Południe jest trudne.
Nie polecam na pierwszą wizytę w Stanach.
TRZEBA zobaczyć.
Tak podsumowałabym moją relację w trzech zdaniach i mogłabym w sumie nic więcej nie dodać
Ale dodam, bo zrobię wszystko, by kogoś zachęcić... Trzeba zobaczyć.
Ganialiśmy od roku za biletami i mieliśmy pojechać w ogóle tutaj:
Załącznik:
Mapa prawie.jpg [ 181.78 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Ale nie wyszło.
Biletów Brak. byliśmy już nawet gotowi wydać 3.000 PLN i ciągle biletów było brak. Gdy trafiły się bilety za 314 Eur. z Pragi do Nowego Orleanu, podjęliśmy decyzję w 15 minut. Przecież Południe też chcemy zobaczyć! Lub Wschód. Lub jedno i drugie. Nowy Orlean to super miejsce by zacząć podróż!
Na przygotowanie wszystkiego mieliśmy około 2 tygodnie. To o jakieś 4 mniej niż przed pierwszą wizytą. Nie wszystko da się zaplanować w takim czasie
Jestem świeżo po przeczytaniu relacji @Bubu69 i komentarzy. Ileż tu świeżości, energii i słońca! <3 Ile wspomnień sprzed dwóch lat
I tak sobie myślę, że kurczę. Czy to już ja, tak jak pisze @travelerka, która pewne rzeczy widzi chłodnym okiem, porównuje i marudzi? (powodów do marudzenia bardzo mało, raczej stresów i naszych własnych niedociągnięć trochę było z lekką traumą jednego motelu pod koniec). Czy za drugim, trzecim razem w Stanach, to już tak będzie? Hmm hmmm..Tak wyszło, że zaplanowaliśmy sobie cztery stany: Luizjanę, Teksas, Nowy Meksyk (tylko przejazdem) i Colorado. Wyszło... sześć
(wysyłam ciepłe myśli za odgadnięcie, które to te dwa).Pełni energii, już tęskniąc za kotem, wyruszamy w południe pociągiem do Pragi. W zamian za dobrą cenę biletu oznacza to 2 dodatkowe noclegi, bardzo budżetowe, hostelowe
Docieramy przed 22gą, a samolot mamy z samiutkiego rana i liczymy, że prześpimy całe 5 godzin! Uber w Pradze daje radę! (koszt to 20 eur). Z Pragi mamy taki szybki samolot do Frankfurtu. A we Frankfurcie wsiadamy już do samolotu właściwego marki condor, który ma rozstaw 2-3-2. Bardzo w porządku taki samolot. Prosiliśmy już w Pradze o zmianę miejsc, bo posadzono nas w środku (a myśleliśmy że to jest układ 3-4-3) i w ogóle ŻADNEGO problemu. Super obsługa w tym Condorze
A samolot w miarę załadowany. Załącznik:
1.JPG [ 474.01 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Lądujemy więc 10h później w Nowym Orleanie, i, pamiętając własną poradę, udajemy się szybkim marszem w stronę granicy. Pamiętam naszą kontrolę w SFO - Hi, how aru, co będziecie zwiedzać, o super, co pani robi zawodowo, super, ile macie ze sobą pieniędzy?
W NO urzędnik podnosi brew. Pyta: vacation? i wbija pieczątkę.
Nawet sam K. pyta się: myślisz, że to dlatego, że tak niepodejrzanie wyglądaliśmy?
Kwadrans później odbieramy samochód w wypożyczalni Thrifty. Przy kontuarze, po dokonaniu płatności, już wiemy. To znaczy jeszcze nie wiemy na pewno, to dopiero druga osoba, z którą mamy do czynienia. Ale wiemy teraz, parę tygodni później. Jesteśmy w innej, mniej turystycznej części Ameryki. Jest inaczej. Gorzej? Na pewno nie! Ale inaczej. Pani wydająca samochód też podnosi brew. pyta czy chcemy ubezpieczenie (nie) i nawigację (nie). Bez nagabywania a może upgrade?, a gdzie jedziecie? Co będziecie robić?
