| Forum strony Fly4free.pl https://forum.fly4free.pl/ | |
| Bom dia Portugal, czyli urlop w rytmie fado bom-dia-portugal-czyli-urlop-w-rytmie-fado,1506,187352 | Strona 1 z 1 |
| Autor: | katewisienka [ 26 Cze 2016 17:38 ] |
| Temat postu: | Bom dia Portugal, czyli urlop w rytmie fado |
Pomysł na Portugalię zaczął kiełkować już we wrześniu. Lecieliśmy ze znajomymi wychowanymi na urlopach z Itaką, zimowe wieczory upływały więc na dopinaniu tras i noclegów. Perfekcyjną organizację szlag trafił zaraz pierwszego dnia, gdy strajk obsługi uziemił nas na de Gaulle'u i zalałam telefon z mapami dojazdowymi do hoteli. Zaczęło się słabo, ale potem było już tylko lepiej. ![]() Lizbonę uważam za jedną z najpiękniej położonych stolic Europy- rozdarta nurtem Tagu rozłożyła się wygodnie na okolicznych wzgórzach. Pełna życia Baixa, brzmiąca nostalgicznym fado Alfama albo pachnąca ciastkami Belem to punkty obowiązkowe. Zwiedzanie miasta jest proste: karta za 6 euro rozwiązuje temat komunikacji. Zaliczyliśmy wszystkie top 10, łącznie z przeprawą promową na drugi brzeg Tagu, kilkoma pysznymi kolacjami i hektolitrami wypitego wina. Wystarczyły trzy dni, by „białe miasto” podbiło nasze serca, ale o Lizbonie napisano już wiele, więc nie będę się powtarzać. ![]() Dalej wyruszyliśmy do Cabo da Rocca- „najzachodniejszego” skrawka kontynentu. Przylądek przez wieki uznawany za koniec świata faktycznie sprawia takie wrażenie. Strome klify, woda po horyzont i wielki błękit nieba. Za kilka euro można dostać certyfikat potwierdzający obecność tutaj. Nam wystarczyła fotka. Z Cabo ruszyliśmy do maleńkiego Azanhas do Mar. ![]() Przyklejona na zboczach klifu osada jest fotograficznym cacuszkiem. Zaliczyliśmy spacer i powitanie z oceanem i ruszyliśmy do Sintry. Przyjechaliśmy tu dla twierdzy wzniesionej przez mauretańskich władców Lizbony, bo już na fotkach nas zachwyciła. Wspinaczka na szczyt wzgórza przy 30-stopniowym upale była wyzwaniem, ale nie trafiło na mięczaków. Posapując zdobyliśmy bramę z kasą biletową, by zapłakać nad ceną wejściówek, ale… przecież nie trafiło na mięczaków! Zamek zamiast obiadu? Proste! ![]() Zarys murów przypomina chiński mur, a widok rekompensuje wysiłek. Sintra robi wrażenie. Żar lał się jednak nieludzki, więc po zwiedzaniu pognaliśmy do Lourinhi. Marzyliśmy o zimnym oceanie. Pogoda była piękna, niebo bezchmurne, marzenie wydawało się w zasięgu. ![]() Im bliżej byliśmy celu, tym bardziej frapowało nas dziwne zjawisko pogodowe. Z oceanu wylewała się mgła. Gęsta chmura wdzierała się w głąb lądu i po chwili słońce widzieliśmy już tylko za plecami. Temperatura spadła o 15 stopni, na morzu rozszalał się sztorm, a widoczność sięgnęła 15 m. Marzenie o kąpieli zmyła 2- metrowa fala. ![]() Dzień zakończyliśmy w barze kibicując Portugalii w mundialowych rozgrywkach. Niestety dostali w dupę, więc w lekko skisłych humorach rozeszliśmy się do siebie. Rano po nietypowej aurze nie został ślad. Ruszyliśmy na północ, zbaczając jedynie na słynną plażę w Peniche. Surferzy ujeżdżają tworzące się tu ponoć gigantyczne fale, my trafiliśmy na Atlantyk tak spokojny, że powinien zmienić nazwę. Stąd tylko kawałek dzielił nas od Obidos, otoczonego murami średniowiecznego kolejnego miasta-cacuszka. ![]() Każdy zaułek, uliczka piszczą tu o fotkę. Radosne kolorki, kwiatuszki i ceramika przed sklepami tworzą wymarzoną scenerię. Miasteczko jest cudne i zarazem nieprawdziwe. Nikt nie uprawia ogródka, nie hoduje kur. Wszyscy żyją z turystyki. Są właścicielami sklepów, restauracji i parkingów. Nawet koty wylegują się tak, jakby pozowały. ![]() Bardzo spodobała mi się za to następna w kolejce Coimbra- piękne, uniwersyteckie miasto, pełne tanich barów i sklepów z produktami z korka. Są tu sklepy z pamiątkami i płytkami azulejos w cenach nie spotkanych nigdzie wcześniej ani później. Pokręciliśmy się po uliczkach, kupiliśmy suweniry i ruszyliśmy do Aveiro, gdzie czekał nas dzień luzu. ![]() Nie