Wschód słońca na pustyni jest równie piękny i też warto go zobaczyć ?
Jedną z oferowanych atrakcji jest podziwianie porannej pustyni z balonów, kilka z nich unosi się nam nad głowami z rana. My nie skorzystaliśmy.
Wyspani i po obfitym śniadaniu ruszamy przez wydmy z powrotem do cywilizacji. Mam niezłą radochę prowadząc naszą Acurę przez te piachy już bardziej odważnie i znacznie szybciej, wczorajsza lekcja nie poszła na marne ?
Ulubiony sport miejscowych to podjazdy pod mega strome wydmy – przyglądamy się przez chwilę próbom dzielnych terenówek
Ale i dzieciaki mają coś dla siebie – kulig na sankach po piasku? Da się? Proszę bardzo:
Po powrocie do Bidiyah pompujemy nasze oponki na stacji benzynowej i ruszamy dalej na wschód w kierunku historycznego miasta Sur. Praktycznie cały czas prowadzi nas pusta trzypasmowa autostrada, dopiero przed Sur zwęża się przez roboty drogowe. Kto tymi drogami będzie jeździł?
W Sur trafiamy na pomnik na rondzie przy wjeździe, Miasto ma dwudziestowiekową historię i wymieniane jest już w kronikach starożytnych. Obecnie stanowi istotny element przemysłu stoczniowego Omanu.
Właściwie wjeżdżamy tam tylko na kawkę i soki do kawiarni z ładnym widoczkiem na półwysep Al-Ayjah z jego basztami i ładną latarnią morską:
Na pustej plaży miejscowy sztukmistrz ćwiczy z papugami jakiś program występów wieczornych a my podziwiamy piękne ary araraurany w locie. Wzbudzają niezłe zdziwienie na niebie wśród lokalnych mew 
Dalsza trasa wiedzie wzdłuż wybrzeża wygodną autostradą na północ. Mamy w planach odwiedzenie kolejnego starożytnego miasta Kalhat, wpisanego na listę UNESCO. O Kalhacie wspominał sam Marco Polo w swoich zapiskach z podróży. Niestety już w średniowieczu miasto podupadło i dodatkowo zostało splądrowane i zniszczone przez Portugalczyków.
Ostało się ino Mauzoleum Bibi Mariam, które jedziemy zobaczyć. Niestety to ruiny i w dodatku zamknięte. Całujemy szlaban i już mamy odejść ale na szczęście woła nas miejscowy strażnik, mantykuje trochę, że zamknięte a my, że aż z Polski jechaliśmy specjalnie mauzoleum zobaczyć i wpuszcza nas na koniec boczkiem, boczkiem ?
Oto pozostałości po Kalhat
Za dużo tego nie było, ale historyczne miejsce zaliczone.
Jedziemy teraz do atrakcji dnia – a właściwie do miejsca, która ciągnęło mnie do Omanu już od dawna – do Wadi Shab.
Jest to kolejna dolina wyżłobiona przez rzekę ale zwiedza się ją w bardzo specyficzny sposób ? Zajeżdżamy tam już po południu i widzimy sporo autokarów, do których pakują się już tabuny turystów. Tak właśnie wyczytałem – albo rano albo po południu po szczycie dziennym odwiedzić. Trzeba zostawić samochód przy ulicy przed wiaduktem:
Ścieżka do Wadi Shab zaczyna się po drugiej stronie rzeczki. Miejscowi oczywiście służą jedynym możliwym transportem – płatną łódką
Na szczęście opłata to 1 OMR tylko więc niewygórowana, ale też rejs trwa raptem 10 minut.
Łódki obsługiwane są w większości przez dzieci, co dla nas jest lekkim szokiem. Radzą sobie świetnie!
Na drugim brzegu rozpoczynamy trekking w głąb kanionu Wadi Shab
Ściany szybko się zwężają ale w skale jest wykuta wygodna ścieżka
Jest tu przepięknie – co chwila oczka wodne z turkusową wodą
Miejscowe chłopaki wykorzystują osiołki do transportu towarów.
Trasa robi się bardzo interesująca, czasami trzeba trawersować większe głazy ale generalnie jest do przejścia dla wszystkich
W końcu dochodzimy do rzeki płynącej dnem wadi.
