Całą winę ponosi tu GosiaGosia, która zakochała się w Australii od pierwszego wejrzenia.
Mało tego, cały ten swój romans opisała i to z fotografiami !!!
No może - nie całą.
Winna jest też Agnieszka, która nas odwiedziła, opowiedziała, jak to było na wycieczce
na ten mały kontynent.
Następnie stwierdziła - że w takim razie ona chce się tam przeprowadzić.
Zatem - sprawiliśmy sobie bilety do Australii.
Na koniec czerwca.
Gdy obwieściliśmy to Agnieszce, licząc na pochwałę, popatrzyła na nas z politowaniem.
- Zobaczcie, może da się je jeszcze oddać?
- Przecież tam jest wtedy ZIMA. Będzie zimno, paskudnie i dzień krótki.
No tak, bardzo nieroztropnie zignorowaliśmy fakt, że w Australii jest wszystko na opak.
A zanim przyjdzie zmierzyć się z lewostronnym ruchem ulicznym, do rozwiązania jest sprawa zimy w lecie albo lata w zimie, jak kto woli.
Okazuje się, że wcale nie jest tu tak, jak mogłoby się wydawać - ciepły kraj to i w zimie będzie ciepło.
Kiedy zatem wyprawimy się w okolice Sydney czy Adelajdy w czasie, kiedy zwykle lubimy mieć wakacje,
czyli w lipcu albo sierpniu, będzie dość chłodno, nawet poniżej zera, może popadać trochę śniegu a słońca za wiele nie zobaczymy.
Zwłaszcza, że noc będzie robiła się przed szóstą.
Na szczęście północna część kontynentu podlega innym regułom gry.
Zamiast wiosny, lata, jesieni i zimy mają tu monsunową porę suchą i mokrą.
Jak łatwo się domyślić - sucha jest fajniejsza.
Przypada ona w nasze wakacje, dodatkowo sięgając po czerwiec i wrzesień.
Wybraliśmy się we trójkę: żona, ja i córka, która zdążyła dorosnąć i w przeciwieństwie do minionych podróży - teraz do wyjazdu rwała się z całych sił.
Cóż, Australia blisko nie jest, to i bilety lotnicze tanie nie będą.
W Qatar Airlines była jednak zimowa promocja i polecieliśmy za 3.15 tys./ os. robiąc rezerwację z czteromiesięcznym wyprzedzeniem.
Sam wybór docelowego miasta w Australii aż tak bardzo ważny nie jest.
Jest tu trochę tanich linii i za równowartość 150-300 pln można się przerzucić.
My wybraliśmy Adelaidę, bo była tańsza niż Sydney i Brisbane, do których Qatar też lata.
Później lokalny przewoźnik Qantas za 80 aud / os. dostarczył nas do Alice Springs (aud - dolar australijski, ok. 3 pln).
Podróż miała składać się z dwóch etapów - Australii "dzikiej" - Terytorium Północne i Australii "ucywilizowanej":
Brisbane, Sydney i Adelaida.
Mam nadzieję, że żaden Australijczyk tego nie przeczyta i nie obrazi się za to "dzikiej".
Terytorium Północne postanowiliśmy zwiedzać kamperem.
Pora sucha: czerwiec, lipec, sierpień na samochód kempingowy jest w sam raz.
Australia w części centralnej i północnej jest płaska jak stół.
Ewentualne góry czy kaniony to tylko efekty erozji.
W związku z tym - nie uformowały się rzeki a woda z deszczu - jak spadnie, tak stoi póki nie wyparuje lub nie wsiąknie.
Najpopularniejszy znak drogowy w Terytorium Północnym, to żółty kwadrat z napisem "flooding" a prawie wszystkie tubylcze terenówki są wyposażone w chrapy.
W porze suchej tylko pozostawione przy drodze wodowskazy pokazują, że może być jakiś problem.
Kamper trzeba sobie zarezerwować z wyprzedzeniem, przez Internet.
Raz, że tak będzie taniej, dwa - pora sucha to tutaj szczyt sezonu turystycznego i improwizacja nie wyjdzie.
Firm wypożyczających jest kilka, ale odnoszę wrażenie, że należą do jednego właściciela.
Kiedy autko jeszcze pachnie nowością staje się częścią majątku przedsiębiorstwa Maui.
Gdy wynajmujący odbiją na nim swoje piętno a ta czy inna część się obluzuje albo nawet i odpadnie - samochód jest wypożyczany przez firmę Britz.
Z pożółkłym lakierem i plamach na tapicerce będzie on później kontynuował karierę w Mighty.
Inną dużą wypożyczalnią jest Apollo, zdaje się, że działa niezależnie od wcześniej wymienionych.
Oferowane są dwa rodzaje kamperów.
Pierwszy, to układ identyczny, jak większość takich aut w Europie.
