Dzień 3 Courmayeur - Cabane du Combal
14,5 km, przewyższenia - 1360 m w górę, 460 m w dół
teoretycznie ok 4h marszu, w praktyce starałem się by wyszło jak najdłużej bo nie miałem nic lepszego do roboty 
Wspomniałem wcześniej że rezerwacja noclegów z wyprzedzeniem jest ważna. Jeśli weźmiecie się do niej za późno, możecie skończyć jak ja - z dziennym odcinkiem możliwym do przejścia w kilka godzin. Oczywiście potem taką rozpustę trzeba będzie nadrobić w kolejnych dniach. Ale sumarycznie nie wyszło źle.
Schronisko Cabane du Combal okazało się najlepszym na całej trasie w którym dane było mi nocować (przestronne, czyste, jasne pokoje; wyśmienita kuchnia, super położenie), a przede wszystkim - miałem czas na nieśpieszne podziwianie piękna Alp na tym odcinku. A było co podziwiać. Alpy w lecie obfitują w kwiaty.
Dodatkowo po początkowym mozolnym i długim podejściu czekają nas piękne widoki na dolinę Val Veny i pokryte lodowcami szczyty - łącznie z spektakularnym Mont Blanc.
Niestety, wszystkie widoki podziwiałem sam.. Rano Tata oznajmił że rezygnuje z dalszej części wędrówki. Poprzedniego dnia nabawił się kontuzji stopy, nie mówiąc o zmęczeniu które dało mu w kość. Przewyższenia na trasie są męczące, ale jeśli dźwiga się nadmiar kilogramów - są męczące dwa razy bardziej. Jednak decydującym elementem okazał się.. lęk wysokości. To obawa przed powtórzeniem się ekspozycji jak podczas poprzedniego dnia przeważyła szalę. Nasze drogi rozeszły się więc na kilka dni - mieliśmy spotkać się dopiero u celu, by razem zwiedzając Szwajcarię i Niemcy wrócić do domu.
Tym samym w pięknie położonym schronisku Cabane du Combal zjawiłem się sam około godziny 15 nie mając za wiele do roboty.
Na szczęście obsługa postanowiła rozwiązać mój problem kwaterując mnie w 4 osobowym pokoju wraz z 3 młodymi amerykanki. Czas upływa szybko przy rozmowach przy alpejskich craftach
Dzień 4 Cabane du Combal - Refuge de la Croix du Bonhomme (przez Col des Fours)
19,5 km, przewyższenia - 1340 m w górę, 950 m w dół
teoretycznie ok 7h marszu, w praktyce 8,5h
Poranna droga przez podmokłe tereny wokół Lac Combal w kierunku Rifugio Elisabetta była jednym z lepszych momentów na całej trasie. Już sam ukwiecony teren poprzecinany strumieniami stanowi super widok.
Ale dodatkowo z powodu wczesnej pory cała dolina roiła się od świstaków. Które miałem tylko i wyłącznie dla siebie.
Następnie czeka nas dość łagodne wejście na przełęcz Col de Seigne. Widok na dolinę Vallee des Glaciers jest super (tak, nazwa francuska, bo przełęcz stanowi granicę między państwami), ale moim subiektywnym zdaniem nie umywa się do tego z Grand Col Ferret
Nie można jednak odmówić uroku rozległym trawiastym terenom wyżłobionym przez lodowce.
Z powodu dość niezłej pogody (umiarkowane zachmurzenie, dobra temperatura) decyduję się na przejście alternatywnym wariantem TMB - przez przełęcz Col des Fours znajdującą się na wysokości 2665 m n.p.m. (co stanowi najwyżej położony punkt na całej trasie). Tak bowiem doradzają przewodniki - by wybierać tą trasę tylko przy dobrej pogodzie. Jednak w górach jak to w górach - trzeba mieć respekt przed przyrodą i być przygotowanym na każde warunki. Mimo że zaczynam wspinaczkę na przełęcz w słońcu w ciągu niespełna 20min nad głową zaczynają gromadzić mi się chmury
tak bym w momencie ataku na szczyt szedł już w ulewnym deszczu. Na samej przełęczy dopada mnie grad i zaczynają walić pioruny. Co prawda te drugie w oddali, ale biorąc pod uwagę że obok przełęczy przechodzi linia wysokiego napięcia na dużych metalowych słupach - zwiewam z przełęczy do schroniska kuląc się przy ziemi ile tylko sił w nogach.
Schronisko Refuge de la Croix du Bonhomme okazuje się być obrzydliwym miejscem. Duży moloch (przez co brak integracji, anonimowy tłum), zimna woda pod prysznicem (niby solarnie ogrzewana, ale jak jest burza..), pokoje będące ciemnymi i ciasnymi klitkami, brak elektryczności również w postaci oświetlenia (a pod prysznicem czy w toalecie nie ma gdzie zawiesić czołówki). Jest to schronisko wysokogórskie (2443 m n.p.m.) więc rozumiem braki pewnych udogodnień, natomiast jest przy okazji zaniedbane i zatłoczone. Idę szybko spać, by szybciej obudzić się następnego dnia i opuścić to miejsce.
Dzień 5 Refuge de la Croix du Bonhomme - Les Houches
29 km, przewyższenia - 670 m w górę, 1960 m w dół
teoretycznie i w praktycznie ok 8h marszu
Refuge de la Croix du Bonhomme ma jedną niewątpliwą zaletę. Jest położone wysoko. Jeśli więc wstanie się odpowiednio wcześnie przed tłumami turystów to można zostać nagrodzonym takim widokiem.
Był to dla mnie jednak jeden z nielicznych widoków tego dnia. Byś może niesprawiedliwie oceniam ten odcinek, ale moim zdaniem można by go pominąć zupełnie, widokowo nie przedstawiał sobą nic szczególnego. Idzie się cały czas nudnymi dolinami. Ok, są jakieś ładne wąwozy obok kapliczki Chapel Notre-Dame-de-la-Gorge czy nie można odmówić uroku miasteczku Les Contamines. Ale w porównaniu z poprzednimi dniami - bieda.
Nie ukrywam jednak że moja ocena może być spowodowana tym że gór prawie nie widziałem. Początkowo było po prostu brzydko i pochmurnie. Ale od połowy dnia zaczęło non stop padać. Idę więc szybkim tempem, nie ma mnie co rozpraszać. Mimo że pokonuję tego dnia dystans prawie 30km - nie odczuwam dużego zmęczenia. Krok za krokiem i droga sama jakoś mija. Można powiedzieć że wpadłem w rutynę.
Schronisko Gite Michel Fagot okazuje się być przyjemnym miejscem. Zadbane, z rewelacyjnym pokojem wspólnym (przytulnie, wygodne fotele, książki i gry planszowe), niezłymi dormitoriami. Ponadto obok znajduje się supermarket, piekarnia, pizzeria - można pofolgować sobie przed dalszym wyruszeniem w góry. A przed nami zaczynają się Góry przez duże G. |
)
