14.03.2014
Do kraju środka można się dostać różnymi drogami, między innymi bezpośrednio dreamlinerem LOT’u, ale po co sobie ułatwiać skoro można sobie utrudnić? Można przecież, zamiast do leżącej niemal po drodze Moskwy, lecieć do Frankfurtu i stamtąd dopiero startować do Pekinu. Jak postanowiłam, tak też zrobiłam. A tak naprawdę, połączenie przez ten olbrzymi niemiecki hub lotniczy było najbardziej rozsądne cenowo w zakresie dat, które akurat mnie wówczas interesowały.
Skończyło się na tym, że 15.03.2014 o godzinie 11:50 (miejscowego czasu) wylądowałam sprawnie po prawie 20-godzinnej podróży w ogarniętym szarym smogiem Pekinie.
Na początek bułka z masłem. I wcale nie chodzi mi tutaj o pierwszy chiński posiłek. Nazwa Chiny – to brzmi groźnie. W końcu nie na darmo przyjęło się powiedzenie, jak coś jest niezrozumiałe i trudne do opanowania to tak jakby było po chińsku. Tak jest w istocie, bo dialekty, którymi posługują się obecnie mieszkańcy Państwa Środka nie wydają się możliwe do opanowania. Na szczęście ktoś dobrze wykombinował (z pewnością w trosce o miliny turystów, które odwiedziły ten kraj z okazji Igrzysk Olimpijskich w 2008 r.) i praktycznie wszystkie azjatyckie robaczki oznaczył na lotnisku także alfabetem łacińskim. Dzięki temu nawet świeżo upieczony turysta da sobie radę ze sztuką przemieszczenia się do centrum miasta. A dalej? Dalej też nie jest wcale tak źle jak mogłoby się wydawać. Sieć metra jest wspaniale rozbudowana i również oznaczona w języku angielskim. Poruszanie się po mieście nie stanowi zatem dużego problemu i wcześniej czy później trafimy we właściwe miejsce, zwłaszcza że większa część zabytków Pekinu stoi pobliżu stacji metra.
Stacja metra Qianmen, na której wysiadam znajduje się vis a vis najsłynniejszego miejsca w Pekinie – Placu Niebiańskiego Spokoju (Tiananmen). Zaraz za nim wznoszą się majestatyczne budynki Zakazanego Miasta – najważniejszego i niestety również najliczniej odwiedzanego miejsca chińskiej stolicy.
Załącznik:  DSC_0156.JPG [ 231.04 KiB | Obejrzany 13093 razy ]
15.03.2014
Na ten dzień planuję krótkie zwiedzanie kompleksu Świątyni Nieba i okolicznego parku, więc dziarskim krokiem wędruję w kierunku wprost przeciwnym do największej atrakcji stolicy. Poruszam się wzdłuż deptaka Qianmen. Kiedyś stały tam klasyczne, chińskie hutongi. Niestety, tuż przed IO w 2008 r. władze republiki postawiły wyburzyć te małe dowody chińskiego ubóstwa, i wybudowano całkiem nowe, piękne i zdecydowanie reprezentacyjne budynki mające przecież świadczyć o dobrobycie i bogactwie. Takie tez odnoszę wrażenie spacerując wzdłuż bogato zdobionych kamienic i kolorowych wystaw sklepowych. Jest ładnie i kolorowo, ale czy autentycznie? To pytanie pozostawiam bez odpowiedzi. Wystarczy natomiast nieco zboczyć z prostej jak drut ulicy i naszym oczom ukarze się niezliczona ilość straganów, sklepików i rozłożonych na prędce kramików ze wszystkim i z niczym. Istny labirynt uliczek i alejek. Kolorowy zawrót głowy i niesamowite zagęszczenie ludzi na metr kwadratowy. To jeszcze nie Chiny, ale mały przedsmak tego co może nimi być
Nie daję się jednak skusić na żadne pamiątki, ani egzotycznie wyglądające przekąski. Mówię im: Nie dziś. Jutro.
Dziś idę przed siebie. Prosto do hotelu, by chwilę później odwiedzić Świątynię Nieba. Ale najpierw trzeba tam dotrzeć. Długa podróż całkiem mnie wyczerpuje, ale dzielnie odmawiam kolejnym rikszarzom, którzy co kilka metrów proponują przejażdżkę. Kiedy wyciągam przed siebie mapę jeden z nich mówi, że zawiezie mnie na miejsce za 3 CNY. Grzech nie skorzystać. No i grzeszę tym samym. Jedzie się całkiem przyjemnie. Wiaterek we włosach, ciężki plecak już nie wgniata w ziemię, mijani Chińczycy machają do mnie, a ja tylko siedzę i myślę jak to dobrze, że w końcu się zgodziłam na tą przejażdżkę.