Drugi, mały kamper, mniej więcej wielkości Fiata Ducato.
Tutaj jest on budowany w różnych odmianach rozmiarowych i wyposażeniowych na bazie Toyoty Hiace.
Nasza Toyota została wypożyczona w firmie Mighty, nazwa wersji "double down", kompletnie nie wiem dlaczego, miała oznaczać zdolność do zapewnienia dachu nad głową czterem osobom.
Miała automatyczną skrzynię, kuchenkę, lodówkę, mikrofalówkę i zlew.
Autko jest za małe, żeby zmieścić w nim kibelek.
Początkowo byłem trochę rozczarowany - robiąc rezerwację nie wiedziałem o opisanych zasadach kariery aut w wypożyczalni.
Później - najmniejszych powodów do narzekań nie było.
Samochód był doskonale przygotowany, żaden, nawet mały drobiazg nie szwankował.
Podróż zatem kończyłem zadowolony.
Nawet bardzo.
Za dziesięć dni zapłaciłem 1270 aud, czyli ok. 3700 pln.
Byłoby taniej o 250 aud gdybym oddawał samochód tam, gdzie pożyczałem.
Ten najpopularniejszy w Terytorium Północnym znak drogowy wygląda tak:
i bynajmniej nie chodzi tu o kałuże, które nieco dalej widać.
Głębokość wody stojącej na drogach może sięgać i dwóch metrów, więc w porze mokrej nie mamy tu co robić,
no chyba, że posiadamy zamiłowanie i talent do jazdy off-road.
Drugi ulubiony znak australijskich drogowców prezentuje się ładniej:
Kangury ze skłonnościami samobójczymi pojawiają się po zmroku.
Obok takich ładnych, żółtych tablic z obrazkiem, są też i brzydkie, nieciekawe z napisem:
"WANDERING STOCK", czyli - "WŁÓCZĄCE SIĘ BYDŁO".
Bydło, podobnie jak kangury, zamiast spać, lubi szwendać się po nocy.
Zwierzaków jest tak dużo, że nikt przy zdrowych zmysłach nocą tu nie podróżuje,
chyba, że kierowcy pociągów drogowych, o których wspomnę później.
Właściciel kampera, SUV-a, osobówki, gdy słońce zajdzie za horyzont - zjeżdża na postój.
Tyle potencjalnych trudności drogowych.
Jazda samochodem niewłaściwą stroną drogi, z wadliwie zamontowaną kierownicą - wbrew obawom,
okazała się zupełną pestką.
Na fakt ten złożyły się jednak raczej nie tyle wrodzone talenty do prowadzenia auta, co
wskazania nawigacji w stylu: "jedź przez 327 km prosto, potem skręć w lewo".
Było zatem zawsze dość czasu, żeby zebrać się w sobie i przemyśleć taktykę, jak to ten skręt wykonać.
Autko, które nam przypadło w udziale, miało pięć lat i trzysta tysięcy km przebiegu.
Zostało ono wyposażone we wszystko, co na kempingu może się przydać, łącznie ze sznurkiem do suszenia
i spinaczami kompatybilnymi z owym sznurkiem.
Za inne rzeczy, przydatne ale niekonieczne, jak np. markiza, niestety wypożyczalnia chciała
dodatkowych pieniędzy.
Ceny były całkowicie surrealistyczne.
Na szczęście, za jedyne 100 aud, czyli 300 pln można było nabyć "bundle".
Bundle okazał się nad wyraz przydatny i ani przez chwilę nie żałowałem inwestycji.
W skład zestawu wchodził:
* rozkładany stoliczek,
* krzesła, też rozkładane, bo jak inaczej
* nawigacja z routerem WiFi i opłaconą kartą SIM
* farelka
* przedłużenie wspomnianego wcześniej sznurka
* coś jeszcze, ale nie pamiętam
Szczególnie farelka okazała się absolutnym przebojem i nie wyobrażam sobie podróży bez niej, serio.
W środku kampera za dużo miejsca nie ma.
O ile łóżka są dostatecznie szerokie, to w pozycji wyprostowanej może trwać co najwyżej jedna osoba.
Jeżeli pogoda dopisuje - żaden to problem.
Kiedy pada - trochę ciasno.
Bardzo starałem się zrobić zdjęcie wnętrza, kiedy nie ma w nim bałaganu.
Niestety, stan ten trwał jedynie przez dziesięć minut a byłem wtedy zajęty podpisywaniem
rozmaitych cyrografów w wypożyczalni.
Spodziewany porządek już nigdy nie wrócił, więc za zdjęcie - przepraszam.
Dolne łóżko w stanie rozłożonym.
Można przerobić je na stolik i trzy kanapy wokół, ale trochę z tym fatygi jest.
.
. 
