Etiopia pachnie paloną kawą i kurzem. W każdej, nawet najmniejszej wioseczce, unosi się zapach kawy. Ceremonia parzenia może trwać nawet ponad godzinę. Tu wszystko robi się powoli i dostojnie - kobiety powoli rzucają ziarna kawy na patelnię, prażą je, płuczą naczynia nawet i trzy razy, zalewają, przelewają..."Smak potrzebuje czasu, a krótkie odwiedziny, to żadne odwiedziny" - oznajmiła nam pani, gdy próbowaliśmy ją delikatnie pospieszać, tłumacząc, że musimy szybko opuścić jej chatę, bo za parę minut odpływa ostatnia łódź....
A kurz? W Etiopii życie "dzieje się" wzdłuż drogi. Na poboczach siedzą starsi i obserwują "życie". Na poboczach gra się w piłkę, myje, pierze, plotkuje...A co najważniejsze - wzdłuż drogi cały czas maszerują ludzie. Nie wiem dokąd. Wiem tylko, że przy okazji wzbijają w powietrze mnóstwo kurzu i pyłu, który powoli opada na idących i nadaje powietrzu jedyny w swoim rodzaju aromat...
Palona kawa i kurz to swoista mieszanka zapachowa - taka uspokajająca i podniecająca jednocześnie, ciepła i zagadkowa. I taka właśnie okazała się dla mnie Etiopia...
Właściwie mieliśmy mnóstwo czasu, żeby odpowiednio przygotować się do tego wyjazdu. Bilety na styczeń 2016 udało się upolować w maju 2015 (Praga-Stambuł, Stambuł-Addis Abeba, 1495 zł, Turkish Airlines). Harmonogram przygotowań prezentował się następująco:
Maj - o, super! Super! Jedziemy!
Czerwiec - Super! Super! Mamy tyle czasu, że zdążymy wszystko świetnie zaplanować!
Lipiec - O, super! Wakacje! Może gdzieś pojedźmy?
Sierpień - no cóż, na Bałkanach było naprawdę niesamowicie.
Wrzesień - Super, tyle czasu do Etiopii! Zdążymy ze wszystkim!
Październik - O, jakie piękne zdjęcia z Etiopii są na sieci! To teraz sobie tak pooglądajmy, a później posprawdzamy, w jakich miejscach je robiono.
Listopad - Ale fajnie, już niedługo tam będziemy!
Grudzień - Może by tak coś zacząć planować?
Styczeń - O. Styczeń :/
No, może nie do końca tak to wyglądało - przejrzeliśmy parę blogów, rozmawialiśmy z paroma osobami, które w Etiopii już były, jednak obraz, jaki zaczął nam się wyłaniać po tych historiach, nie był zbyt ciekawy. Gdzieś w okolicy grudnia zaczęła więc nam towarzyszyć myśl "czy na pewno dobrze zrobiliśmy, kupując bilety lotnicze akurat tam?". Nie chcę powielać stereotypów, więc nadmienię tu tylko, że zwłaszcza zaniepokoiła mnie informacja o wysokich cenach dla "białasów" i olbrzymich trudnościach z negocjowaniem (hm...no to faktycznie, idealne miejsce dla mnie
No nic, zapakowaliśmy dolary (podobno najlepiej jechać z dolarami, ale koniecznie z tymi z "dużą głową"), przewodnik ("Etiopia" Philip Briggs. Bardzo polecam! Wprawdzie jeśli chodzi o informacje praktyczne nie jest już aktualny - ma dobrych parę lat - ale rozdziały o kulturze i życiu Etiopczyków są niesamowite, zwłaszcza rozdział "Jak się zachować"), na kartce spisaliśmy parę miejsc, których "na pewno nie odpuścimy", a ja nauczyłam się na wszelki wypadek słowa Habbiszat (Etiopczyk), które miało zapewnić bezpieczeństwo, gdybyśmy stali się celem "histerii faranji" (grupy biegnących za tobą miejscowych, krzyczących bez końca : Faranji, faranji!!!). Czyli jednym słowem - pełna mobilizacja i przygotowanie Czas pobytu : 16.01.2016 - 28.01.2016
Waluta : Birr. 10 zł = ok. 54 birry
Uczestnicy : Koleżanka Ala, kolega Marcin i ja.
