Relacja z Singapuru: https://jollka.fly4free.pl/blog/232/sin ... -singapur/
Podobnie jak w Tajlandii, tutaj również chcieliśmy odwiedzić jakieś mało uczęszczane przez białych turystów miejsce. I tak znalazłam Karimunjawę. To archipelag 27 malutkich wysepek, z których tylko kilka jest zamieszkanych, a reszta to bezludne maleństwa. Wyspy tworzą Morski Park Narodowy Karimunjawa. Myślę, że turystyka masowa nie dotarła tam z powody odległości od lądu - 100 km. Wprawdzie kursują tu promy i szybkie łodzie, ale tylko 1 - 2 razy dziennie. A dotarcie do portu i przeprawa na wyspy to prawie cały dzień, no i trzeba zboczyć z turystycznego szlaku. Większość turystów jedzie z Yogjyakarty na Bromo i Karimunjawa jest im bardzo nie po drodze. Dla nas to lepiej
Nie wiemy, o której odpływa prom, w necie informacje są rożne. Z duszą na ramieniu startujemy o 4 rano do Semarang, potem przesiadamy się do Jepary. Niestety, prom odpłynął godzinę temu. Wiadomo, co oznacza dzień straty w tak napiętym planie - będziemy krócej na Bali. W dodatku rejsy droższymi szybkimi łodziami są niedostępne, bo zostały wykupione przez indonezyjskie biura podróży. Tak naprawdę szybkie łodzie dla nas turystów nie są drogie, a płyną 3 razy szybciej niż prom. Jeśli ktoś chciałby wystartować na Karimunjawę z Yogjyakarty, to proponuję odwiedzić tamtejsze biura podróży, pewnie maja pakiety z szybkimi łodziami. Mądry Polak po szkodzie 
Spacerując w porcie i miasteczku mamy wrażenie, że jesteśmy pierwszymi białymi w okolicy. Ludzie nam machają i pozdrawiają. Robimy zapasy owoców na podróż i jemy najlepszą dotychczas zupę soto.Idziemy o świcie kupić bilety i widzimy potężną kolejkę do kas. Oj, niedobrze. Biletów wystarcza, ale czujemy, że będą kłopoty z noclegiem na Karimun. Przed wejściem na prom stoją panie sprzedające różności do jedzenia. Kupujemy kilka tajemniczych zawiniątek w liściach bananowca plus banany w cieście i ruszamy. Rejs promem (6 godz.) nudny do bólu, w tle ciągną się indonezyjskie telenowele, w których grają bohaterowie głównie z jasną karnacją. W końcu wyłania się Karimun - jest górzysta, trochę dzika i prawie nie ma plaż. Wiemy tylko, że potrzebujemy rikszarza, któremu mówimy nazwę hotelu na wodzie i już. Riksza zawozi nas do nabrzeża, w oddali widać domki na wodzie. Niestety, chłopak od hotelu w zasadzie nie mówi po angielsku, ale w końcu domyślamy się, że hotelik jest pełny. No to mamy problem, bo na wyspie prawie nikt nie mówi po angielsku. Na szczęście niedaleko portu widzieliśmy w malutkim turystycznym biurze białą dziewczynę, więc jest nadzieja na angielski
Dziewczyna okazuje się Holenderką, która zakochała się w "tubylcu" Jojo i prowadzą od kilku miesięcy razem biuro "Jojo" oraz mały home stay. Uświadamiają nam, że trafiliśmy na jakieś ferie w szkołach i wszystko jest pozajmowane. Oni wprawdzie mają wolny pokój, ale od jutra. Moglibyśmy nocować na plaży, gdyby przy wsi była plaża Jednak po kilku telefonach Jojo znajduje nam pokój, my zamawiamy następne noclegi u nich oraz wycieczkę i skuter. I wszyscy są zadowoleni 
Jojo, widząc jak jesteśmy padnięci, zawozi nas nawet swoim skuterkiem na kwaterę. Wieczorem na tarasie naszego schroniska odbywa się koncert na przedziwnych instrumentach, pokaz ludowego śpiewu i dawnego tańca. Schodzi się cała wieś, trochę przejezdnej młodzieży, prowadzący dziadzio próbuje wyciągnąć mnie na scenę, ale się nie daję Jakbym zatańczyła to byłby cyrk i profanacja, a nie koncert 
, 
, 
, 
, 
Następnego dnia bierzemy skuterek i jeździmy po wyspie. Drogi są dziurawe, ale jedzie się fajnie, wszyscy nas pozdrawiają, dzieciaki wrzeszczą "hello mister", wokół mnóstwo zieleni. Wiozę na plecach płetwy i maski do snorkowania, więc wyglądamy zabawnie. Niestety plaż jest mało, są ekstremalnie wąskie i niezbyt czyste. Szukamy pewnej najładniejszej plaży na Karimun, ale nie znajdujemy. W końcu jedną widzimy, lokujemy się z dala od palm kokosowych (spadające kokosy!) i moczymy się w ciepłej wodzie.
