Witajcie!
Nie mam w zwyczaju dzielić się w internetach relacjami ze swoich podróży (częściowo z braku czasu, głównie z lenistwa
), ale tym razem postanowiłem zrobić wyjątek, bo i miejsce było naprawdę wyjątkowe - Alaska! A przygotowując się do wycieczki nie znalazłem ani jednej relacji w polskojęzycznym internecie (poza kilkoma relacjami z wypraw stricte górskich, typu wspinaczka na Mt.McKinley.)Alaska chodziła mi po głowie od czasu, kiedy po raz pierwszy obejrzałem film "Into the wild", oparty na prawdziwej historii Christophera McCandless’a. Bohater filmu wyprawia się samotnie na Alaskę porzuciwszy rodzinę i całe swoje dotychczasowe, „normalne” życie. Dziś to jeden z moich ulubionych filmów, kto nie widział powinien koniecznie to nadrobić, a kto oglądał temu nie trzeba tłumaczyć Warto obejrzeć nawet dla pięknych zdjęć i muzyki napisanej przez Eddiego Veddera (Pearl Jam). Chyba każdy kto żyje w dużym mieście, w ciągłym biegu, wtłoczony w ramy społeczeństwa i narzucane przez nie ograniczenia myśli sobie czasem „a gdyby tak to wszystko pier*****ć i wyjechać w Bieszczady, ewentualnie na Alaskę?”
Kiedy zatem nadarzyła się okazja – błąd taryfowy British Airways w sierpniu 2014r., w którym dostępne były za pół normalnej ceny loty z Pragi na zachód USA i Kanady, a także na Hawaje i Alaskę, nie zastanawiałem się długo, zadzwoniłem tylko z pracy do żony z szybkim pytaniem „Hawaje czy Alaska?” i kupiłem bilety Wybór był oczywisty, zdecydowanie wolimy chłodniejsze klimaty od gorących. Pół godziny później błąd został naprawiony, także udało mi się w ostatniej chwili.
Poza największymi na kontynencie amerykańskim złożami ropy, Alaska znana jest przede wszystkim jako kraina bezkresnych lasów, wysokich gór, lodowców, krystalicznie czystych rzek, strumieni i jezior, fiordów, a także dzikich zwierząt które panują w tej mroźnej i ciemnej przez większość roku krainie, gdzie człowiek jest tylko gościem. W okresie który wybraliśmy (koniec maja i początek czerwca) miała jednak być już wiosna, dni długie (słońce zachodzi tylko na 2 godziny, tak więc mieliśmy przez te 9 dni nie zaznać zmroku), suche i ciepłe. Pogoda zaskoczyła jednak nawet najstarszych alaskańskich górali, na zdjęciach zobaczycie że było to najprawdziwsze lato! Uprzedzam że fotograf ze mnie żaden, ale i tak myślę że zdjęcia wyszły w miarę nieźle, to pewnie zasługa północnego światła Te gorsze jakościowo foty (głównie z lotnisk i samolotów) pochodzą z telefonu i aparatu typu małpka.
Poniżej mapka z trasą – jak widać już na pierwszy rzut oka nie próbowaliśmy upakować w te 9 dni przesadnie dużo, wychodząc z założenia, że lepiej zobaczyć mniej, ale na spokojnie, lepiej poznając miejsca które odwiedzimy. Dziewięć dni na miejscu to oczywiście mało, ale po pierwsze Alaska jest miejscem bardzo drogim (według przewodnika Lonely Planet jest najdroższym ze wszystkich stanów USA), a po drugie ograniczają nas urlopy – w marcu spędziliśmy ponad 2 tygodnie w Azji (głównie w Wietnamie), więc na Alaskę zostały marne resztki Zresztą tak naprawdę w czasie wyjazdu urlopowego nie sposób „zobaczyć” Alaski – stan jest tak ogromny, że potrzeba by miesięcy żeby zobaczyć wszystkie najbardziej interesujące miejsca, a wiele z nich nie jest dostępnych żadną drogą lądową, natomiast każdy inny transport jest tam niesamowicie drogi.
Po tym przydługim i nudnym wstępie czas na relację właściwą, która nastąpi niebawem
Wszystko będzie, choć kiedyś ktoś tu napisał że jak widzi zdjęcie obiadu w samolocie to przestaje czytać relację 
