Tajwańska herbata jest rewelacyjna i próbując jej można się przekonać, że prawdziwa herbata nie ma w ogóle nic wspólnego z tym, co się sprzedaje pod tą nazwą u nas.
Na Tajwanie produkowanych jest co najmniej kilka głównych rodzajów herbaty: na płd.-wsch. od Tajpej, w nieco niższych (jak na miejscowe warunki) górach, tj. od ok. 400 m n.p.m. wzwyż rośnie herbata baozhong (pou-chong), opisywana dodatkowo jako Wenshan, Nangang, Pinglin, etc. zależnie od miejsca pochodzenia. Liście suszonej herbaty prawie nie są zwinięte i przy parzeniu rozwijają się tylko delikatnie, w związku z czym opakowania zajmują dużą objętość.
Nieco wyżej, od ok. 1000 m n.p.m. uprawia się herbatę wulong (oolong). Ogólnie jest ona określana jako wysokogórska, bądź też w nazwie podaje się jej miejsce pochodzenia: Alishan (1600 m n.p.m.), Lishan (2200 m n.p.m.), etc. i jest wtedy tym droższa, im wyżej rośnie. Liście tej herbaty kurczą się przy suszeniu w małe kuleczki, które znów rozwijają się gwałtownie dopiero po zalaniu wodą, stąd też opakowania zajmują stosunkowo niewiele miejsca.
Opakowania wulong mogą wydawać się drogie w zestawieniu z baozhong, gdy widzimy różnicę w rozmiarze, ale herbatę sprzedaje się na wagę i także w ten sposób można ją porównywać - jedna porcja to tak czy owak ok. 6 g, zależnie od sposobu suszenia zajmuje tylko różną objętość. Każdą porcję liści można parzyć nawet 7-krotnie. Sposób parzenia (czas i temperatura wody) zależą od rodzaju herbaty. Najlepsza herbata jest zwykle z 2. i 3. parzenia.
Specjalnym rodzajem tajwańskiej herbaty wulong, często uznawanym za odrębny, jest Dongding (od nazwy góry, w okolicach której jest uprawiana). Nowszą odmianą o delikatnym smaku powstałą z połączenia innych krzewów jest jinxuan (jin-hsuan). Również z okolic Tajpej wywodzi się Muzha Tieguanyin - klasyfikuje się ją również jako rodzaj wulong, ale w smaku jest zupełnie inna: dużo mocniejsza, ze względu na większy stopień fermentacji liści (nie jest podobna do Anxi Tieguanyin z Chin). Warto jeszcze wspomnieć o herbacie nazywanej dongfang meiren ("Oriental Beauty"), która jest słodko-kwaśna bo powstaje z liści nadgryzionych przez insekty, co skutkuje wypuszczeniem soków zmieniających ich smak. Wreszcie, jest też herbata czarna (po chińsku: czerwona) pod nazwą "Sun-Moon Lake" oraz herbaty zielone z okolic Sanxia na południe od Tajpej.
Jak widać, herbata na Tajwanie to poważna sprawa. Samo parzenie też może wydawać się dość skomplikowane. Dobrym sposobem na jej spróbowanie bezstresowo jest wycieczka kolejką linową z Tajpej na górę Maokong, gdzie znajdują się ogródki herbaciane: napój można tam konsumować w plenerze z widokiem np. na Tajpej 101, a obsługa służy pomocą przy parzeniu. Wiele ogródkow otwartych jest non-stop, można tam siedzieć nawet całą noc, chociaż wybierając się pod wieczór dobrze przygotować się na komary.
Tajwan ma też własnej produkcji ceramikę, m.in. herbacianą, w tym unikatowe produkty artystyczne. Branża jest skoncentrowana w miejscowości Yingge wzdłuż linii kolejowej na południe od Tajpej, chociaż większość wyrobów sprzedawanych nawet tam pochodzi obecnie z importu z Chin. W Yingge jest również muzeum ceramiki. |