Załącznik:  DSC_0495.JPG [ 201.78 KiB | Obejrzany 13093 razy ]
Nawet gestem dobrej woli chcę dać mojemu kierowcy 5 CNY zamiast 3 CNY. Jakie jest moje zdziwienie kiedy nie chce ich przyjąć tylko macha coś i nerwowo pokazuje coś dłońmi. Myślę sobie, że uczciwy z niego facet. Nie ma jak wydać i chce ode mnie drobne Chyba nie musze mówić, że kiedy wyciąga spod siedzenia kartkę z napisanym po angielsku „cennikiem” trochę się dziwię. Kiedy przed jazdą pytałam czy na pewno chce 3 (słownie: trzy) juany, potwierdził, że tak: „One, two, three Miss”, pokazując dodatkowo tą ilość na palcach.
Dziwnym trafem po dotarciu do hotelu okazuje się, że te 3 palce to 3 setki juanów a nie 3 sztuki juanów.
Wiem, wiem, może jestem naiwna i w ogóle niewyrobiona ale czy to przestępstwo wierzyć ludziom?
Chcecie wiedzieć jak to się skończyło?
Nieszczęśliwie. Dla niego. Bo tym razem (a nie często się to zdarza) wspinam się na wyżyny mojej asertywności i kategorycznie odmawiam zapłaty tak dużej kwoty. No i tak stoimy przed hotelem. I krzyczymy na siebie. Chińczyk po chińsku, ja po angielsku, żeby Chińczykowi łatwiej było zrozumieć moje intencje, ale Chińczyk nie chce rozumieć. Dopiero magiczne słowo POLICE zdaje się otworzyć zamknięte drzwi. Chińczyk zaczyna trochę rozumieć angielski. Nie chce policji, ale juany jak najbardziej. Wokół zbiera się grupka ludzi zainteresowanych tą publiczną wymianą zdań prowadzoną w chinglish. Robi się międzynarodowo Nikt nie reaguje, ale wszyscy się przyglądają. Nagle podchodzi kolejny Chińczyk i na jego widok riksiarz zaczyna uciekać. Niby wszystko super bo przecież nie zapłaciłam za kurs, ale jest mały feler. Chińczyk chce dać nogę z moim bagażem. Na szczęście zanim rozpędza swoją strzałę udaje mi się wywlec plecaki na ulicę. Myślę sobie: „Pięknie się zaczęło”.
Ale przynajmniej pojechał i mogę spokojnie iść do hotelu. Chyba już się domyślacie, że nie odpuścił tak łatwo, co? Wraca za 10 min kiedy stoję jeszcze przy recepcji. Na moje stanowcze „NIE” i groźbę wezwania policji do rozmowy włącza się recepcjonista. I wówczas co się okazuje? Że „mój” Chińczyk całkiem sprawnie operuje angielskimi nazwami liczebników. Potrafi już powiedzieć 30 i 300 nawet. Tylko wtedy zapomniał jakoś języka w gębie. Daję mu 15 CNY i w końcu się odczepia. Sama przejażdżka była warta tych suma summarum niedużych przecież pieniędzy, ale stres i napięcie przez nią wywołane już zdecydowanie nie. Kolejne wspomnienie do worka podróżniczych doświadczeń
Zwiedzanie Świątyni Nieba to czysta przyjemność. Wstęp kosztuje 35 CNY i naprawdę warto wydać te pieniądze, żeby pospacerować po tym pięknym parkowym kompleksie, poobserwować ludzi grających w karty lub śpiewające w grupkach kobiety, a na końcu zjeść wisienkę z tortu – czyli zobaczyć przepięknie zdobioną buddyjską świątynię pochodzącą jeszcze z czasów dynastii Ming.
PRAKTYCZNIE:
1. bilet lotnisko-metro Dongzhimen (autobus nr 3) - 21 CNY; 20 min;bilet do kupienia w specjalnych kioskach na poziomie F1
2. przejazd metrem Dongzihmen - Qianmen - 2 CNY
3. przejazd rikszą - 15 CNY 
4. wstęp do Parku Świątyni Nieba - 10 CNY
5. zakupy spożywcze - zupka chińska - 4 CNY, woda 0,5 l - 1 CNY, herbata - 4 CNY, milk tea - 4 CNY
16.03.2014
Kolejny dzień upływa pod znakiem największych pekińskich atrakcji – placu Tiananmen i Zakazanego Miasta.
