Z racji Wałbrzyskiej gorączki tajemnic, wygrzebałem spisaną do szuflady relację z wyjazdu do Świdnicy i Wałbrzycha.


Świdnica

W drodze do Zamku Książ (niem. Fürstenstein), zboczyliśmy z trasy DK 34 aby zobaczyć Świdnicę.



Miasto skrywa dwie perełki architektury sakralnej.



Katedrę św. Stanisłąwia i św. Wacława, która jest jednym z najwyższych kościołów w Polsce z wieżą o wysokości 103 m plasującą się na piątym miejscu.





Podczas postoju „zagasić silnik”.



Drugą perełką jest Kościół Pokoju pw. Trójcy Świętej wyznania ewangelicko-augsburskiego. Od 2001 roku kościół znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.






Zamek Książ

Ze Świdnicy do zamku jest niespełna 17 km.



Zamek wybudowano w XV wieku, lecz wielokrotnie był modernizowany.



Ostatnią przebudowę przeszedł podczas stacjonowania tu organizacji TOD (jej zadaniem była budowa obiektów wojskowych), która przejęła zamek w roku 1943 i przystosowywała go pod kwaterę Führera.









Zamek stanowi jeden z głównych obiektów budowanego w górach Sowich podziemnego kompleksu RIESE (z niem. olbrzym).

Historia podziemi i całego kompleksu owiana jest tajemnicą. W okolicach Wałbrzycha m. in. po raz ostatni widziano pociąg z bursztynową komnatą. Podziemne korytarze w większości zostały zamurowane, zasypane, bądź zamaskowane przez wycofujących się Niemców.

Rząd niemiecki nie udostępnia danych dotyczących kompleksu. A wisienką na torcie jest umieszczenie w podziemiach zamku superczułej aparatury pomiarowej stacji sejsmograficznej PAN, uniemożliwiając jakiekolwiek badania nad sztolniami i korytarzami.

Tunele drążone były przez więźniów, głównie Żydów i Rosjan. Byli oni karmieni m.in. zupą z pokrzyw, żywotność Żydów wynosiła ok 2 tygodniów, natomiast Rosjanie przezywali nawet 3 miesiące.