To jest ten dzień, którego najbardziej obawiają się nasze dziewczyny. Bliskie zapoznanie się z lasem Amazońskim. Mamy w planach dłuższy trekking a wieczorem rozbicie obozowiska i noc pod gwiazdami  Ja i chłopaki nie możemy się doczekać!
Ale tymczasem Matias zarządza nam pobudkę o 5.20 rano aby pokazać nam wschód słońca i Amazonię budzącą się do życia. Rano na pomoście jeszcze ciemno
Wsiadamy znów w jego łódkę i po cichu płyniemy przez budzącą się do życia rzekę
Ustawiamy się w miejscu gdzie lata mnóstwo ważek. – One polują na komary więc jest to dla nas idealne miejsce na zacumowanie i podziwianie świtu – opowiada Matias. Kolejna lekcja.
Świt już nie jest taki zjawiskowy jak zachód ale i tak nam się bardzo podoba. Mamy jeszcze godzinę do pory śniadaniowej więc płyniemy po bardzo spokojnej rzece na przejażdżkę
Sporo ptaków, oprócz tradycyjnych czapli i kormoranów wypatruję też pojedyncze jastrzębie obrożne.
Matias pokazuje nam gniazda zimorodków – ale ich tu fruwa!
Nasz przewodnik zapowiada, że to dobra pora aby spróbować odnaleźć jednego z tajemniczych ptaków Amazonii - hoacyna. Jest to bardzo dziwny ptak, który pochodzi w prostej linii od pterodaktyli. Młode osobniki mają szpony na skrzydłach! Poszukiwania hoacynów opisał Arkady Fiedler w jednym ze swoich esejów z Amazonii w zbiorze „Spotkałem szczęśliwych Indian".
Albo mamy wielkie szczęście albo Miatias wie gdzie szukać bo nagle trafiamy wprost na stado prawdziwych hoacynów – pterodaktyli!
Są poukrywane w gałęziach drzew więc zdjęcia wyszły słabo i szponów też nie za bardzo widać, ale wierzymy na słowo. Matias opowiada, że miejscowi nazywają hoacyna „stinking bird” – cuchnący ptak. Podobno jedzie mu mocno z pyska i mięso jest kompletnie niejadalne bo mocno śmierdzi. Szczęśliwie nikt z ludzi na niego nie poluje.
Przyroda dookoła niezmiennie przepiękna. Rano, kiedy woda jest spokojna i nie ma wiatru, rzeka działa jak prawdziwe lustro
Wypływamy na jezioro Juma i nagle widzimy delfiny szare wyskakujące z wody. Są niestety bardzo płochliwe i nie udało mi się zrobić dobrego zdjęcia. Różowych nie spotkaliśmy 
Ale za to znowu trafiamy na stado papug
Cóż za atrakcyjny poranek nam się przydarzył. Wracamy na śniadanie do pousady
Na terenie campu przylatuje do nas codziennie papuga – amazonka modrobrewa. Jest oswojona z ludźmi i jak mamy jakiś okruszek ze śniadania to nie ma oporów aby usiąść na ręce.
Ale jest prawdziwie dzikim ptakiem i jak chce to wraca sobie do lasu. Na naszym campie nie ma za dużo owadów typu komary ale kilka ciekawych się pojawia jak ta wielka ćma
… lub ten maszerujący po barierce żuk harlekin
Po śniadaniu Matias zabiera nas do lasu. Piszę „las” a nie „dżungla” bo swój wykład zaczyna właśnie od rozróżnienia tych dwóch formacji leśnych. My udajemy się do Lasów Amazonii ?
Piękny dzień dzisiaj, znowu łódką nasz Indianin wywozi nas gdzieś w środek niczego
A po drodze słyszymy wyjce. Tylko pojedyncze pohukiwania ale pozwala to Matiasowi namierzyć stado. Jest niestety daleko więc zdjęcia wyszły słabo ale są:
Dostaliśmy instrukcje aby ubrać się w długie spodnie, długi rękaw i pełne buty. Ale zwykłe sportowe buty są wystarczające, nie ma żadnego błota. Oczywiście środek przeciw komarom jak najbardziej obowiązkowy. Idziemy w las:
Matias cały czas opowiada. Dowiadujemy się, że nie ma czegoś takiego jak „pożar Amazonii” Las Amazoński jest niepalny przez swoją bardzo wysoką wilgotność utrzymującą się cały rok. Coś co z jednej strony jest wspaniałe dla lasu, dla zagubionego podróżnika jest przekleństwem. Bo nie ma jak zapalić ogniska – nic się nie chce palić!
