Hej, z zazdrością (że można tak opisywać, nie wyjazdów, chociaż ich trochę też) czytałem kilka relacji na forum i w końcu się przekonałem, żeby podzielić się z wami informacjami na temat naszego trzytygodniowego wyjazdu do Indonezji z przełomu kwietnia i maja.
Wszystko zaczęło się od promocji Emirates. Do tej pory zwiedzaliśmy głównie Europę, a najbardziej "egzotyczne" miejsca, jakie widzieliśmy, to Ukraina... Od pewnego też czasu mieliśmy chęć wybrać się gdzieś naprawdę dalej. Z promocyjnych miejsc po szybkim wyszukiwaniu większość odpadła ze względu na ceny na miejscu. Nie chodziło nam też o typowy wypoczynek na plaży (np. na Malediwach). W ten sposób po eliminacji została najdroższa pod względem lotu Dżakarta. Kilka telefonów, dzień (właściwie noc) zastanawiania się i postanowione - lecimy w 4 os., a dokładniej w czwórkę studentów. O Indonezji wtedy wiedzieliśmy niedużo, ale wystarczająco, żeby być pewnym, że będziemy się dobrze bawić przez 3 tygodnie.
Przygotowania
Jako że to pierwszy wyjazd do Azji i że 3 tygodnie na tak olbrzymi obszar to mało czasu, chcieliśmy się dobrze przygotować. Los jednak chciał, że kilka dni po kupieniu biletów pojawiła się promocja Air Asia na nasz termin pobytu. A my nadal nic nie wiedzieliśmy. Przez 2 dni dużo czytaliśmy i na szybko staraliśmy się ułożyć wstępny plan, który w czasie wyjazdu okazał się być wręcz idealny. Kupiliśmy dodatkowo 3 loty wewnętrzne (każdy ok. 100zl): Dżakarta-Yogyakarta, Yogyakarta-Bali, Bali-Dżakarta. Przez kolejne miesiące czytaliśmy różne przewodniki, w większości w zasadzie to samo, najbardziej obszerny chyba jednak LP. Dodatkowo oczywiście relacje różnych osób. Tak się narodził ostateczny plan: Dżakarta(popołudnie+wieczór)-Yogyakarta+okolice(5 dni)-Bali(przesiadka w łódkę)-Lembongan(3 dni)-Gili Meno(3 dni)-Lombok(3 dni)-(Gili Nanggu)(dzień)-Lombok-Bali(zwiedzanie, 3 dni)-Dżakarta(dzień). Chyba mniej więcej się sumuje. Szczegółów dotyczących poszczególnych miejsc nie znaliśmy, gdyż postanowiliśmy się zdać na przewodników w Yogyakarcie, na Bali i Lomboku. Inne wyspy na tyle małe, że nic nie trzeba planować. Prowadzić samochodu samemu nie chcieliśmy, bo byłoby to męczące dla kierowcy i nie wiedzielibyśmy, gdzie jechać (znaków mało), a i wiadomo, że miejscowi znają wszystko najlepiej i zawsze doradzą. Znaleźliśmy ich jeszcze przed wyjazdem, na tripadvisorze, koszt dzienny ze wszystkim ok. 50$, na 4 os. nie tak źle. Nie chcieliśmy też korzystać z komunikacji publicznej, bo szkoda nam trochę było czasu - chociaż np. trasa pociągiem Dżakarta-Yogyakarta jest polecana widokowo, ale zajmuje cały dzień.
Polecieliśmy z plecakami, kupiliśmy jakieś drobnostki, które mogły się przydać, z rzeczy wartych wspomnienia do wzięcia: cienkie jedwabne śpiwory - zajmują mało miejsca i nic nie ważą, a pościel na miejscu nie zawsze zachęcająca; koszulka do pływania, żeby nie stracić pleców podczas pływania z rurką; woreczki strunowe-wygoda pakowania i wodoodporność. Zabraliśmy własne płetwy i maski, ale jak ktoś planuje pływać okazyjnie, to można zawsze pożyczyć na miejscu (3$/dzień). Do tego leki, żeby nie zwiedzać aptek.
Największy problem przed wyjazdem to szczepienia. Nie ma obowiązkowych, ale jest kilka zalecanych - WZW A i B, dur brzuszny, polio, błonica, tężec, krztusiec. Droga zabawa. Część z nas wzięła ze sobą Malarone na pobyt na Lomboku, żeby mieć spokój. Druga część na miejscu poszła do apteki i dostała chininę w tabletkach, ale mieli jej za mało... Na razie wszyscy zdrowi, komarów było na szczęście niedużo. Odstraszacze kupowaliśmy na miejscu - Autan w kremie, działał.
