Przed wyjazdem do Gruzji czytałem sporo na temat tego kraju i jego walorów turystycznych. W polskich mediach (czasopisma, TV, internet) rysuje się obraz kraju mlekiem i miodem płynącego, z mocą atrakcji turystycznych na każdym kroku.
Jestem świeżo po 6-dniowym pobycie w Gruzji i większość moich doświadczeń turysty (piszę z rozwagą turysty a nie np. podróżnika czy eksploratora) przeczy magicznemu wizerunkowi tego kraju.
Moim celem nie jest zdyskredytowanie Gruzji dla wyjazdów wszelakich, ale oddanie realiów tam panujących dla zrównoważenia jednostronnie korzystnych informacji.
1. Gruzja nie jest krajem turystycznym.
Większość infrastruktury komunikacyjnej (pociągi, busy, taksówki, dworce, poczekalnie, ulice w miastach, przejścia podziemne) oraz baza noclegowa nie podlega jakimkolwiek standardom lub o trzy klasy w dół pokrywają się z chociażby polskimi kwaterami, pensjonatami. Dla mnie warunkiem uznania jakiegoś kraju za przychylnego dla turystów jest właśnie zagwarantowanie podstaw do godnego pobytu, czyli warunki przemieszczania się i noclegu są poza dyskusją. Na tej bazie można budować całą resztę.
Busy jeżdżące między miejscowościami w których wszyscy mogą palić papierosy całą drogę, "taksówki" - prywatne samochody śmierdzące jakby ktoś przed momentem owce woził, chaos na zniszczonych nie remontowanych dworcach, dowolność odjazdu busa, różne ceny dla różnych gości. Kwatery prywatny w miejscowościach "turystycznych" w formie pokoju u kogoś w mieszkaniu, niesprzątane, z ubikacją i doczepionym szlaufem niby prysznica z dziurą w podłodze za 100 zł dla trójosobowej rodziny to powszechna praktyka.
2. Gruzja nie jest krajem tanim.
Aby godnie przetrwać tydzień czasu trzyosobową rodziną, płacąc 25 lari za łóżko za osobę (czasami trzeba więcej), przemieszczać się po Gruzji aby dotrzeć do kilkunastu pocztówkowych miejsc znanych z przewodników - Wardzia, Kazbeg, David Garedża, Mestia, Batumi itp. , skromne obiady kupować w restauracjach a śniadania i kolacje we własnym zakresie zaopatrując się w sklepach trzeba według mnie łącznie wydać minimum 3000 zł czyli 1000 zł na głowę.
Do tych kosztów należy doliczyć koszty biletów samolotowych.
3. Gruzja to kraj w którym turysta nagabywany jest na każdym kroku.
Przez 6 dni pobytu poczynając od lotniska w Kutaisi a kończywszy na busie do Kutaisi byliśmy non-stop nagabywani na ulicy. Głównie przez taksówkarzy, którzy chcieli nas zabrać wszędzie, również na przeciwległą stronę ulicy. Dla nas jest to tak uciążliwe, że wywoływało ciągłe zdenerwowanie. W Mtshecie (dawna stolica Gruzji) ten sam osobnik z kolegą, podchodzili do nas 4 razy w ciągu 2 godzin pytając czy chcemy taksi, gdzie za każdym razem ostro odpowiadaliśmy, że nie.
Taki sposób podejścia do turystów bardziej przypomina zachowania w krajach arabskich niż europejskich, do których Gruzja pretenduje.
4. Błędem jest dogadywanie się z Gruzinami.
Opowiem mój przypadek, który skończył się dużą "nerwówką".
Będąc w Batumi chcieliśmy pojechać do Wardzi. Bus jeździ dołem Gruzji i nie pcha się na główny trakt kraju TBILISI-KUTAISI-KOBULETI-BATUMI. Przejazd zajmuje maksymlanie 3 godziny.