Wstaję raniutko i zaraz po śniadaniu ruszam w kierunku Qianmen – kiedyś pełnej prawdziwych hutongów dziś już tylko turystycznej atrapy.
Wejście na teren Placu Niebiańskiego Spokoju to cała masa różnych kontroli. Kiedy w końcu udaje mi się wkroczyć na ten najsłynniejszy plac Chin wszędzie nieprzebrane tłumy chińskich i zagranicznych turystów. Ideologia Mao robi chyba nadal wielkie wrażenie gdyż praktycznie każdy pragnie mieć zdjęcie z obrazem tego chińskiego przywódcy. Skoro wszyscy to i ja Niestety okazuje się to być całkiem trudnym zadaniem. Chińczycy średnio się garną, żeby zrobić mi zdjęcie lub po prostu nie rozumieją, że o to proszę. Kiedy w końcu udaje mi się kogoś namówić fotografia jest nieostra, a moja głowa zajmuje miejsce dokładnie tam gdzie powinna być uśmiechnięta twarz przywódcy. Metodą prób i błędów w końcu jest. Jakiś Chińczyk dał radę i nacisnął spust migawki dokładnie w takim kadrze jak chciałam.
Załącznik:  DSC_0214.JPG [ 235.66 KiB | Obejrzany 13093 razy ]
Załącznik:  DSC_0364.JPG [ 193.92 KiB | Obejrzany 13093 razy ]
Załącznik:  DSC_0477.JPG [ 157.46 KiB | Obejrzany 13093 razy ]
Po przejściu całego Placu dociera się finalnie do stanowisk sprzedaży biletów do Zakazanego Miasta. Dodatkowo przy samym wejściu (kilkanaście metrów za budkami) można wynająć audio guide (również po polsku!) z wbudowanym nadajnikiem GPS, który rejestrując nasze aktualne położenie uruchamia przewodnika. Rzecz bardzo przydatna i całkiem sprawnie skonstruowana.
Późnym popołudniem po zakończonym zwiedzaniu udaję się jeszcze na dworzec w celu zakupu biletów na pociąg relacji Pekin-Szanghaj, co by później się nie stresować i nie stać w kolejce przed samym odjazdem.
Kolejny dzień i kolejne wyzwania czyli jak ugryźć Wielki Mur.
PRAKTYCZNIE:
1. wstęp do Zakazanego Miasta - 40 CNY
2. audioguide - 40 CNY
3. rogalik w Zakazanym Mieście - 8 CNY
4. wstęp do Jinghsan Park - 2 CNY
5. przejazdy metrem - 6 CNY
6. wstęp do Pałacu Zimowego - 15 CNY
17.03.2014
Do wyboru były 2 opcje. Zwiedzać Mur ze zorganizowaną wycieczką lub próbować dotrzeć na miejsce we własnym zakresie i tak też poruszać się po tej najbardziej znanej budowli Chin.
Zwyciężyła opcja samodzielna. Jeśli chodzi o finansową stronę całego przedsięwzięcia to obie wersje są porównywalne. Sęk w tym, że wycieczka z chińskim przewodnikiem mówiącym w chinglish dodatkowo doprawiona grupką chińskich lub innej maści turystów średnio mnie interesuje. Bynajmniej nie dlatego, że nie lubię jeździć w grupie. Moje oczekiwania co do Muru były po prostu nieco inne niż reszty gawiedzi nastawionej na obfotografowanie siebie na tle każdej cegły w Badaling.
