21.11.2014 Bangkok
Ostatni dzień w Azji to dalsze zwiedzanie Bangkoku. Na początku cieszyłem się, że mamy wylot o 2:00 następnego dnia, ale później to jednak nie było takie fajne chodzić w upale cały dzień, a potem wieczorem na lotnisko już bez prysznica
Widok z dachu hotelu na Wireless Road, w tle Central Embassy
Zaczynamy zwiedzanie ponownie od przejazdu wodną taksówką w okolice Golden Mountain. I po wyjściu jeden z tutktukowców mówi, że dopiero tam można iść po 12, bo jest buddyjskie święto… ok – ściema nr 1. Idziemy w kierunku pałacu i w parku nieopodal zaczepia nas kolejny gość, który też twierdzi, że pałac teraz jest dostępny tylko dla miejscowych i mamy przyjść po 12. Ściema nr 2. Tylko nie rozumiałem po co, tak dla sportu? Bo rozumiem, gdyby potem zaraz nam jakiś tuk tuk zaoferował w zamian wycieczkę po mieście, ale nic takiego nie nastąpiło. Zresztą jak już się podejdzie do bramy Grand Royal Palace to słychać co chwilę komunikaty w stylu: „Proszę nie wierzyć nikomu, kto mówi, że pałac jest zamknięty lub trzeba przyjść później”.
Miłościwie panujący król Rama IX – od 1946 roku!
Cała ulica z takimi sklepami
Mapy w centrum ułatwiają orientację
Sam pałac to taka pozycja obowiązkowa w Bangkoku, ale drugi raz bym tam nie poszedł. Może to już przesyt w ilości zobaczonych buddyjskich świątyń? Tanio nie jest (500 bahtów), tłumy ludzi, a najbardziej hałaśliwi są Azjaci (tabliczki z prośbą o ciszę są ignorowane). Należy pamiętać o odpowiednim ubiorze: krótkie spodenki i odkryte ramiona nie przejdą. Oprócz budynków samego pałacu w środku kompleksu jest też świątynia Wat Phra Kaew z figurką Szmaragdowego Buddy (o wysokości 45cm, która w rzeczywistości jest jadeitowa).
Wielki Pałac Królewski
Wielki Pałac Królewski
Wielki Pałac Królewski
Wat Phra Kaew – świątynia Szmaragdowego Buddy
Po wyjściu z pałacu jedno drobne spięcie. Przeszliśmy może 100m i widzę, że pod murem stoi miejscowy, który rozmawia z dwiema turystkami i pokazuje na zegarek – więc wiadomo, co im mówi… Podszedłem do nich i mówię: „Nie wierzcie w to, co mówi, pałac jest otwarty, właśnie stamtąd wracamy”. Bardzo się to nie spodobało miejscowemu, który zaczął się na mnie wydzierać, że to „not your business” i coś tam jeszcze, nie wdawałem się w dyskusję, po prostu odwróciłem się na pięcie i odszedłem.
Zamiast tak stać, mogliby lać tych wszystkich cwaniaczków pod pałacem…
Następnie udaliśmy się do położonej obok świątyni Wat Pho (100 bahtów). Słynnej z posągu Leżącego Buddy (15m wysokości, 43m długości). Obok jest też 108 skarbonek, do każdej z nich należy wrzucić monetę (oczywiście można takie kupić na miejscu chyba za 20 bahtów) – to podobno na szczęście. Nie wiem, nie korzystaliśmy
Świątynia to nie tylko leżący Budda, cały kompleks ma 80 tys. metrów kwadratowych!
Wat Pho
Wat Pho – w całej rozciągłości
Wat Pho – duże stopy
To też w Wat Pho
Potem weszliśmy jeszcze raz na Golden Mountain i udaliśmy się na Khao San, celem zakupu jakichś pamiątek. Nie powiem, żeby było tam dużo ciekawych rzeczy, raczej w większości taki standardowy kicz. Ja byłem zadowolony z ładnego, ręcznie robionego magnesu z tuk tukiem
Khao San Road
Ekstrawagancja na Khao San
Magnes na pamiątkę
Udaliśmy się jeszcze tylko na podobno słynne pad Thai w restauracji Thip Samai. Przepraszam, ono jest nawet „legendarne”. Nie wiem, mnie tyłka nie urwało, że się tak potocznie wyrażę
Teraz już tylko powrót do hotelu po bagaże i przejazd taksówką na główne lotnisko Suvarnabhumi. Pierwszy zatrzymany taksówkarz rzucił ceną 500 bahtów (a wcale nie pytałem za ile), więc od razu zamknąłem drzwi (słysząc jeszcze: „a ile dasz?”. A skąd ja mam wiedzieć ile powinno być?). Zaraz za nim zatrzymał się drugi, który jechał już na taksometr. Przez pierwsze pół godziny wpakowaliśmy się w straszny korek – nie wiem czy przejechaliśmy w tym czasie kilometr. Ale jak już wskoczyliśmy na autostradę to było w porządku. Trasa wyszła razem z opłatą za autostradę niecałe 250 bahtów, czyli połowę mniej niż zażyczył sobie pierwszy taksówkarz…
22.11.2014 Bangkok – Abu Zabi - Berlin
Tu już bez większych rewelacji. Bezproblemowy powrót do domu, najpierw Etihadem do Abu Zabi (Boeing 777-3FXER), a potem Air Berlin do Berlina Tegel (Airbus 330-223). W Berlinie jesteśmy przed 13, ale chyba z godzinę czekamy na bagaż (nasz był chyba na samym końcu). Do odjazdu Polskiego Busa o 18:50 mamy jeszcze sporo czasu. Pojechaliśmy więc pod Bramę Brandenburską i przeszliśmy aż do Alexanderplatz (z przerwą na kawę w McD
. Stamtąd metrem w kierunku dworca autobusowego. Podróż autobusem w dużej części przespana 23.11.2014 Katowice - Dom
Po 2:00 przyjechaliśmy na dworzec w Katowicach, gdzie czekał już na nas własny transport do domu.
Dziękuję za uwagę. Koniec podróży