Na dworcu byliśmy o 14.00 i po krótkiej rozmowie z kierowcą jednego busa ustaliśmy że nasz bus będzie za pół godziny. Czekamy więc. Po półtorej godziny kierowca z dworca dzwoni do kierowcy domniemanego busa do Wardzi i pyta co się dzieje na co ten odpowiada, że jest w drodze, będzie za pół godziny. Po pół godziny dostajemy informację iż bus do Wardzi dziś nie odjedzie. Decydujemy się jechać na około busem w kierunku Tbilisi a tam w połowie drogi mamy się przesiąść na inny bus. Ruszamy z Batumi 16.15. Po 10 minutach stajemy w 2 godzinnym korku na trasie do Kobuleti (25 km). Po drodze okazuje się iż oprócz nas jest jeszcze jeden człowiek, który jedzie do Wardzi - jak się potem okazał Gruzin pochodzenia ormiańskiego. Kierowca naszego busa informuje nas, że ze względu na to iż jest bardzo późno, żadna marszrutka już w kierunku Wardzi nie odjedzie ale za 30 lari możemy wziąć taksi do Achalcyche i podzielić się z Gruzinem "równo" kosztami, że my za 3 osoby kładziemy 25 lari a on już resztę dopłaci. Na ten moment wydaje się nam opcja do przyjęcia. Po chwili stajemy na popas (kierowcy busów mają stałe miejsca postoju i za to że zwożą turystów dostają posiłek). Przydrożne budy, obsługa nawet nie udaje że się stara. Po 30 minutach postoju i szybkim telefonie na kwaterę do Tbilisi decydujemy nie jechać do Wardzi. Gruzin nie mówi po angielsku ani po rosyjsku. Kierowca informuje go o zmianie naszych planów ze względu na bardzo późną porę (22.00) a gość dostaje ataku szału i wtedy zaczyna się duży problem dla nas. Jesteśmy obrażani, oczekuje się od nas zapłaty za całą taksówkę, pozostali współuczestnicy patrzą na nas jak byśmy komuś zrobili jakąś krzywdę. Po dalszej godzinnej wspólnej podróży i przymusowym zatrzymaniu dopiero 20 lari rozładowuje sytuację.
Polak w Gruzji jest dobrze traktowany bo jest turystą i jak daje forsę to wszystko jest OK, jak nie daje porównywany jest do Rosjan itd.
Chromolę taką przyjaźń.
5. Gruzja to kraj w którym nie odpoczniesz.
Wszystko powyższe co napisałem powoduje iż człowiek musi być ciągle czujny, ciągle coś komuś odpowiadać, cały czas ma niepewność sytuacji, która go może zastać. Wszystkie te czynniki powodują duże zmęczenie już po 2 dniach, odbierają chęć docierania do ciekawych miejsc. Do domu wróciliśmy mentalnie "pobici", z odczuciem iż przez kilka dni byliśmy we władaniu ludzi, którzy oprócz tego że non-stop palą "fajki" i głośno krzyczą, nie mają nic sobą do zaoferowania.
To nie jest odpoczynek więc to nie jest turystyka.
6. Wybrzeże gruzińskie nie stwarza dogodnych warunków do plażowania.
"Plaże" w większości czarnomorskich "kurortów" zapełnione są dużymi i średniej wielkości kamieniami.
W Batumi - największym i najbardziej znanym - oprócz kamieni jest bardzo duży spadek do morza a przy wysokiej fali nie gwarantuje to bezpiecznej kąpieli np. dla dzieci. Kobuleti - drugi kombinat turystyczny też usadowiony na kamieniach tylko mniejszych.
Ureki - kolejna miejscowość nadmorska reklamowana jako zdrojowa obłożona czarnym, bitumicznym piachem.
Czystość morza w miastach portowych: Batumi i Poti dyskusyjna.
7. Promyki słońca na zachmurzonym niebie. Podziękowania
Podczas naszego pobytu spotkałem kilku miłych i sympatycznych Gruzinów, którzy rozumieli nasze oczekiwania i co ciekawe podzielali nasze zdanie.
W tym miejscu chciałbym serdecznie podziękować właścicielce jednego z hosteli tranzytowych w Tbilisi, która w długich rozmowach dała się poznać jako wykształcona, uprzejma, serdeczna (choć też pali).
Chciałbym podziękować jednemu z zakonników katedry Sweti Cchoweli w Mccheta, za długą (2 godziny) i szczerą rozmowę na ławce.
Serdeczne podziękowania składam Pani pracującej w informacji turystycznej w Mccheta za wszelaką pomoc i rzetelne informacje.
Wyrazy sympatii i wdzięczności kieruję do Pani farmaceutki z jednej z aptek w Tbilisi, która sprzedała nam leki bez recepty, tym samym ratując nam skórę (w przenośni i dosłownie).
Na koniec chciałbym podziękować wszystkim uczestnikom tego forum, którzy nie odsyłali mnie do Hurgady
Wiem, że wiele osób może pomyśleć chłopie po co tam jechałeś, siedź w domu i nie zawracaj głowy innym, ale według mnie nie o to chodzi. Jeśli wątek będzie żywy i znajda się osoby zainteresowane drugą stroną Gruzji będę takowe dopisywał. Oczywiście aby być konstruktywnym można też podawać w odpowiedziach sposoby na poradzenie sobie z realną rzeczywistością. |
)