Myślę, że taka specyficzna powolność, “ja chcę tego klienta szybko załatwić” (nikt jednakowoż nie jest niemiły, absolutnie!) w dużej mierze wynika z pogody. Po wyjściu z lotniska uderza nas niesamowita wilgotność powietrza! Kto był w Azji, np. w Tajlandii, ten wie o czym piszę. Dla nieprzyzwyczajonych po 15 sekundach jest już bardzo niekomfortowo. Ja akurat znoszę ok, mnie się wydaje, że nie jest to uciążliwe dopóki człowiek jest w ruchu
K. na parkingu zachwycony faktem, że może sobie wybrać, niczym na straganie, wśród 10 “mid-size” SUVów. Najpierw wsiada do jeepa, ale skoro sobie może powybierać, to szuka takiego z nawigacją. W żadnym z nich jej nie znajduje w komputerze pokładowym, a w międzyczasie inny Pan zwija ostatniego jeepa. Wybieramy więc Buick Espace. I godzimy się z pierwszym poważnym wydatkiem i mini zmianą planu - Jedziemy do Walmarta po nawigację
Udało nam się tam trafić (po nawigację bez nawigacji), gdyż wczytałam sobie adres na google mapach na lotnisku będąc. (ile to użycie roamingu kosztowało mego pracodawcę - spuścmy kurtynę milczenia...)Pierwsze 130$ FRU z porftela. Plus pierwsze wydatki na beef jerky. Mogłabym je dożylnie, na przemian z Hershey’s <3
W ogóle a propos $, żeby zrównoważyć powyższe 130$, dodam, że tym razem wykazałam o tyle przytomności, że kupowałam dolary dużo wcześniej. Gdy kurs zszedł poniżej 3.4. Posiadałam więc ponad 400$ 60 gr taniej niż obecny kurs.
Hotel wzięliśmy sobie w samiutkim centrum Nowego Orleanu, więc z nawigacją już, jedziemy.
Pierwsze wrażenie: trochę jak Las Vegas, nietandetnie, ale za to z palmami
Załącznik:
2.JPG [ 560.26 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Załącznik:
3.JPG [ 645.97 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Zastanawiamy się jak będzie z parkingiem i muszę powiedzieć, że nenajtaniej. Jesteśmy już bardzo zmęczeni (jetlag), po pobieżnym przestudiowaniu krawężników - możliwość zaparkowania w NO na noc za darmo spada do 0, możliwość zaparkowania na parkometrze spada do podobnego poziomu. NO prowadzi politykę dwugodzinnej możliwości parkowania, a najczęściej w ogóle nie można zaparkować. Parkingów publicznopłatnych za to jest mnóstwo i na taki w końcu trafiamy, przecznicę od hotelu. Taka usługa kosztuje 20$ za dobę (można pewnie trafić z 3 $ taniej), a późniejsza wizyta w recepcji hotelu potwierdza zasadność użycia, hotel oferuje miejsce za...25$!
Więc jeśli wybieramy nocleg w centrum miasta, po prostu musimy się liczyć z takim kosztem.Pokój nie ma okna “na świat” tylko takie skierowane do środka na patio. Nie czujemy dzięki temu ni wilgoci ni temperatury.
Nie idziemy jeść. Umieramy na jetlag.
Dzień 1.
To dopiero dzień 1 a ja już tyle napisałam?
Wstajemy wypoczęci o ósmej i szybciutko idziemy w stronę jakże słynnej Bourbon st i francuskiej dzielnicy. W ogóle NO oraz cała Luizjana to miasto/stan, których to nie posiadamy żadnej mapy. K. na wszelki wypadek bierze nawigację i się przydaje
wrażenia z miasta: kolorowo, wilgotno, mnóstwo życia, to region afroamerykanów i to widać, neony, specyficzna, urocza starofrancuska architektura... Załącznik:
5.JPG [ 534.7 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Załącznik:
6.JPG [ 699.25 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
K. czerpie mnóstwo wiedzy z niedawnego odcinka... The Simpsons “kręconego” w Nowym Orleanie
wspomina o nim z 10 razy (polecamy). Generalnie do NO przyjeżdżamy dobrze zjeść, zobaczyć klimat miasta i, nauczeni doświadczeniem z poprzedniej podróży - szybko uciec obejrzeć więcej natury. Pierwszy cel to miejsce na śniadanie, które wygrzebał K. - cafe fleur de lis.
Załącznik:
4.JPG [ 555.31 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Obecnie wspomina je jako top 3 posiłków w tej podróży! Zdjęcia kotletów ze wszystkich stron umieszczę na koniec, to śniadanie jednak zasługuje na wzmiankę teraz. Siadając w restauracji oczywiście dostaje się szklankę wody z lodem. (wilgotność!) Kawa mrożona naturalnie jest w każdym menu (uwaga - Luizjana słynie z cykorii w kawie).