lubię porównań, ale Aveiro nazywane „portugalską Wenecją” faktycznie przypomina tą włoską ślicznotę. Nieco. Są kanały, gondole, mosty. Ale w przeciwieństwie do Wenecji Aveiro żyje swoim nieśpiesznym rytmem. Znaleźliśmy knajpkę, w której poza tanim vinho verde serwowano mecze. Dwa wieczory spędziliśmy przy pękających radośnie butelkach z mundialem w tle. ![]() Rankiem ruszyliśmy do Porto, najbardziej północnego punktu naszej trasy. Porto pełne jest ciasnych ulic z totalnym brakiem miejsc do parkowania. Slumsowe dzielnice w samym centrum, walące się budynki i odpadające tynki sprawiły, że z miejsca je polubiłam! Nocowaliśmy w dzielnicy Ribeira, kwadrans od centrum. Z jej brzegu widać Vila Nova de Gaia, gdzie dojrzewa słynne portugalskie Porto. Dzielnica dobrze prezentuje się z mostu Maria Pia zbudowanego przez firmę Eiffla. Znaleźliśmy tam knajpkę z widokiem na most i zjedliśmy rybną ucztę zapitą winem verde. Ech, niekończąca się opowieść, bo wieczór obfitował w knajpy z winem... ![]() Obudziło nas zaglądające przez okno w poddaszu słońce. Tego dnia mięliśmy przebyć trasę z Porto do Algarve, by na kilka dni okopać się na plażach Lagos. Po drodze zobaczyliśmy klasztory w Mafrze, Alcobacy i Batalhi, z których ten ostatni uważam za wart nadłożenia drogi. Wygląda bajecznie! Mknąc pustymi autostradami oglądaliśmy zmieniający się krajobraz: lasy ustępowały miejsca toskańskim widoczkom w środkowej części kraju, by zastąpić je w regionie Alentejo wypaloną roślinnością i lasami eukaliptusowymi. ![]() Lagos z miejsca nas zauroczyło.Ma ładną, otoczoną murami starówkę, pełną bielonych kamienic, barów i sklepów. Z restauracyjnych kuchni unoszą się zapachy grillowanych ryb, menadżerowie wabią menu del dia, zaś pastelarie witrynami pełnymi słodkości. Lagos posiada kilka urokliwych plaż, w tym moje ulubione: Praia dona Ana i Praia do Camilo. ![]() ![]() Długo jednak na nich nie wytrzymaliśmy. A to skoczyliśmy na kawę do Portimao czy Silves, a to na plaże Alvor. Pojechaliśmy do sąsiedniej wioski Luz, którą początkowo obstawialiśmy na pobyt. Luz to jednak typowa pod Brytyjczyków miejscówka, gdzie w knajpach dominuje full english breakfast i hamburgery, więc fajnie, że nie musieliśmy stołować się tu na co dzień. Wybraliśmy się na zachód słońca na słynne Cabo de Sao Vicente, gdzie zbocza klifu obsiadają wtulone w siebie pary. Wtulone, bo wieje niemiłosiernie! Wytrzymaliśmy chwilę i nim słońce zaszło uciekliśmy do Sagres. Szybko minęły nam te dni. ![]() ![]() Na ostatnie dwie noce planowaliśmy powrót do Lizbony. Po drodze odbiliśmy jeszcze do Odeceixe, by chwilę poplażować. Przypadkiem trafiliśmy na rozległą deltę Beia Faro- sielskie miejsce z ładną plażą. Smażąc się w słońcu podpatrywaliśmy wysiłki kursantów szkółki surfowania. Po 2 godzinach teorię mieliśmy już w małym palcu. ![]() Po południu wylądowaliśmy w Lizbonie i pędem pognaliśmy do strefy kibica przy rondzie Pombala na mecz Portugalii z Ghaną. Morze czarnych głów przed wielkim telebimem, piwo z saturatora i eksplozja radości po strzelonym golu to fajny widok i ekstra emocje. I choć Portugalia nie awansowała, to wygrany mecz przyprawił o uśmiech wszystkie twarze w mieście. Do późnej nocy można było zobaczyć czerwono- zielone koszulki i szaliki kibiców. ![]() A mieliśmy przed sobą jeszcze jeden cały dzień w Lizbonie! Postanowiliśmy przeznaczyć go na przyjemności. Na wycieczkę tramwajem 28 i słynne ciasteczka Pasteis de Belem. Na spacer po Alfamie i pożegnanie z arroz de marisco. Znalazł się czas na ostatnie chwile z młodym, zielonym winem, kiedy to… adoptowałam kota! Wino sprawia, że życie staje się prostsze, a rudy Felek stał się naszą pamiątką z wakacji w rytmie fado. Choć właściwie to rytm vinho verde... W każdym razie tłumaczy obecność kota. ![]() | |
| Strona 1 z 1 | Wszystkie czasy w strefie UTC + 1 godzina (czas letni) |
| Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group http://www.phpbb.com/ | |