Matias pokazuje nam techniki, trzeba znaleźć drzewo z żywicą, tę żywicę nanieś na wióry zeskrobane z kawałków drewna nie leżących na ziemi i dopiero wtedy coś się zapali.
Jeszcze gorzej jest z żywnością. W lesie amazońskim nie ma owoców. Nie da się pozbierać czegoś do jedzenia z istniejącej roślinności. Trzeba polować. Mamy więc praktyczne ćwiczenie jak zbudować samodzielnie pułapkę na małe zwierzęta – pancerniki, kapibary, inne małe gryzonie itp.:
Tak wygląda nasz trekking, chodzimy po lesie a Matias opowiada jak tu przeżyć. Najważniejsze jest zbudowanie schronienia, to punkt pierwszy. Do tego służą liście palmy, które trzeba narwać i szczelnie poukładać.
Drugi punkt to woda. Ta w Amazonce i jej dopływach woda zawiera bakterie, które są dla nas groźnie. Lokalni Indianie mają do nich przyzwyczajone organizmy więc mogą pić – my lepiej nie bo zachorujemy. Musimy poszukać specjalnego drzewa – gatunku pasożytniczej liany, której każdy pień zawiera około 1 litra czystej przefiltrowanej wody do picia.
Ostatnim punktem zawsze jest jedzenie, człowiek może przeżyć i 5 dni bez jedzenia. Dzieciaki słuchają tego wszystkiego z otwartymi ustami – super lekcja!
Mamy też wykład o ziołolecznictwie – „tu nikt nie choruje” – twierdzi Matias ale też o niebezpieczeństwach. Mnóstwo roślin jest niebezpiecznych dla człowieka, niektórych naprawdę nie należy dotykać:
Ale na przykład rośnie tu drzewo chininowe, z którego kory wyrabiano lek na malarię:
Matias ze smutkiem przyznaje: - To u nas odkryto drzewo kauczukowe i chininowe. Ale Brytyjczycy uznali, że nie opłaca się tu ich uprawiać i po prostu ukradli sadzonki i przenieśli do Azji – Indii i Malezji, które mieli pod kontrolą i tam zrobili wielkie plantacje. Brazylia nic z tego nie miała.
Generalnie te tereny pierwsi podbili oczywiście Hiszpanie ale dla nich Amazonia to było „El Infierno Verde” – zielone piekło. Dlatego między innymi Brazylia jest portugalska.
Są drzewa, które oglądamy, których żywica jest bazą dla olejków do produkcji perfum, wystarczy trochę poskrobać nożem. Mijamy kopczyki, gdzie gnieździ się lokalna cykada, nie wolno ich nie ruszać.
Kopce innych robali – lepiej nie podchodzić!
No i trafiamy na gniazdo tak zwanych „bullet ants” – mrówek „pociskowych” lub jak nazywają je miejscowi – mrówek „24-godzinnych”. Ich ukąszenie boli podobno jak rana po postrzale i ból utrzymuje się 24 godziny!!! No to już jest grubo. Nawet Matias pokazuje nam ich gniazdo z niezwykłą ostrożnością.
A tu mrowisko wiszące innego, specjalnego gatunku mrówek. Te dla odmiany są niegroźne a nawet pożyteczne.
Matias tłumaczy, że produkują specyficzny olejek, który odstrasza miejscowe komary. No ale jak go zaaplikować? Ano bardzo prosto – wkładamy rękę w mrowisko, czekamy aż wejdzie nam ich dużo i szybko je rozcieramy! Efekt naturalnej mugi na 2 godziny zapewniony. Oczywiście Matias demonstruje. Przyznam, że początkowo miałem obawy – ale, co mi tam, wolę mrówki niż komary i wsadzam rękę w mrowisko
Wooow, ładnie pachnie po roztarciu. Uwierzcie mi lub nie (mam nagrany filmik) ale to samo zrobiła moja małżonka bez żadnych oporów!!! Niech żyją naturalne metody.
