Relacji z kontroli pojawiło się już w tym wątku sporo, ale przygody naszej grupy na lotnisku były na tyle... niestandardowe, że chyba warto to opisać. Bardzo chciałbym wierzyć w to, że opis Kamila jest prawdziwy:
Kamil napisał(a):
Kontrola nie ma na celu zrobić z Was terrorystów, tylko zapewnić Wam bezpieczeństwo. Wywiad prowadzony jest po to, by sprawdzić, czy nie byliście narażeni na sytuacje, gdy np ktoś coś wam podrzucił do plecaka. W domyśle - materiały wybuchowe. Po sytuacji z lotem z Sharm, myślę, że każdy powinien podejść do wywiadu z pełną wyrozumiałością i zrozumieniem. U mnie kontrola trwała dobre pół godziny, wracałem z krajów arabskich, a Ovda była dla mnie tylko lotniskiem, z którego leciałem do domu. Niemniej cały czas podczas kontroli i rozmów atmosfera pogodna. Nie utrudniajcie im pracy kłamstwami, a sobie życia.
ale mam co do tego poważne wątpliwości. Wszystkie wymienione sytuacje miały miejsce 9.02 i 13.02.16 r. Po kolei:[wiza na osobnej karteczce]
aby dostać taką najlepiej podejść do okienka trzymając w ręce paszport, nie przekazywać go od razu a poprosić o osobną kartkę. Kolega najpierw podał paszport, został zagadany o cel wizyty i nawet nie zdążył poprosić, a już miał wizę w paszporcie. Zostaniecie zapytani czemu nie chcecie pieczątki w paszporcie, w moim wypadku wystarczającym argumentem był brak możliwości zobaczenia formacji geologicznych w Omanie.
[wiza irańska a wjazd do Izraela]
Oprócz zestawu standardowych pytań poproszono mnie o podanie wszystkich maili (bardzo zaskoczyło, że nie mam 'biznesowego' maila i byłem o to dopytywany... hej, student jestem
) i nrów telefonów (tu zaskoczeniem było, że w PL już nie korzysta się z tel stacjonarnych...). Ogólnie przebiegło to jednak w miarę sprawnie, 90 min z czego 50 to było czekanie między poszczególnymi wywiadami. Na lotnisku były 2 inne osoby z irańską wizą, im zajęło to dłużej. Autostop z przystanku przy drodze nie zadziałał (zerowy ruch - wtorek popołudniu), na autobus w stronę Ber Szewy czekaliśmy do ~18.[wyjazd z Izraela]
I tu zaczynają się przygody. Lotniskowy Egged przyjechał na dworzec w Eilat ok. 10min przed czasem, 'boarding' trwał ponad 15 minut, wszyscy wsiedli, kilkanaście osób stało. Autobus jednak był przeciążony - na 800 m n.p.m. silnik się zagotował... Już wiem, że będzie wesoło. Podstawienie autobusu zastępczego zajmuje 15 minut, na lotnisku jesteśmy jakieś 1h 40 min przed odlotem. Szybko udaję się do bramki, koledzy wyciągają swoje bagaże z luku, ja mam już na ramieniu (25 l plecaczek, reszta rzeczy w nadawanym bagażu dzielonym na całą ekipę). No i zaczyna się: dlaczego masz tak mało bagażu? Dlaczego nie podszedłeś do okienka z kolegami? (a od kiedy jest to wymagane?
) Wołam kolegów, jesteśmy przesłuchiwani osobno... czy macie coś do ukrycia? dlaczego wasze wersje się różnią? (nic takiego nie ma miejsca, my zaczynamy być zestresowani, minuty mijają a samolot już wylądował...) czemu twoi koledzy nie mają wiz irańskich w paszportach? (bo podróżowałem tam z innymi znajomymi...) czemu nie wyjaśniłeś nam, że to nie z nimi podróżowałeś? (chwilę wcześniej potwierdziłem, że to nasza pierwsza wspólna podróż). Atmosfera jest nerwowa, ale jestem jeszcze w stanie zrozumieć co się dzieje. Tego, co stanie się później, już nie.