To koniec oficjalnej ścieżki. Dalszą drogę należy odbyć już w wodzie ? Rozdzielamy się, nasze panie postanawiają się tu poopalać a my niestrudzenie ruszamy w dalszą drogę już wodą
To jest naprawdę niezła przygoda, mam na nogach sandały, ludzie używają też butów do chodzenia po wodzie i kamieniach. Niektórzy wypożyczają też kamizelki do pływania bo to nie jest prosty spacerek. Większość czasu trzeba normalnie płynąc w głębokiej wodzie. Te odcinki są na szczęście krótkie więc można co chwilę odpocząć na płyciźnie lub złapać się wyłomu skalnego. Przygoda jest super – co chwila za zakrętem nowe wyzwanie i przepiękne krajobrazy wąskiego kanionu.
W końcu docieram do większego jeziorka ze stromymi skałami, które kończy się tajemniczą grotą.
Sporo ludzi już tu zawraca ale ja widzę tajemnicze przejście do sekretnej groty z wodospadem – crème de la crème Wadi Shab!
Aby się tam dostać należy przepłynąć mega wąziutkim kanałem szerokości na jedną osobę, gdzie w pewnym miejscu jest tak wąsko, że mieści się człowiek tylko bokiem właściwie ocierając szyją o skałę! Dziś jest wysoki przybór wody więc mam jeszcze dodatkowe wyzwanie – dna nie można złapać, trzeba płynąć. To absolutnie nie jest przejście dla tych co nie umieją pływać lub mają klaustrofobię! Dzieci bez kamizelek asekuracyjnych absolutnie nie powinny się tu pojawić.
Na końcu nagroda – przepięknie oświetlona grota wraz z wodospadem – jest co podziwiać.
Wracam szczęśliwy – droga powrotna schodzi już szybko. Moi znajomi trochę zaniepokojeni, nie było mnie prawie godzinę!
Uważam, że to jedna ze wspanialszych atrakcji przyrodniczych na całym Półwyspie Arabskim – może nie dla każdego aż do końca ale warto się wysilić lub ewentualnie zrobić tę trasę w kamizelce asekuracyjnej i z przewodnikiem – na miejscu do wynajęcia.
Całość przejścia i przepłynięcia Wadi Shab łącznie z powrotem w zajęła nam ponad 3,5 godziny. Oczywiście można sobie odpoczywać tam do woli i opalać się ale polecam wejść do tej wody i zrobić przynajmniej część tej trasy.
Jeszcze jedna rzecz, nie wziąłem telefonu na ostatni odcinek więc kilka ostatnich zdjęć pochodzi z folderów agencji turystycznych oferujących pomoc w zobaczeniu Wadi Shab. My zrobiliśmy to sami bez niczyjej pomocy i oczywiście da się bez problemu.
Na powrocie żegna nas jeszcze majestatyczna czapla, która turystów się nie boi.
Czeka nas droga powrotna do Maskatu, jutro z samego rana mamy samolot do Salalah. Sprawdzam pocztę i odkrywam, że Salam Air odwołało nam poranny lot i przesunęło nas na popołudnie! No nie – tak nie chcemy. Dzwonię na ich infolinię i muszę przekonać gościa, że nie, nie weźmiemy vouchera na przyszłość, nowa godzina też nam nie odpowiada i chcę kasę z powrotem. No mega ciężko mu przychodzi mi to przyznać. Na szczęście kaska wpadła po tygodniu co do grosza a ja szybciutko kupuję Oman Air krajówkę na rano praktycznie co do grosza za te same pieniądze.
Ok – to wszystko udało się ogarnąć w samochodzie na parkingu pod Wadi Shab 
Po drodze mamy jeszcze jedną atrakcję z listy – Bimmah sinkhole. Coś w stylu meksykańskiej cenoty:
Po przygodach w Wadi Shab jakoś nie robi już na nas wrażenia – no trzeba zobaczyć i tyle.
Po tych atrakcjach wodnych robimy się bardzo głodni, już nie chcemy stawać po drodze bo namierzyliśmy kolejną świetną knajpkę obok naszego hotelu w Maskacie. To Lahab Kitchen Restaurant:
Ma wysokie recenzje i jest znana ze znakomitego, wolno gotowanego mięsa z jagnięcia. Zamawiamy oczywiście takie danie wraz z lokalnymi pysznymi sałatkami, w tym słynne fatoosh salat.
Cały rachunek za wszystkich to raptem 12 OMR a najedliśmy się po pachy.
Rano czeka nas przelot do Salalah i odkrywanie zupełnie innego Omanu
c.d.n. |
Trzeba przyjechać w porze deszczowej czyli za pół roku. 
. Terminal 2 to jakiś barak z małą ilością miejsc do siedzenia i niesamowitym ściskiem. Mają salonik na PP ale stoi do niego gargantuiczna kolejka. Słabo, bo do tej pory latałem głównie Emirates i chwaliłem sobie to lotnisko bardzo. Teraz pokazało się z ciemniejszej strony. 