Do Afganistanu ciągnęło mnie jak ćmę do ognia. Bałam się, bo przecież wojna, ale bardzo chciałam zobaczyć starożytną krainę Persów i na własne oczy przekonać się, że mimo wojny, ludzie tam żyją w miarę normalnie. Przygotowałam się starannie do tego wyjazdu. Ryzyko było, strach jeszcze większy
Czador miałam swój własny, wyjeżdżając z Iranu zaopatrzyłam się w nakrycie głowy i twarzy. Niebieskie oczy ukryłam za szarymi soczewkami kontaktowymi.
Krótki pobyt w Prowincji Herat utkwił mi w pamięci w postaci czerwonych maków na łąkach, wspaniałego światła do zdjęć, artystycznych uniesień i przyjaźnie nastawionych ludzi. Bałam się, ale ciekawość większa od strachu.
Wprawdzie na każdym kroku było wojsko, żołnierze w kamizelkach kuloodpornych i groźnie straszące zasieki, ale życie zwykłych ludzi toczyło się swoim rytmem, mimo wojny.
To właśnie chciałam zobaczyć- życie w ogarniętym wojną Afganistanie.
Na pozór panuje tam chaos, ale po kilku godzinach obserwacji miejskiego życia widać, że wszystko ma tu swoje miejsce.
Są sklepy, warsztaty, piekarnie i zakłady krawieckie. Kobiety w niebieskich burkach robią codzienne zakupy na straganach z warzywami i owocami.
Mężczyźni prowadzą swoje męskie pogawędki w cieniu pachnących krzewów różanych. Dzieciaki chcą sprzedać jakieś kubki, pudełka i szczotki do butów.
Ludzie starają się normalnie żyć.
Nie miałam problemów ze zrobieniem zdjęć, uśmiech i skinienie głowy są uniwersalnym językiem. Nie czułam żadnej wrogości, nawet od żołnierzy stojących obok na skrzyżowaniu.
Po kilku dniach mój lęk zmalał, odkryłam twarz, wszędzie spotykam tylko życzliwe spojrzenia. Czujność i oczy dookoła jednak pozostały. Czuję się bezpiecznie, mając świadomość, ze sytuacja w każdej chwili może się zmienić.
Do Afganistanu wizę można dostać w Polsce, ja aplikowałam w Warszawie. Łatwo nie było, nie wszystkim dają, często są odmowy. Mi się udało, chyba po rzeczowej rozmowie z sympatyczną panią konsul. Koszt 100 eur (podobno w Berlinie jest taniej).
Afganistan był częścią podróży, alternatywą ominięcia Turkmenistanu, gdybym nie otrzymała wizy do tego państwa.
Do Heratu dojechałam bezpośrednio busikiem z irańskiego Mashadu. Blisko osiem godzin, po dość monotonnej drodze. Kierowcą był młody afgański chłopak ubrany w długa jasną koszulę i szerokie spodnie- strój typowy dla mieszkańców tego regionu. Sympatyczny szofer przez te kilka godzin opowiedział mi pół swojego życia, zaprosił do rodzinnego domu i na koniec nie chciał pieniędzy za przejazd, więc nawet nie wiem, ile mnie miało to kosztować.
Ciekawa była granica irańsko- afgańska, gdzie za tragarzy robiły dzieci. Czekały między dwoma przejściami na klientów. Umorusane, obdarte, za szybko nauczone dorosłego życia, gotowe do wyścigu z wielkimi taczkami.
Samo przekraczanie granicy zajęło mi dużo czasu, pewnie po części dlatego, że turyści stanowią nieliczną grupę odwiedzających to miejsce. Wszyscy, pogranicznicy, żołnierze, celnicy zagadywali pytając się o cel mojej wizyty w Afganistanie. Zeszło mi tam ze dwie godziny, wypełnianie jakichś druczków, trzeba było mieć foto w chuście, długo oglądali paszport.
W Heracie najpierw chodziłam okutana po czubek głowy, nawet kolor oczu z niebieskiego zmieniłam na szary. Jednak czując się w miarę bezpiecznie, odsłoniłam twarz. Spowodowało to, że moja osoba wzbudzała duże zainteresowanie lokalsów. W pewnym momencie nie mogłam przejść swobodnie chodnikiem, robić zdjęć itp. Usiadłam więc pod kramikiem sympatycznego szewca, który po afgańsku wytłumaczył coś wszystkim patrzącym się na mnie oczom i zrobiło się luźniej
Wojska było dużo, praktycznie na każdym skrzyżowaniu stały wozy opancerzone, były zasieki i worki z piaskiem.