, 
, 
, 
, 
, 
, 
, 
Kupiliśmy też bilet wstępu do lasu namorzynowego Przez las ciągnie się drewniany podest, jest duszno i malarycznie, tajemniczo. Rozglądamy się w poszukiwaniu węży, ale widzimy tylko jaszczury i błękitne, płochliwe krabiki. Na skraju lasu stoi wysoka wieża obserwacyjna, z której roztacza się świetny widok na okolicę. Warto tu przyjechać, bo rzadko jest okazja zobaczyć ten niezwykły ekosystem od środka.
, 
, 
, 
, 
Kolejny dzień to snorkowanie i obiad na bezludnej wysepce. Jojo zapewnia, że nasza łódź ma dwa silniki i jest szybka. Na nabrzeżu widzimy mocno wysłużone łodzie i jedną wyjątkowo brzydka krypę. Żartujemy, że to pewnie nasza. Po chwili przychodzi załoga i przywołuje naszą grupkę. Oczywiście, ta rozwalona krypa jest nasza ... Dobrze, że mamy kapoki. Krypa jednak jest szybka i daje radę. Wcześniej Jojo mówi nam, że trzeba snorkować w kapoku, bo większość Jawajczyków nie potrafi pływać. Na szczęście dla dobrze pływających i chcących zanurkować głębiej przymykali oko na brak kapoka. Rafa nie jest zachwycająca tak jak np. przy Egipcie, ale dla początkujących może być. Wyrzucamy trochę ryżu do wody i podziwiamy chmarę kolorowych rybek wcinających nasz ryż. Bardziej widowiskowe były maleńkie wysepki otoczone białymi plażami czy wysepki z palmami a'la fototapeta z lat 90. Przycumowaliśmy na jednej z takich maleństw, a załoga zaczęła się krzątać wokół obiadu. Jawajska młodzież się rozbiegła robić foty do facebooka, w końcu dopadła i nas, białych ludzi. Razem z poznanymi Łotyszami zostaliśmy obfotografowani i naprawdę nie wiem na ilu facebookach jesteśmy
Po lekturze blogów podróżniczych byliśmy przygotowani na ten zwyczaj, nawet sympatyczny, choć czasami czuliśmy się jak małpy w zoo. Obiad był prosty, ale pyszny: zębata ryba z grilla, ryż, piekielna sałatka z ogórka, arbuzy i sok. W drodze powrotnej popłynęliśmy do pięknej plaży z palmami. To chyba najładniejsza plaża na Karimun, przygotowana na takie wycieczki jak nasza, ale bez kiczu i głośnej muzyki. Jest kilka stoisk z przekąskami typu banany w cieście, kokosy i napoje. Miejscowe kobiety siedzą sobie na piasku i obserwują przyjezdnych, chłopcy grają w karty. 
, 
, 
, 
, 
, 
, 
, 
, 
, 
, 
, 
, 
, 
, 
, 
, 
Ostatni wieczór spędzamy znowu w jadłodajni pod chmurką i jemy znakomitą rybę z grilla z ostrym sosem oraz zupę bakso z klopsikami.
, 
, 
, 
Rankiem okazuje się, że Jojo dowiedział się od kumpli z portu, że prom będzie zapełniony i pobiegł kupić nam bilety. Oto jacy uczynni potrafią być Indonezyjczycy. A przecież mógł nam tylko powiedzieć, żebyśmy pędzili do portu, bo bilety się kończą. Serdecznie żegnamy się z gospodarzami i płyniemy na Jawę.
Relacja z Jawy: https://jollka.fly4free.pl/blog/313/sin ... bali-jawa/
Relacja z Bali: https://jollka.fly4free.pl/blog/371/sin ... bali-bali/
Uwagi: Przyjeżdżając na Karimunjawę należy mieć gotówkę, bo nie ma tu bankomatów. Podczas wysokiej fali promy i łodzie nie kursują, więc można tu utknąć. Koniecznie trzeba mieć repelenty.