john_doe napisał(a): Skoro zakładasz- realistycznie i trzeźwo zresztą, czego gratuluję- że ktoś może być lepszy lub gorszy, to nie wiem czemu akurat oburzenie z powodu, że to właśnie nasza "rasa" (w rozumieniu cywilizacyjnym a nie koloru skóry- o tym pisałem na poprzedniej stronie) nie może być lepsza?
Ależ nie! Ja się oburzam na ukrytą w toku myślenia sugestię, że najlepszym (czyli pozbawionym rasizmu) podejściem może być takie, że oni jednak też potrafią tak jak my. A zatem u źródeł takiego myślenia czai się myślenie, że to my jesteśmy optymalni i inni mogą nam co najwyżej dorównać. Czyż to nie rasizm? Stój czarnuchu, krzesło jest dla pana!
A co do meritum, mam kilka refleksji. Najpierw opinia mojego kuzyna, który przepracowawszy kilka lat w Burger Kingu w Amsterdamie uznał, że nigdy nie był rasistą, ale stał się nim, pracując z imigrantami. Nic nie potrafili, tępi byli jak polsilvery, szukali najwymyślniejszych okazji, by nic nie robić, a jakiekolwiek zwrócenie im uwagi kończyło się krzykiem, że to rasizm. Mówił mi to w jakimś McDonaldzie w Amsterdamie i w pewnym momencie doszliśmy do wniosku, że jak siedzimy tam z godzinę, to żaden z tych kolorowych nie odniósł po sobie tacy, nie sprzątnął. Jakby mogli, to by jeszcze na tych stolikach za przeproszeniem nasrali. Ale we mnie nie wzbudza to rasizmu. Owszem, to byli Murzyni, ale może świeżo przybyli z jakiejś Ugandy. To zupełnie co innego niż taki np. Morgan Freeman (a wygląda tak samo); nadto i w polskich wsiach znalazłoby się wielu gorszych.
Dalej przypomina mi się audycja, której ostatnio słuchałem w "Klubie Trójki" na temat problemu integracji imigrantów w zachodniej Europie. Gdy rozmowa przeszła na Syrię i Mosul, któryś z gości przytoczył anegdotę, jak to kiedyś przyszli tamtejsi muzułmanie do tamtejszych chrześcijan pożyczyć przysłowiowej soli i skomentowali "całkiem jesteście porządni, jak na chrześcijan". I tenże gość audycji mówi, że to niby szokuje. No bo jak to - my biali, chrześcijanie - sól ziemi, cywilizacja, pokój, miłosierdzie itd. A on uświadomił, że dla przeważającej części tej planety biali chrześcijanie to lud który przybył, wymordował, torturował, przez lata ciemiężył i wciąż postrzega ich jako podludzi.
A co do moich odczuć... czasem mam wrażenie, że nienawidzę większości narodów, a najbardziej swojego. Nie znoszę Anglików za ich "dokonania", gdy uważali się za bogów rządzących światem (do stosunkowo niedawna). Mam alergię na Francuzów, których czołgi jeździły do tyłu, a jednocześnie ciemiężyli Algierię, a de Gaulle'a, który ich wyratował chcieli zamordować za to, że ciemiężyć nie chciał. Nie lubiłem nigdy narodów południowych za ich prymitywizm. Nie znoszę Polaków, bo w tym kraju nic nie działa, bo każdy ma wszystko w nosie, a problemy zamiata pod dywan. Lubię Niemców, Szwajcarów czy Skandynawów za ich perfekcjonizm, ale nie lubię Amerykanów za ich jedynie słuszny amerykański styl życia. No i... wychodzi mi, że może to po prostu skłonność do szukania negatywów. Bo niby nie lubię prymitywizmu południowców, ale odkąd zacząłem podróżować do krajów typu Cypr, Malta czy Włochy, to dobrze się tam czuje, a w prymitywizmie znajduję atrakcję.
Morał z tego taki, że największą wartością jest odmienność. U Szweda będzie perfekcja, ale te jasne rysy nie potrafią się uśmiechać. U krzykatego Włocha nie znajdę na przystanku rozkładu jazdy, ale zrobi mi świetną pizzę, a Grek souvlaki. I tak to działa - każda populacja jest wyjątkowa i to jej wartości. I to pewnie temu oburzyło mnie założenie, że pozytywnie jest wtedy, gdy wszyscy potrafią tak samo.
A jednak nie mogę zboleć, gdy tu w Polsce, nawet u siebie w pracy, nie mogę wbić do głów, że coś można robić lepiej, bo jest bariera mentalnościowa. Podawanie przykładów z Zachodu (rozwiązań wcale nie kosztownych, a wymagających tylko chęci) kończy się świętym "no ale to Zachód, to nie porównuj". |
