunowego,
Tym razem wybieraliśmy się z Gdańska, więc doszła dosyć długa podróż tam, a spowrotem jeszcze dłuższa.


Kawałek z 300 km zrobionych autostopem przejechaliśmy... radiowozem policyjnym. Policję w Norwegii widziałem dwa razy, to był ten drugi.
Zabrał nas, bo zatrzymywanie na autostradzie (droga po 1 pasie w każdą stronę) jest zabronione.


Prawie każdy z kierowców opowiadał nam o filmie "Wave" (nor. Bolegen), katastroficznym filmie o tsunami, które zaleje Geiranger za jakiś czas.
To właśnie ta góra, lewa jej strona ma spaść i spowodować tsunami o wysokości do 100 m.

Zdjęcia z promu, którą w tę stronę okazał się darmowy, w drugą 60 NOK.


Darmowy za sprawą tego sympatycznego pana. Razem ze swoją żoną zabrał nas ze Sjoholt. Przejechaliśmy z nim lwią część naszej drogi (jakieś 120 km), opowiadał historie i legendy. Bardzo pozytywnie.
Z tyłu miejscowość znana z produkcji mrożonej pizzy.


W dole samo Geiranger. Ważny punkt wypoczynkowy dla Norwegów. My na nowym punkcie widokowym, mieliśmy szczęście większość z nich ukończono w 2015 lub 2016 roku.


Tu druga część fiordu. Na lewo od ramienia Anety jest opuszczone gospodarstwo, na którym miał mieszkać koleś, który chciał się ożenić z którąś z 7 sióstr po drugiej stronie.
Żadna go nie chciał, więc pił (a co miał robić).
Po drugiej stronie jest wodospad 7 sióstr, który ktoś wykuł (bo był jeden), na pewno też się nudził.


Droga na szczyt Dalsnibba, droga otwarta akurat w dzień, naszego przyjazdu. Dalej niestety zamknięte z powodu śniegu.
Droga Troli też niestety jeszcze zamknięta.


Na dalszym planie Droga Orłów z punktem widokowym, z którego zdjęcie było wcześniej.
Nie pamiętam ile zawijasów było, ale ponad 10.


W tamtej okolicy są praktycznie same wodospady, a woda w nich czysta. Lepiej podobno pić tę górską wodę, niż tę kupioną w sklepie. Cena w sklepie oczywiście norweska - bagatela 30 NOK za butelkę + kaucja za butelkę


Standardowy pojazd w Geiranger, elektryczne "coś" na kółkach. Wszędzie stacje do ładowania.
Ta wersja jest ładniejsza, bo jest jeszcze taka kanciata. A, pojazd jest 2-osobowy


Nasze obozowisko, na wyspie między potokami, naprawdę świetne miejsce.
Miękko, ciepło i pięknie.


A oto według naszych kierowców najdroższy kibel w Norwegii, używanie jest darmowe, ale koszt jego wybudowania wyniósł prawie 3 mln NOK, czyli niecałe 1,5 mln PLN




Woda we fiordach słona i zimna, ale bardzo czysta, widać wszystko.


Norwegia to kraina troli, więc nie brakuje pomników, figurek i tym podobnych rzeczy.
Wszystkie z nich przedstawiane jako przyjemne stworzenia.


A tu nasi koledzy, którzy towarzyszyli w rozbijaniu obozu w samym środku Alesund, na górze. Aneta mówi, że kiedy szukałem drewna na ognisko, podeszły na 3 metry i się nie bały.
Miejsce wskazał nam kolega Howard, student jadący na imprezę do Alesund. Po rozmowie z nim dowiedziałem się, że rozbił swoje BMW 320 M3 z 2008 roku uciekając przed policją, ale już kupił następne.
Dodatkowo na ceny alkoholi u nas zareagował "WHAT?!" i powiedział, że sami warzą piwo, jakieś 270 litrów miesięcznie, na dwie rodziny.


Centrum Alesund. Miasto wygląda tak od 1906 roku, kiedy to miasto spłonęło. Odbudowane je murowane z zakazem budowy domów drewnianych, większość z nich projektowali Szkoci.


Fjellstua, fajne miejsce skąd widać całe Alesund i okolice, nawet lotnisko. Zaznaczone są przebiegi podwodnych tuneli między wyspami. Norwegowie zaczęli robić tunele stosunkowo niedawno, jakieś 20 lat temu, ale w sumie z naszych 300 km, jakieś 50 km pokonaliśmy tunelami


Polski sklep w Alesund, niestety kiedy go odkryliśmy był już zamknięty, ale widzieliśmy niektóre ceny, które w standardzie norweskim okazały się niskie.
Wielu Norwegów zna i lubi Polaków, ale nie znają słów, bo język jest za trudny.


Widok wieczornego Alesund z Fjellstua - punktu widokowego. Godzina robienia zdjęcia 22, ale i o północy możnaby czytać książkę.
Widoki były fajniejsze (gdy zapaliło się więcej świateł), ale nie zabrałem wtedy aparatu.