Ponieważ koleżanka kupowała bilety dużo później i nie udało się jej załapać na nasz lot, mieliśmy spotkać się dopiero w Addis. Niestety, ona przylatywała wcześniej, my dopiero o 1.00 w nocy - miała na nas czekać na lotnisku.
Same loty minęły dosyć szybko i przyjemnie. Nie mam żadnych zdjęć kolan, ale mam chociaż to :
Było smaczne
Pewnie o tym wiecie, ale dla mnie to było jak objawienie
Jeśli przesiadka trwa określoną ilość godzin (w Turkish to 4, w Emirates o ile pamiętam 5), to pasażerowi przysługuje voucher na posiłek na lotnisku. Trzeba jednak go sobie samemu załatwić - zgłosić się do biura linii lotniczej. Niestety, tak bardzo się tą tajemną wiedzą podekscytowałam, że lecąc "tam" zupełnie o tym zapomniałam Na lotnisku w Addis trzeba trochę odstać w kolejce po wizę (wiza na miesiąc - 50 dolarów). Podczas procedury trzeba też podać nazwę hotelu, w którym zamierzamy się zatrzymać. Na szczęście przed nami stała wycieczka Niemców i udało się nam sprytnie to podsłuchać
(i, dzięki przewodnikowi, odpowiednio się do tej rozmowy przygotować). Owa kolejka miała również działanie wybitnie towarzyskie, bo poznaliśmy w niej też dwóch, bardzo sympatycznych Polaków. Okazało się, że, tak, jak i my, chcą poczekać na lotnisku do rana i wyjechać z Addis. Postanowiliśmy połączyć siły. Po przejściu wszystkich kontroli, okazało się, że koleżanka Ala, w ramach walki z nudą (miała biedaczka czekania chyba z 5 godzin), porozmawiała chyba z każdym pracownikiem lotniska i załatwiła nam transport Auto do Mekele (ponad 500 km) - 300 dolarów, tylko musimy poczekać, aż wzejdzie słońce. No dobrze, drogo trochę, ale teraz w końcu była nas piątka, więc ustaliliśmy, że to dobra opcja. Ale chyba przez to czekanie wszystko zaczęło się komplikować. Najpierw pani wycofała się z oferty. Później ją ponowiła. Później przyszły inne panie i krzyczały. Później pani powiedziała, że dobrze, ale nie zamówi auta pod lotnisko (była pracownicą agencji turystycznej i prawdopodobnie bała się, żeby nikt nie wiedział, że chce coś zarobić "na boku"), tylko musimy jechać do Addis teraz (było ok. 3.00 w nocy), pod hotel (przeznaczenie - pod ten sam, którego nazwę kłamliwie wymieniliśmy, żeby otrzymać wizę i tam podjedzie z kierowcą. Jeszcze później zupełnie się pokomplikowało, bo kazała nam wziąć spod lotniska taksówkę biało-niebieską (bo najtańsza), a stały tam same zielono-żółte W końcu jakimś cudem udało się nam podjechać w umówione miejsce (15 dolarów za taksówkę :/ ) (tak, to nie była biało-niebieska:D. Trochę przestaliśmy pani ufać i postanowiliśmy sami zorganizować sobie wyjazd do Mekele i uzyskać wszystkie informacje od obsługi hotelowej. I gdy je tak sobie uzyskiwaliśmy (ale trochę słabo nam szło
, znienacka pojawiła się nasza pani, z tym, że...na piechotę Kazała iść za nią, a na wszystkie pytania odpowiadała uspokajająco : "Nie martwcie się. Będziecie zadowoleni". Tak. Ponieważ podstawa na takich wyjazdach to zadbanie o własne bezpieczeństwo (przypomnę : noc. Etiopia. Addis. Pierwsze momenty w nieznanym dla nas kraju. Nie mamy pojęcia, gdzie jesteśmy), ruszyliśmy za nią w karnym wężyku (a nawet było nam trochę głupio, że próbowaliśmy coś załatwić "na własną rękę" .I szliśmy jakimiś ciemnymi uliczkami, zakrętami, jacyś ludzie podchodzili, klimat nieziemski, nierealny. Potem pani kazała nam stanąć na ulicy i zatrzymała busik, wypchany do ostatniego centymetra pasażerami. I dokonała cudu - cała nasza piątka, a nawet i ona, zmieściła się w środku