Decyzja o wyjeździe do Mutyaniu (relatywnie mnie zatłoczone niż Badaling) zapadła dość szybko i już kolejnego ranka wyruszam na poszukiwanie autobusu do rzeczonego miejsca. Sprawa łatwa jak mogłoby się wydawać, w Chinach wcale taka nie jest. Okazało się, że autobus nr 867 (który wg różnych źródeł miał jechać do celu) wcale nie jedzie w tamtą stronę, przynajmniej wg kierowcy który z głośnym plaśnięciem zamyka mi drzwi przed nosem. Nie bacząc już nawet na czas, który marnuję szukając transportu znajduję się w punkcie wyjścia – czyli przed dworcową bramą. Ostatnim rzutem na taśmę ryzykuję przejazd autobusem nr 914, który teoretycznie jedzie do Haurou skąd już tylko chwilka taksówką do podnóża muru. Do pojazdu wchodzę bez biletu z nadzieją, że nabędę go u kierowcy. Udało się co prawda to karkołomne przedsięwzięcie, ale przeze mnie autobus ma lekkie opóźnienie. Wszystko przez to, że nie nauczyłam się wcześniej mandaryńskiego
I tak sobie jadę bez cienia nadziei na to, że zorientuję się gdzie wysiąść. Na szczęście opatrzność (albo raczej taksówkarze rządni zarobku) czuwa nade mną. Kiedy na mojej stacji docelowej zamiast wysiadać uparcie siedzę w środku jeden z taksówkarzy wchodzi do autobusu w poszukiwaniu takich biednych, zagubionych, niechińskich duszyczek i zgrabnym ruchem wyciąga mnie na zewnątrz. Negocjacje rozpoczynają się od 80 CNY, a kończą na 50 CNY. Ciężko powiedzieć czy to przepłacone, ale uznaję że 25 zł za 30-kilometrową przejażdżkę taksówką to kwota do przejścia.
Kierowca okazuje się równie miły co uparty. Nie dociera do niego to, że wcale nie życzę sobie aby czekał na mnie przy murze. No ale cóż począć, gdy powiedzenie, że nadgorliwość gorsza nawet od faszyzmu nabiera tutaj nowego znaczenia. Chce niech czeka.
Zdobywanie muru rozpoczynam od wjazdu kolejką linową. Może i nazbyt wygodnie, ale w perspektywie jest jeszcze kilkugodzinny spacer po wcale nierówny terenie, decyduję więc że siły zachowam na później. Już z wagonika natomiast podziwiam widoki, które zapierają dech w piersiach, a przecież to było tylko preludium.
Dla tych co jadą do Chin, a ciągle się wahają czy odwiedzić Mur Chiński czy zrezygnować z niego na rzecz zabytków Pekinu podpowiadam – TRZEBA GO ZOBACZYĆ. Żadne słowa, zdjęcia, ani nawet filmy nie oddadzą uroku i atmosfery tego miejsca. Jest jedyne w swoim rodzaju i z pewnością warte hektolitrów potu, które wylejecie spacerując ciągle góra-dół-góra
Załącznik:  DSC_0610.JPG [ 208.96 KiB | Obejrzany 13085 razy ]
Załącznik:  DSC_0589.JPG [ 174.48 KiB | Obejrzany 13085 razy ]
Załącznik:  DSC_0579.JPG [ 173.77 KiB | Obejrzany 13085 razy ]
Załącznik:  DSC_0552.JPG [ 205.08 KiB | Obejrzany 13085 razy ]
Załącznik:  DSC_0550.JPG [ 186.19 KiB | Obejrzany 13085 razy ]
Po około 5- godzinnej wycieczce ledwo żywa doczłapałam do wyjścia/wejścia na Wielki Mur i tam ku mojej uciesze spotkałam grupkę super-Polaków (pozdrowienia dla Was chłopaki), którzy namówili swojego przewodnika, żeby zabrał mnie do Pekinu razem z nimi Za uśmiech 
PRAKTYCZNIE:
1. przejazdy metrem - 6 CNY
2. przejazd autobusem do Huarou - 11 NY
3. taksówka - 50 CNY
4. wstęp na Mur - 25 CNY
5. wjazd kolejką - 50 CNY
6. zakupy spożywcze - 0,5 woda- 1 CNY, kawałek ananasa - 3 CNY, kukurydza - 3 CNY, ryż z mięsem - 20 CNY |
Ja niestety straciłam kartę kredytową. Jak później wydedukowałam moi "przyjaciele" musieli się nią poczęstować. Zwłaszcza kiedy tak usilnie nalegali, że to oni zapłacą mój rachunek. Później wyczytałam w przewodniku, żeby uważać na takie nowe znajomości i niesprawdzone herbaciarnie, jeśli nie chcemy zapłacić rachunku opiewającego na kilkaset euro. Jak widać są już nowe sposoby na zarobienie trochę grosza. Zamiast naciągać na super-drogą herbatę można po prostu udawać, że nic nie kosztuje, a później cieszyć się z nowego plastiku 