Potem kręcimy się po Bourbon street, napić się tu alkoholu można od samego rana, na samej ulicy z drinkiem spacerując.
Załącznik:
7.JPG [ 626.76 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Załącznik:
8.JPG [ 676.31 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Załącznik:
9.JPG [ 784.62 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Załącznik:
10.JPG [ 708.13 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Załącznik:
11.JPG [ 875.55 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Trafiamy nad Mississippi, robimy spory kawałek na szwendaczce. Na Nowy Orlean zaplanowaliśmy tylko pół dnia.
Załącznik:
12.JPG [ 663.91 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Załącznik:
13.JPG [ 655.32 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Załącznik:
14.JPG [ 935.68 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Załącznik:
15.JPG [ 700.03 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Z chęcią wyląduję tu jeszcze kiedyś, by spędzić tu kolejne półtora
(np. by zobaczyć cmentarz!)Luizjanę oboje chcemy zobaczyć po obejrzeniu pierwszego sezonu serialu True Detective
Natomiast celem samym w sobie oczywiście jest na przykład Teksas, więc nie doktoryzujemy się z tego stanu. Celem na dziś jest obejrzenie słynnych mokradeł i aligatorów. Z kilku przestudiowanych w sieci miejsc poprzedniego dnia, nie wybieramy tych pod samym NO (a szkoda) a wybieramy Atchafalaya National Wildlife Refuge. Choć słynne luizjańskie mokradła można podziwiać praktycznie od razu po wyjeździe z miasta. Załącznik:
15b.JPG [ 494.26 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Wiadukty nad mokradłami są bardzo spektakularne. Natomiast niefotogeniczne, ponieważ miejsc do bezpiecznego lub legalnego zatrzymania można znaleźć 0.
Dorzucę wzmiankę, że zdjęcia z tej podróży bywają takie sobie, jestem świeżo po kupieniu aparatu i nie mogę powiedzieć, bym była mistrzem w jego obsłudze
Nawigacja wywozi nas na parking. Taki po prostu, z ciężarówkami. Objeżdżamy całe Atchafalaya dookoła i nie znajdujemy - bez przewodnika ani mapy, a tylko z naszą nawigacją - “wjazdu”. Udajemy się więc w stronę naszego noclegu, po drodze widzimy znak drogowy na kolejny “wildlife refuge”. Zjeżdżamy, ale po zapytaniu lokalnego obcinacza drzew - mimo, że skorzystaliśmy z jego wskazówek - niestety. Mokradła udaje nam się obejrzeć tylko z samochodu, całkowicie przejazdem
To nie Kalifornia, gdzie pełno jest znaków “scenic view” i po prostu wiadomo, gdzie jechać. Trzeba być dobrze przygotowanym, trochę sprytnym oraz być trochę ekstrawertykiem.K., jako miłośnik zwierząt, a w tym momencie aligatorów - jest mocno zawiedzony.
Rozchmurza się, gdy trafiamy przypadkiem, błądząc z nawigacją, do restauracji w Breaux Bridge.
Załącznik:
16 (2).JPG [ 402.19 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Załącznik:
16.JPG [ 645.63 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Cóż to był za festiwal raków, kalmarów i lokalnego piwa!
Ogólnie moje wrażenie z Luizjany... jeśli ktoś był już na zachodzie Stanów i wydaje mu sie, że drogi są puste - otóż nie. Tutaj dopiero, poza autostradami, drogi są wymarłe. Raj dla introwertyków, czyli dla mnie! Przestrzenie, spokój, natura... Posiadam takiego znajomego z nieodległego stanu Arkansas, który czasami raczy mnie zdjęciami swojej codzienności. Teraz już bardzo wiele rozumiem. Odległości, zieleń, maszyny rolnicze, jednopiętrowe niewielkie domki - południowcy to rolnicy, wielbiący (poza bronią) kontakt z naturą.
Załącznik:
17.JPG [ 332.82 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
Załącznik:
18.JPG [ 588.93 KiB | Obejrzany 24366 razy ]
To teraz tylko ciach, sto mil, i do hotelu!
K. Dorzuca na marginesie, że w sumie to nie chciał mnie martwić, ale coś mu się chyba dzieje z zębem.
, super 
Byliśmy jednakowoż jedynymi odwiedzającymi kanion.