Już prawie 3 lata nie da się odwiedzić turystycznie Japonii. Wszyscy czekali na otwarcie w czerwcu ale przez ciągle trudną sytuację covidową Japonia otworzyła się tylko na przyjazdy służbowe i bardzo limitowane wycieczki zorganizowane. Otworzyła się to znaczy, że można zdobyć wizę (!) i wjechać bez kwarantanny będąc zaszczepionym i robiąc test PCR.
Jako, że bardzo ciągnie mnie do Azji, wykorzystałem to częściowe otwarcie przy okazji projektu, który mamy z japońską firmą. Jadę na spotkania biznesowe a przy okazji zobaczyć kolejny kawałek tego pięknego kraju.
Najpierw wiza – potrzebne jest zaproszenie od firmy japońskiej, do której jedziemy i trzeba złożyć obecnie wniosek wizowy w ambasadzie Japonii w Warszawie (formularz ze specjalnym zdjęciem, które trzeba zrobić sobie).
Tydzień później wiza wbita w paszport więc można kupować bilety. Przeszukałem mnóstwo opcji. Nasz LOT obecnie lata raz w tygodniu – wylot w sobotę a powrót w niedzielę. Niestety muszę być w sobotę w Polsce (wesele w rodzinie) więc LOT odpada.
Wybrałem Swissa a na powrót ANA. Oprócz Tokio mam w planie jeszcze Osakę więc kupuję bilet powrotny z ITM.
Cała trasa:
1. 6.08 WAW-ZRH Helvetic E190 E2
2. 6.08 ZRH-NRT Swiss B777
3. 12.08 ITM-HND ANA B777
4. 12.08 HND-FRA ANA B787
5. 12.08 FRA-WAW LOT E170
Ponieważ jest mało lotów, bilety nie są tanie. Dochodzi jeszcze omijanie Rosji więc parę godzin więcej w samolotach.
Przed wylotem obowiązkowy test PCR z wynikiem na druczku po japońsku! Robią w punkcie na Okęciu za jedyne 520zł ☹
Do tego trzeba zainstalować obowiązkową apkę MySOS i zarejestrować tam swój wjazd podając wszystkie dane i skanując szczepienia i negatywny wynik PCR. Dane są przetwarzane i po paru godzinach przychodzi na apkę info o zgodę na wylot.
To wszystko trzeba zrobić jeszcze przed wyjazdem na lotnisko.
Na Okęciu Pani w Swissie sprawdza te wszystkie papierki, apkę i wizę i dopiero wtedy wydaje karty pokładowe.
Do Zurychu zabiera mnie Embraer E190 E2 – większe silniki, dodatkowe wyświetlacze statusu i więcej zmian nie zauważyłem. Lot do Zurychu opóźniony prawie o godzinę, czyli tyle ile miałem czasu na przesiadkę na lot do Tokio. Nie przejmuję się tym wcale ponieważ w samolocie leci jakaś wielka ekipa japońskich sportowców. Bez nich Swiss na pewno nie poleci do Tokio.
No i mam rację oczywiście. Wylot do Japonii przesunięty o ponad godzinę. Przed bramką jeszcze raz sprawdzanie wszystkich szczepień, testów, wiz i skan QR kodu z apki MySOS. Mysz się nie prześlizgnie do Japonii.
Wsiadam do znanego mi już Benka 777 na 12,5 godzinny lot do Tokio Narita.
Lecimy trasą południową to jest około 1,5h dłużej niż stara trasa przez Syberię. Trzeba się przyzwyczajać, te loty zostaną z nami na dłużej.
Na pokładzie fajny obiadek i śniadanko na ciepło a na dodatek Swiss wykłada catering w postaci szwedzkiego stołu za free. Wow – kanapki, owoce, ciastka, przekąski – do wyboru do koloru. No rewelacja na taki długi lot. Dostępne też Asahi Super Dry.
Na Narita zaczyna się cyrk po wylądowaniu. Wygląda to jak ścieżka zdrowia. Przechodzę przez może 10 punktów sprawdzania dokumentów, wizy i skanowania QR kodu z apki MySOS. Co któryś punkt daje mi jakieś kolorowe kartki zadrukowane po japońsku, które trzeba oddać dwa punkty dalej. Ze 30 osób coś ode mnie chce zanim urzędnik imigracyjny wbije mi drugą wizę, tym razem klasyczną (jak za starych czasów) i mogę odebrać bagaż! To się nazywa przerost etatów! (standardowy w Japonii oczywiście).
Japonia jest w pełni obostrzeń covidowych. Maseczki obowiązkowe praktycznie wszędzie, na ulicy zalecane ale prawie wszyscy noszą. Mierzenie temperatur przed wejściem i dezynfekcja rąk. W hotelu do śniadania rękawiczki jednorazowe jak się chce iść do bufetu.
Jest 35C i mega wilgotność więc nie jest łatwo chodzić po ulicach.
No i następne dni spędzam w fabrykach i wieżowcach Tokio na niezliczonych spotkaniach. Czasami po południu a czasami rano mam czas wolny aby gdzieś wyskoczyć.
Parę fotek z okolic Pałacu Cesarskiego
Piwo z sokiem ? (sok w zamrożonych kulkach)
Zestaw śniadaniowy w hotelu – wow, fajny był, jadłem prawie codziennie
Ciekawie podana sake
Okonomiyaki
Wołowinka z Sendai – też pyszna plus krewetki
Scenka uliczna – nie wiadomo czy to sztuka nowoczesna czy edukacja seksualna
Zwiedzam Sensoji Temple – zobaczcie – kompletny brak turystów !!! Nawet miejscowych jak na lekarstwo.
Skytree Tower i widoczek z góry na Fuji
Niektóre spotkania ciągną mi się do późnego wieczora.
Kończę Tokio i biorę Shinkansena na 2 godziną podróż do Osaki
Po drodze Fuji – ale gdzie jest śnieg ja się pytam – ta góra zawsze była ośnieżona. Chyba te upały go załatwiły
Piękne i soczyste pola ryżowe
W Osace już tylko turystycznie jeden dzień. Na pierwszy ogień idzie Osaka Castle z piękną wieżą:
Bardzo ciekawa wystawa w środku, m.in. zbroje samurajów.
Chcę zobaczyć Mozu Tombs – zespół grobowców (oryginalnie ponad 100) wpisanych na listę World Heritage UNESCO. Te grobowce są na wyspach otoczonych fosą i mają wszystkie wygląd dziurki od klucza. Tak naprawdę dobrze widać je w google maps. Na miejscu wyglądają jak park otoczony wodą:
Fota Mozu Tombs z Wikipedii:
Nie ma wstępu na te wyspy więc je się po prostu obchodzi dookoła. No cóż, spodziewałem się czegoś bardziej efektownego.
Można natknąć się w czyimś garażu na relikty motoryzacji – tutaj dobrze zachowane BMW Isetta
Na deser zostawiam sobie przepiękną świątynię shintoistyczną Sumiyoshi Taisha. Składa się z szeregu małych świątyń i niezliczonych bram i kapliczek.
Jej ozdobą jest słynny czerwony most – Taiko Bashi. Mega fotogeniczny przyznajcie sami.
Poruszam się po Osace pociągami i metrem, zresztą w całej Japonii to najwygodniejszy środek transportu. Super przejrzyste oznaczenia, nie ma szans się zgubić albo źle pojechać
Namba – dzielnica sklepów i knajpek.
W końcu czas na takoyaki, najsłynniejszy street food z Osaki. Kulki ciasta naleśnikowego z nadzieniem z pieczonej ośmiornicy. Palce lizać!!!
W lokalnym markecie stoisko z whisky. No ale małych buteleczek tu nie ma!!!
Mam wylot z Itami wcześnie rano więc wziąłem sobie hotel blisko lotniska – japoński pokój, wygląda świetnie.
Mam wylot o 7 rano, idę na terminal o 5.30 a tam zonk! Terminal na Itami zamknięty. Otwierają od 6 rano. No pięknie, odcinek do Tokio realizowany Boeingiem 777 – prawie 400 osób, jak to zrobią? No jakoś zrobią, o 6 rano jestem pierwszy do okienka, bagaż nadają prosto do Warszawy. O 6.20 pod gate nie ma żywej duszy, samolot stoi.
Ludzie schodzą się tak około 6.45. Momentalnie robi się tłoczno ale karnie jak to w Japonii. Boarding i odlot o czasie. Jak na dworcu autobusowym.
Na Haneda muszę zmienić terminal na lot międzynarodowy. Do Frankfurtu zabiera mnie ANA na Boeingu 787-9.
Lot ma trwać…. 14 godzin!! No pięknie, drugi najdłuższy mój lot w życiu.
Po starcie sprawdzam mapkę i …. szok – lecimy w kierunku Ameryki:
Czyli będziemy oblatywać Rosję trasą północną. Mijamy Alaskę i lecimy w kierunku Bieguna Północnego.
Za oknem głównie chmury ale co jakiś czas widać pola lodowe. Gdzieś pod nami Biegun Północny.
ANA karmi bardzo dobrze. Dwa ciepłe posiłki, dodatkowo bułki z nadzieniem na ciepło oraz przekąski na życzenie. LF bardzo mały – poniżej 40% więc pięknie kimam na 3 siedzeniach w Drimku.
Do Europy wlatujemy przez Grenlandię. Są momenty z dobrą widocznością lodowców:
Do Warszawy zabiera nas już LOT-owski Embraer 170
Koniec szybkiego japońskiego tripu, może za rok Japonia będzie już bardziej dostępna to zabiorę rodzinkę na wakacje. Jen trochę poleciał w dół więc w Tokio ceny bardzo przystępne zarówno hoteli jak i jedzenia. Kawa w sieciówce za 12zł – zestaw lunchowy – od 20zł, piwo – 15zł wzwyż. Normalnie w Warszawie drożej, nie mówiąc już o tańszej elektronice (kupiłem sobie słuchawki 15% taniej).
