Po kolejnym pobycie w Amsterdamie muszę napisać, że na ulicach tego miasta panuje dyktatura rowerzystów.
Kierujący jednośladami zupełnie nie zważają na przechodniów, wymuszają pierwszeństwo przejazdu przed pieszymi oraz przed samochodami. Pędzą po ścieżkach rowerowych z bardzo dużą szybkością, często wjeżdżając na ulice, chodniki, potrącając pieszych czy wpadając na samochody. Pomimo czerwonego światła nie zatrzymują się, a wjeżdżają na skrzyżowania. Mam wrażenie, że ta moda na rowery (skądinąd wcale nie podyktowana ochroną środowiska a strukturą miasta i jego wąskimi nieprzejezdnymi ulicami dla komunikacji miejskiej) chyba poszła tam za daleko. Czasami trudno przejść jaką wąską uliczką, bo wszędzie stoją rowery oraz ich wraki czy leżą stare części rowerowe. Trudno przejść, bo ciągle ktoś jedzie na rowerze obok, przed Tobą czy za Tobą. Jednym słowem - masakra i terror.
Tutaj jeszcze trzeba by spytać autorkę co miała na myśli mówiąc "wjeżdżają na skrzyżowanie". Czy wjeżdżają i stają przed oczekującymi autami/skuterami, czy po prostu wjeżdżają i przecinają zarówno przejście dla pieszych, jak i następnie skrzyżowanie. 
Chętnie dowiem się, który przepis i w jaki sposób klasyfikuje światła czerwone na te, na którym można przejechać i na te, na których nie można. I dlaczego nie zastosować tego podziału również dla samochodów. Przecież dla kierującego samochodem, zatrzymanie się jest tak samo upierdliwe i przynoszące stratę czasu, jak dla rowerzysty 
