Właśnie wróciliśmy. 5 dni na miejscu. Dzisiaj w nocy był atak rakietowy Izraela na lotnisko w Aleppo, ale nie odczuliśmy tego, śpiąc w centrum.
Kraj absolutnie nieskażony jakakolwiek turystyką. Ludzie ciekawi albo totalnie niepewni, czego się spodziewać po zagranicznych przybyszach. Tak 80% osób w pierwszym kontakcie łapała error widząc nas. Po pierwszym uśmiechu, mega przyjaźni. Porównałbym ich do Irańczyków, choć nie są aż tak otwarci. Za to tak samo mili, gdy się przełamie pierwsze lody.
Byliśmy w Saydnaya, Maloulla, Homs, Hamie, Aleppo, Krak de Chevaliers i Damaszku.
Na tej trasie kraj jest absolutnie zniszczony wojną. Po kilku dniach w Syrii, Liban jest jak przyslowiowa Ameryka, totalnie inny swiat. I nie porownuje do Bejrutu, a jakiegokolwiek miejsca w Libanie.
Wracajac do Syrii. Ogromna większość stacji benzynowych zamknięta. Paliwo jest szmuglowane z Libanu. Można też kupić na państwowych stacjach 25 litrów max, gdy się otrzyma informacje SMS, w którym miejscu była dostawa. Czasami raz w tygodniu, czasami raz w miesiącu.
Jedzenie przepyszne i mega tanie. Najlepsza baranina, jaką jadłem w życiu. Unikalna kuchnia bliskowschodnia i dania, jakich nie widziałem nawet w syryjskich restauracjach w Polsce. Wszystko świeże oczywiście. Można przypomnieć sobie smak prawdziwych pomidorów, ogórków, papryki. O słodkościach nie wspominam - pierwsza liga.  Jedlismy tylko na ulicy, wiec nie podpowiem cen restauracyjnych, ale za 0,5-3 USD najadalismy się po korek.
Podobizny prezydenta na każdym kroku. Czy to stolica czy ostrzelane wioski w srodku kraju. Checkpointy naprawdę bardziej często. Zwłaszcza przy wyjeździe z miast w odległości 10-15 km potrafi być około 10 checkpointów. Uzbrojonych oczywiście. Gdy widzą turystę uśmiechają się zazwyczaj.
To raczej nie jest kraj dla ludzi o wrażliwym sercu. O Aleppo za chwilę. Na wymienionej trasie praktycznie wszystko zrównane z ziemią. Nie ma za dużo infrastruktury, sklepow, chociaż drogi w niezłym - jak na 8 lat wojny - stanie. Jeżeli ktoś ma plastyczna wyobraźnię, to powinien się nastawić na dosyć trudny emocjonalnie czas. Byłem w kilku miejscach na świecie, ale takich masowych zgliszcz nie widziałem jeszcze.
Aleppo żyje. Spędziliśmy tam 2 dni, włócząc się po różnych zakamarkach. W hotelu, w ktorym spalismy z zewnatrz brak uszczerbkow, ale juz w pokoju widac swiezo zagipsowane pekniecia. Doslownie 3 budynki dalej caly blok/kamienica zmieciona w pyl. Pojedyncze budynki zawaliły sie podczas trzesienia. W niektorych z nich pozostały widoczne zabudowy kuchenne, umeblowania. Cytadela zamknieta, ale stare miasto można zwiedzać. Niesamowite jest to, że bardzo dużo budynków uległo zniszceniu albo uszczerbkowi, ale ludzie tam non stop mieszkają, handlują. W wielu miejscach są zainstalowane "wzmocnienia", które nic nie dadzą, a tuż pod nimi dzieci handlują ubraniami. Niektóre budynki z widocznymi wybrzuszeniami. Jeden mały wstrząs wtórny i lecą. A oni tam dalej są. Część miasta z największymi zniszczeniami jest jednak chyba zamknięta. Widziałem jednak osoby, które chodzą po gruzowiskach tuż obok stojących jeszcze zabudowan.
W wielu miejscach widać ślady po walkach. Te na mnie zrobiły większe wrażenie. Na trzęsienie ziemi nie mamy wpływu. Na rakietnice już tak. W Homs i Aleppo najbardziej czuć całe zło, jakie niesie ze sobą konflikt zbrojny.
Ludzie jednak normalnie funkcjonują. Aleppo w nocy zyje - wszystko otwarte, mnóstwo ludzi, przyjaźnie i bezpiecznie. Dzieci pracują, a nie żebrzą. Nawet te, które widać, że raczej nie mają już rodziców nie kradną (0 kieszonkowców) tylko zajmują się soba, bawią się, biegają.
Damaszek to totalnie inny świat. Liberalne miasto, mnóstwo kobiet bez hijabów, restauracje w zachodnim stylu. Jedno z fajniejszych miast, w jakich byłem na Bliskim Wschodzie. Jest bardzo klimatyczne, da się wyczuc w powietrzu historię, ma w sobie to coś. Syria ogolnie jest genialnym krajem dla każdego pasjonata historii. Do Damaszku wojna jednak nie dotarła, nie widać jej aż tak. Będąc tylko w stolicy można uznać, że to nie Syria, a jakiś inny kraj Lewantu. Oczywiście o ile "wyrzuci" się z głowy liczne flagi.
Wszędzie czuliśmy się totalnie bezpiecznie. Pogranicznicy przyjaźni, o ludziach napisałem. Co ciekawe w tym kraju praktycznie nie ma policji takiej, jaka znamy. Mimo to totalnie spokojnie. Widzieliśmy tylko kilka osób żebrzących, a trochę się włóczyliśmy. Bardzo dumny i niesamowicie doświadczony naród.
Bardzo gorąco polecam pojechać i zobaczyć na własne oczy. Koniecznie poza Damaszek - tam widac, co ten kraj przeszedł. W razie czego pytajcie. |
Na miejscu czułem się bezpiecznie, dosłownie tak jak w Libanie. Jedynie mały stresik był na granicy (zarówno wjeżdżając jak i wyjeżdżając, ale to bardziej przez to co się naczytałem w różnych miejscach w internecie, jednakże ostatecznie nigdzie nie zadano mi żadnego pytania - wszystko załatwiała przewodniczka). Wszystko (dojazd z/do Bejrutu, 2 dni, 1 nocleg w hotelu 5*, transport na miejscu, wiza itp.) miałem zorganizowane przez lokalne biuro (koszt 520 usd + 65 usd wiza, przy 2 osobach koszt 300 usd + 65 usd wiza). Lokalsi traktowali mnie bardzo miło, wszędzie zapraszali i chcieli pokazać czym zajmują się ich rodziny. Poznałem dużo synów i córek, którym udało się dostać wizę do Niemiec 
