O St Maarten marzy chyba każdy miłośnik lotnictwa na świecie. Słynne zdjęcia, filmiki na YouTube, samoloty przelatujące nad głowami. Znamy to wszyscy. Ja niedawno tam byłem
Długiej relacji nie będzie, ponieważ tak naprawdę St Maarten ma tylko jedną atrakcję turystyczną, słynną Maho Beach.
Jak bym to zrobił, gdybym przed wyjazdem wiedział to, co wiem teraz, czyli praktyczny poradnik:
Wystarczą 3 dni. Najważniejsze, to upewnić się, że uda nam się zobaczyć lądowanie B 747 KLM, który nie ląduje tam codziennie. Oczywiście, można zostać dłużej, typowe wakacje na plaży plus wszystkie możliwe sporty motorowodne (drogo). Aby oszczędzić czas i pieniądze na taksówki bądź wynajem samochodu, koniecznie należy się zatrzymać w odległości krótkiego spaceru od Maho Beach. Sonesta Ocean Point Resort ma najlepszą lokalizację na wyspie. Przy Maho Beach, obok supermarket a do terminalu lotniskowego można dojść w 10 minut.
To jest ten hotel widoczny na zdjęciu:
Przy wejściu na słynną plażę witają nas takie tablice:
Ale na szczęście nikt nie traktuje ich poważnie:
Widoki są fantastyczne, to naprawdę wciąga, spędzałem na tej plaży po 5-6 godzin dziennie, chociaż za plażowaniem nie przepadam.
Naszykowanie się na dobre zdjęcie jest ułatwione dzięki wyjątkowej tablicy przylotów:
W przerwie między przylotami można po prostu popływać. Woda jest błękitna, ciepła, fale na tyle bezpieczne, że pływać można (w innej części wyspy omal nie utonąłem, a pływam świetnie, uważajcie!).
Maho Beach znajduje się w holenderskiej części wyspy (druga część jest francuska) więc można podziwiać wyjątkową urodę holenderskich turystek:
Ceny w barze jak na to miejsce są przyzwoite, mają też sporo ofert i happy hours. Ekstazę wśród zgromadzonych wywołuje lądowanie jumbo jeta KLM. Być na St Maarten i tego nie zobaczyć, to jak być w Rio i nie zobaczyć Chrystusa.
Ale największą frajdą są starty
A konkretnie, trzymanie się lotniskowego płotu podczas startu samolotu, stojąc tuż za jego silnikami… Uwaga, nie róbcie tego z dziećmi! Co jakiś czas przejeżdża policja, która prosi o odejście od płotu, ale zanim jeszcze znikną za zakrętem wszyscy do płotu wracają. 
Ważne: założyć okulary, zdjąć czapkę i pod żadnym pozorem nie puszczać. To trochę jakby stać za gigantyczną suszarką do włosów o temperaturze rozgrzanego piekarnika. Do tego twarz i ciało jest bombardowane przez ziarenka piasku, które wręcz wbijają się w skórę. Całość trwa maksymalnie kilkanaście sekund a uzależnia tak, że zaliczyłem tych startów kilkanaście. Nie ryzykowałem tylko przy jumbo, ale i 767 może dać wiele radości. I nie zostawiajcie nic na plaży w linii startu, bo będziecie musieli po to nurkować. Płotu trzymamy się z całej siły używając obu rąk!
Jeszcze parę fotek:
Wiem, że jest tu sporo wielbicieli hoteli Accor. Odradzam Wam jednak Mercure St Maarten. Sam hotel OK. ale lokalizacja fatalna, taxi na Maho 15 eur w jedną stronę.
Wynajęcie auta kosztuje od 50 USD za dobę. Na wyspie płaci się zarówno USD jak EUR po kursie 1:1. Piwo w sklepie max 1,5 USD, Pizza 8-10 USD, danie główne w restauracji 20 USD. Jak ktoś lubi Fast foody lub podróżuje budżetowo to można się stołować w budynku terminala.
Mieszkańcy St Maarten dzielą się na 2 grupy. Pierwsza to milionerzy, mają jachty, prywatne odrzutowce i wypasione samochody. Mega wyluzowani, uśmiechnięci, pobłyskujący rolexami. Druga, bardziej rdzenna grupa to chyba najgłupszy naród na świecie, a najbardziej wkurzający na pewno. Zaczyna się po przylocie. Amerykańskie immigration to przy nich pikuś. Gdzie, po co, do kogo, a czym się pan zajmuje, a ile ma pieniędzy, a dlaczego St Maarten a nie inna wyspa itd. itp. Inteligencją nie grzeszą, po każdym zadanym pytaniu marszczą czoło w nadzwyczajnym wysiłku szukając odpowiedzi. Przy wylocie było jeszcze gorzej, pół godziny zajęło im ustalenie, że nie potrzebuję wizy do Kanady (leciałem do Polski via Toronto). Wklepanie do systemu mojej złotej karty (*G) ich przerosło, w końcu napisali odręcznie „gold” dzięki czemu nie płaciłem za bagaż. Tłumaczę im, że z taką inteligencją to powinni co najwyżej sprzedawać lody na plaży (specjalnie dokładnie wymawiam biiiiiiicz, żeby z biczem nie pomylili i mnie nie zamknęli) i ruszam do lounge, po drodze tracą dziesięć minut na zakup magnesu za lodówkę, po przecież zeskanowanie karty pokładowej, sprawdzenie paszportu i wreszcie przyjęcie płatności kartą to za dużo dla biednego tubylca… W lounge tragedia, marne żarcie, z alkoholi gratis tylko wino, reszta płatna. Oczywiście na barze wielka micha na napiwki i miażdżące spojrzenia na tych, którzy nic nie wrzucą. Szykuję plik jednodolarówek i po kieliszku, spokojnie robię butelkę wina. Jak zauważyli, że zawsze tipuję, to żadnych głupicj uwag co do ilości nie było.
Trzeba jednak przyznać, że są uczciwi. Nikt nie próbował mnie oszukać ani naciągnąć a jak zostawiłem w informacji turystycznej butelkę rumu, to 2 dni później wciąż tam na mnie czekała.
Filmiki z wyspy na moim kanale YouTube:
