Miejsce gdzie ludzie nie mają nazwisk, gdzie, jeśli nie podoba Ci się pogoda wystarczy, że poczekasz pięć minut, a na pewno się zmieni. Kraj, w którym jest więcej owiec niż ludzi, gdzie nie ma prawie wcale drzew, a deszcz często pada poziomo. Miejsce, gdzie przysmakiem jest zgniłe mięso wieloryba, gdzie basenem jest największy ściek w Europie, a latem dzień trwa 24 godziny. Kraj, w którym odwołano budowę drogi, ponieważ mogłoby to zdenerwować elfy. Taka właśnie jest Islandia.
O zobaczeniu Islandii myślałam w sumie od zawsze, marzenie to udało nam się zrealizować wiosną tego roku. Na Islandię lecieliśmy easyJet'em z Manchesteru (bilety kupiliśmy w promocji na kilka miesięcy przed wyjazdem). Na wyspie spędziliśmy długi majowy tydzień. Dzień trwał 20 godzin na dobę, a my starając się wykorzystać czas do granic możliwości korzystaliśmy z tego, że nocy prawie nie było. Słońce wschodziło o 4 rano i zachodziło około północy. Na 4 godziny zapadał zmierzch, który przed wschodem słońca nie zdążył zmienić się w noc.
Pierwsze kilka dni spędziliśmy na południu wyspy. Pogoda dopisywała, choć temperatury wahały się w okolicach 10 st. C, a wiatr czasami uniemożliwiał otwarcie drzwi w samochodzie - słońce i niebieskie niebo rekompensowały wszystko. Jak to na Islandii częsty deszcz pojawiał się znienacka i po kilku minutach przechodził.
Pierwszego dnia udaliśmy się do jednej z najbardziej rozsławionych atrakcji, czyli do Golden Circle ("Złota pętla"). Udajemy się m.in. do Doliny Haukadalur - jednego z największych obszarów geotermalnych na Islandii, gdzie znajdują się słynne gejzery. Dzisiaj, co kilka minut, wybucha gejzer Strokkur. Zaraz obok znajduje się słynny gejzer “Geysir”, (od którego zresztą wzięła się nazwa gejzer) – niestety od jakiegoś czasu już nie wybucha. Kolejnym punktem na trasie jest wodospad Gullfos ("złoty wodospad”), przez który przepływają masy wody i gdzie tęcze powstają jedna za drugą.
Będąc na południu Islandii nie sposób pominąć największego lodowca Europy - Vatnajökull. Ogromny lodowiec pokrywa około 13% powierzchni wyspy.
My na spotkanie z lodowcem udaliśmy się m.in. do Parku Skaftafell gdzie po kilkudziesięciominutowym marszu znaleźliśmy się nad lodowcem i mogliśmy podziwiać tego olbrzyma z góry.
Wiele jęzorów lodowca jest widocznych z głównej drogi (nr 1) okalającej wyspę. Jeden z najpiękniejszych punktów gdzie mogliśmy podziwiać lodowiec to - Fjallsarlon.
Na południu nie mogliśmy pominąć również jeziora Jokulsarlon. Jezioro to powstaje z topniejącego lodowca. Olbrzymie bryły lodu odrywają się od lodowca i dryfują po jeziorze, a następnie wpływają do morza. Jest to jedno z piękniejszych miejsc na wyspie.
Jedną noc, poranek i przedpołudnie spędziliśmy w bardzo urokliwej miejscowości o nazwie Vik, gdzie znajduje się czarna plaża uznana za jedną z 10 najpiękniejszych plaż świata.
W okolicach Viku odwiedziliśmy również klify Dyrhólaey. Klify te to najbardziej na południe wysunięty kraniec wyspy. Sama okolica klifów jest również bardzo atrakcyjna, czarne plaże wijące się wśród niebieskiej wody oceanu, z której wystają bazaltowe słupy skalne. Wszystko to połączone z soczystą wiosenną zielenią tworzy niezapomniane widoki.
Głównym sposobem na zwiedzanie wyspy jest objazd główną trasą nr 1 - trasa ta obfituje w atrakcje. Na południu, co chwilę zza zakrętów wyłaniały się skaliste czarne urwiska, kolejne wodospady; jeden piękniejszy od drugiego. Zza płotów zerkały stada owiec i przyjaznych koni, które podchodziły do ogrodzenia na wyciągniecie ręki i pozwalały karmić się trawą.
Tego wszystkiego, co zobaczyliśmy na wyspie nie sposób opisać słowami, nie sposób pokazać to na zdjęciach. Trzeba koniecznie się tam wybrać i zobaczyć to wszystko na własne oczy.
My już wiemy, że na Islandię wrócimy na pewno, bo zostało tyle jeszcze do zobaczenia.
Relacje z naszego pobytu na północy wyspy oraz na Fiordach Zachodnich postaram się zamieścić niebawem.
Tymczasem na bieżąco możecie śledzić dokładne opisy odwiedzonych przez nas miejsc na blogu
POLOWANIE NA MOTYLE: http://renata-fotografia.blogspot.com/