(kosztowało nas to 200 birrów za wszystkich, a naprawdę nie mieliśmy pojęcia, gdzie jedziemy. Tym bardziej, że na każde pytanie "dlaczego samochód nie może tu po nas podjechać?" odpowiadała : "Nie martwcie się. Będziecie zadowoleni" Ale było bardzo miło - wszyscy się do nas uśmiechali, nie wiem tylko, dlaczego cały czas mi się wydawało, że na pewno śnię "Niemożliwe, żeby to nie był sen. Przecież na pewno bym czegoś takiego na jawie nie zrobiła" 
W końcu wysiadka i podprowadzono nas do autobusu, który stał po prostu przy ulicy (autobusu????!?? Mieliśmy jechać autem! :/
. O tej porze i w takim stanie umysłu jednak nie dyskutuje się z rzeczywistością Kupiliśmy więc grzecznie bilety (500 birrów od osoby), upewniliśmy się, czy na pewno jedzie do Mekele (tak) i kiedy dojedziemy (na wieczór). Pani się z nami pożegnała bardzo serdecznie (szczerze? Gdyby nie ona, nie wyjechalibyśmy tego dnia z Addis. Nie mielibyśmy pojęcia jak i gdzie pójść. W dodatku zaprowadziła nas do autobusu, który nie stał na dworcu, tylko gdzieś na boku i tylko dlatego udało się nam pojechać. Wątpliwe, żeby udało się nam samodzielnie zdobyć bilety na ten poranek). Dodatkowy bonus - w autobusie jechali sami miejscowi. Owszem, przypuszczam, że pani coś na tym zarobiła, ale naprawdę zasłużyła na to. Inna sprawa, że zaraz jak poszła, kierowca kazał nam dopłacić po 100 birrów. Za bagaże.
Jest nawet klimatyzacja
I jedziemy. Widoki za okiem cudowne.
Nie da się ukryć, że tak, jak Etiopczycy byli dla nas atrakcją, tak i my byliśmy dużą atrakcją dla naszych współpasażerów.
Pierwszy dzień w Etiopii, więc wszystko było dla nas dziwne, inne, niezrozumiałe...
Jechaliśmy przez cały czas z nosami przy szybach. Wszystko nas zadziwiało.
Pierwszy szok
Autobus zatrzymał się na postój "toaletowy". Pan kierowca wskazał ręką - panowie na lewo, pani na prawo. Czyli tak jak u nas, prawda? Tylko, że tam nie było się zupełnie gdzie schować Panowie stanęli po prostu przy drodze, panie kucnęły obok autobusu. Ten "pierwszy raz" nie był dla mnie zbyt przyjemny. Później? Później już mi było bardziej obojętne 
Życie wzdłuż drogi
Chwilę wcześniej przez autobus przeszedł pan biletowy i pozbierał pieniądze do foliowego woreczka. Miejscowi wrzucali drobne monety. My nie - nie wiedzieliśmy jeszcze co robić i jak się zachować. Następnie wyrzucił wypełniony woreczek przez okno. Dopiero później dowiedzieliśmy się, że to jałmużna na kościół. A takie parasole, zdobione bogato brokatem, są oznaką dostojeństwa wśród duchownych etiopskiego kościoła.
Pierwszy postój na jedzenie i kawę.
Jeszcze "nie czuliśmy" tego kraju. Jeszcze trochę obawialiśmy się wchodzić w interakcje (choć to, co zrobiliśmy, żeby dostać się do autobusu z lotniska, można nazwać mega-interakcją
Staliśmy więc trochę na uboczu i obserwowaliśmy.
Sposób na przewożenie zwierząt.
I pierwsza kawa
- 5 birrów. Oczywiście w miejscach, gdzie zatrzymują się autobusy na krótką przerwę, panie parzą kawę dużo szybciej. To nie miejsce i czas na rytuały. Ale kawa jest tak samo pyszna 
C.D.N.
Szkoda. Do tej pory jak widzę to zdjęcie, mam olbrzymią ochotę przejść się po nim.