Do osobnego stanowiska, 3 m ode mnie, wzywani są chłopacy, których poznałem podczas poprzedniej kontroli. I zaczyna się, niemające żadnego uzasadnienie, wkręcanie. Dlaczego nie powiedziałeś nam, że byłeś z nimi w Iranie? (nie byłem, widzę ich drugi raz w życiu, poprzedni był podczas przesłuchania przy przylocie) w takim razie dlaczego macie te same pieczątki w paszporcie? (niemożliwe, nie podróżowaliśmy razem, ponadto wiem że byli oni w Iranie w innych terminach, choć tego już nie wyjaśniam podczas kontroli) dlaczego coś chcesz przede mną ukryć? (nic nie ukrywam...) to czemu jesteś zestresowany? (bo samolot nam odlatuje za 40 minut a ja dalej nie przeszedłem kontroli bagażowej...) nie przekonuje mnie to, samolot zaczeka (to akurat była prawda. Służby lotniskowe opóźniły wylot samolotu o co najmniej 25 minut. Aż szkoda mi było, że FRanca nie będzie mogła otrąbić fanfar i to nie ze swojej winy).
Naprawdę nie wydaje mi się, że gdyby wszystko było podyktowane względami mojego bezpieczeństwa, to wywiad przebiegałby w ten sposób. Atmosfera była bardzo nerwowa i nieprzyjemna, ja czułem się jakby ktoś próbował mnie w coś wrobić, czas upływał a kontrole innych pasażerów wcale nie wyglądały lepiej i były tylko trochę szybsze. Ja byłem przesłuchiwany przez 2 osoby i wyraźnie stosowano wobec mnie strategię na dobrego i złego policjanta. Czy coś takiego było konieczne? nie sądzę.
W końcu, po ponad godzinie, dostaję pozwolenie na przejście do kontroli bagażu... i zaczyna się ponownie - czemu koledzy mają twój bagaż rejestrowany? (to jest nasz bagaż) dlaczego nie macie osobnych? (bo tak jest taniej... argument nie został zrozumiany przez kontrolerkę). Na szczęście po 20 minutach udaje się wszystko nadać, z bagażu wyciągane jest tylko (i nadane osobno) nasze wino.
Takiego szczęścia nie miała jednak pewna dziewczyna, lecąca chyba z chłopakiem. Mieli 2 aparaty - cyfrowy i analogowy. Obsługa po prostu wyciągnęła film z aparatu naświetlając go zadając rozbrajające pytania "po co wam dwa aparaty? po co wam taki stary aparat?" (mam nadzieję, że przytoczyłem to możliwie wiernie - dziewczyna rozpłakała się i trudno było dowiedzieć się, co właśnie się dzieje). Wszyscy świadkowie byli zgodni, że obsługa wyraźnie "przegięła pałę". Coś takiego po prostu nie powinno mieć miejsca!
Ostatnim akcentem, już na pokładzie samolotu, kilka minut po planowym czasie odlotu, było wejście obsługi lotniska celem odnalezienia bagażu z konkretnym numerem (bagaże są oznaczane naklejką). Zostaliśmy poinformowani, że będziemy musieli opuścić samolot, jeśli bagaż się nie znajdzie... bagaż odnaleziono w innej części samolotu, nie wiem co było powodem całej sytuacji, nikt i nic nie opuściło pokładu. Być może wynikało to z błędnego otagowania.
Izrael bardzo mi się spodobał, ale szybko tam nie wrócę. A już na pewno nie na lotnisko w Ovdzie. I raczej polecę sam.
Ta relacja nie ma na celu zniechęcenia kogoś do wyjazdu, natomiast dobrze być świadomym, że nie zawsze jest tak różowo, jak opisali to poprzednicy.