W pewnym momencie Matias każe być nam cicho. Wypatrzył ptasznika! Jest wprawdzie w gnieździe ale go widać trochę. Wyszły mi tylko 2 foty! Ale wielki
Przejście tej ścieżki zajmuje nam prawie 2,5 godziny. Na koniec dostajemy poradę co robić jak się tu naprawdę sami zgubimy. Musimy odnaleźć pewien popularny gatunek drzewa i grubym konarem stuknąć w niego trzy razy. Pień drzewa zadziała jak bęben a dźwięk poniesie się daleko. Na taki trzykrotny sygnał powinien zareagować jakiś ranger, który może wtedy będzie w pobliżu…..
Dla mnie była to super atrakcja, dzieciaki też się nie nudziły, z atrakcji pohuśtały się też na prawdziwych lianach No mamy piękny wstęp do dzisiejszego wieczoru.
Wracamy na obiad, popołudnie spędzimy na opalaniu, pluskaniu się w dopływie Amazonki i ogólnym „chilloutcie” Dopiero po 16 Matias przypływa po na po raz trzeci. Mamy zostawić praktycznie wszystko w dormitorium, zabrać tylko wodę i podstawowe ubranie. Plan jest taki, że rozbijemy obóz, zrobimy sobie sami kolację, przenocujemy a rano wrócimy na śniadanie . Pełni obaw (żeńska część grupy) i mega podjarani (męska część) płyniemy w nieznane ….
Matias wysadza nas na polance naprawdę daleko od naszej pousady. Zrobiłem screena z mapy aby mieć pojęcie gdzie spaliśmy:
Na polanie przygotowane są zadaszenia do rozwieszania hamaków i miejsce na ognisko
Zabieramy się męską częścią ekipy do roboty. Musimy rozwiesić 9 hamaków i rozpiąć nad nimi 9 moskitier:
Bardzo ważne a właściwie najważniejsze: moskitiera musi być szczelna i dotykać ziemi całym obwodem!!! Możemy się domyślać, że to po to aby nam nic nie wlazło w nocy!
Matias opowiada, że w Amazonii właściwie nie śpi się na ziemi. Jest to „zbyt kłopotliwe” jak się wyraża co biorę za eufemizm. Wypełniamy jego polecenia naprawdę gorliwie.
A potem już rozpalenie ogniska znaną nam metodą i przygotowania do kolacji.
Matias zapomniał łyżki. Nic trudnego, wystruguje ją sobie z kawałka palmy
Tym razem nasze Panie kroją warzywa i pomagają gotować
Pichcimy potrawkę z warzyw i kurczaka nad ogniskiem ?
Będą też pieczone banany 
Matias prosi abyśmy tylko uważali na miejscową osę, która jak użądli to potem boli 48 godzin (zakładam, że bardzo!). One w dzień śpią a w nocy, jak większość robali, się aktywują. No i lecą do światła. Mam okazję przyjrzeć się jednej bo usiadła na lampie. Matias zabija ją szybko maczetą. Dlaczego maczetą spytacie? Hmmm, nie chcę tej osy już oglądać nigdy w życiu !
Wzięliśmy z pousady zgrzewkę małych piwek i rozpoczynamy degustację tego co sobie w lesie sami nawarzyliśmy! Ale pycha ?
Matias bierze nas przed snem jeszcze na łódkę aby pokazać gwiazdy i nocne życie w lesie z łodzi. To taka półgodzinna przejażdżka przed snem. Widoki w nocy nieba są nieziemskie, fotki już po powrocie przed snem:
No i czas na spanie. Najpierw bardzo dokładne przeszukanie hamaków czy tam coś nas nie pożre ? a potem strącenie małego, miłego „pluszaczka” z jednej moskitiery (pogoniliśmy go maczetą) i można kłaść się spać.
No dla mnie jest meeega klimatycznie. Tylko głośno. Las w nocy żyje i gada do nas wszystkimi odgłosami. Na szczęście Matias śpi niedaleko w swoim hamaku z maczetą pod ręką na wszelki wypadek. Słychać odległe wycie wyjców… śpię.
Niestety około 1 w nocy daje o sobie znać te kilka puszek piwa  Przez chwilę walczę, że może doczekam ranka ale się nie da. Muszę namierzyć buty, przejrzeć je latarką i wyjść z spod moskitery w las w ciemność. Uuuu to było najszybsza jedynka w moim życiu , słyszę nad głową chmarę bzykaczy i hasło, że „kolacja przyszła”! Wracam czym prędzej i kładę się z powrotem cały i nawet mocno niepogryziony  .
Do rana przesypiam normalnie jak dziecko w hamaku….
c.d.n. |