Lot
Czas do wyjazdu zleciał bardzo szybko, oczywiście nie doczytaliśmy wszystkiego, czego chcieliśmy, z braku czasu, no ale nic - lecimy ! Samolot do Dubaju, jak już pisali, nie zachwyca. Małe ekrany średniej jakości, trzeba się wpasować w jeden z programów. Najgorsze jednak są oparcia, z których coś wystaje i wbija się w plecy. Niby można to ustawiać, ale nie da się schować całkowicie. Mokre ręczniki, napoje i jedzenie zdecydowanie na plus - nie mamy dużego doświadczenia z normalnymi liniami, ale było na pewno lepiej niż w locie czy lh. Jedzenie niesamolotowe, dużo napojów do wyboru, alkohol chętnie podawany. Czasem tylko trudno przywołać obsługę.
Lotnisko w Dubaju, jak to Dubaj, z przepychem. Samobieżny pociąg między terminalami. 4 godziny jakoś zleciały, chociaż siedzenia z podłokietnikami nie pomagały, a miejsc leżących jest ograniczona ilość i ciężko upolować. Okazji cenowych specjalnie w sklepach nie było.
Drugi lot, Boeing 777-300, jakby wyszedł z fabryki. Był to najlepszy samolot, jaki nam się trafił. Już po ekranach w biznesie można było zakładać, że będzie przyjemnie. System rozrywki dużo lepszy, siedzenia wygodne. Miejsca wybieraliśmy w Internecie z dużym wyprzedzeniem, z uwzględnieniem kierunku startu, więc mieliśmy niezły widok na centrum (chociaż w drugą stronę było jaśniej i widok był jeszcze lepszy). Chłopak obsługujący naszą część trochę nie dawał rady z obsługą. Dodatkowo nie wiedział, że do rumu z colą daje się limonkę albo cytrynę (był raczej z kraju niepijącego). Poproszony o nią, powiedział, że załatwi, ale nigdy jej nie ujrzeliśmy. Nie słyszał też o napojach energetycznych, ale tych na pokładzie i tak nie mieli. Prawie 8h jakoś zleciało, dużo przespaliśmy i po południu czasu miejscowego wylądowaliśmy w Dżakarcie.
Pierwsze wrażenia - Dżakarta
Wysiadamy. Ekhm, czy to sauna? Tak będzie 3 tygodnie? Serio? Na pewno nie...
Pogoda w Indonezji jest bardzo prosta. Stale 30 stopni, czasem trochę więcej, w nocy ze 26. 2 pory roku - deszczowa: październik-marzec i sucha. My trafiliśmy więc na sam początek sezonu. Wilgotność duuża. Bardzo duża. Szczególnie w takim mieście jak Dżakarta, gdzie do tego wszystkiego dochodzą spaliny i nagrzane budynki. Chwilę czekamy w kolejce, żeby zapłacić za wizę (miesięczna, 25$), z kwitem idziemy do następnego okienka po pieczątkę: pytanie po co przyjechaliśmy - turyści. Witajcie. Mamy wizy, bierzemy kasę z bankomatu (karta kolegi bez żadnych prowizji, wymiana po średnich kursach, tej oferty już niestety nie ma, a świetna), odbieramy plecaki - wszystkie przeżyły, folia, w którą były zawinięte, nawet nie rozdarta. Zarezerwowaliśmy w miarę tani nocleg w mieście, ciężko było coś znaleźć na booking w przystępnej cenie. To jedna z 4 nocy, które mieliśmy z góry ogarnięte na cały wyjazd, pozostałe 3 w Yogyakarcie. Wybraliśmy taksówkę Blue Bird, koleś, które je przydzielał, powiedział kierowcy adres - spoko, musi wiedzieć, gdzie jechać. Ruch w Dżakarcie jest kosmiczny, szczególnie na pierwszy rzut oka. Korki wszędzie, skutery przepychają się, jak mogą. Światła na skrzyżowaniach obowiązują rzadko. Policjanci zresztą też. Po godzinie (30 km, wszystko płatną drogą szybkiego ruchu) jesteśmy w okolicy. Kierowca pyta o adres. My trochę zdziwieni, pokazujemy mu wydruk rezerwacji. On coś po indonezyjsku, zrozumieliśmy tyle, że chyba nie widzi. Super taksówkarz, który jest ślepy... Próbujemy czytać, ale nie bardzo wychodzi. On podpowiada, machamy głową, że o to chodzi. Jedziemy dalej. Po pół godzinie zauważamy, że już tu byliśmy. Kierowca też nie ma pojęcia, gdzie jechać, a my gdzie jesteśmy. W końcu włączam gps w telefonie i kieruję nas w odpowiednią stronę... Tam kierowca się dopytuje i już po 2h od wyjazdu z lotniska jesteśmy. Niezły początek, ale sami chcieliśmy. Pokój przystępny, coś tam mówią nawet po angielsku. Jest późno, a obok nas wielkie centrum handlowe, więc idziemy coś zjeść. Po drodze okazuje się, że piesi są pomijani w mieście - nie ma chodników, trzeba iść bokiem dwupasmowej drogi, koło śmierdzącej rzeki i tony śmieci. Jako kontrast do tego galeria z gigantycznymi telebimami, hotelami i europejskimi sklepami.
Wchodzimy na chwilę zerknąć i wychodzimy z drugiej strony do 'parku' z knajpkami. Ceny jak na zachodzie, ale jesteśmy zbyt wykończeni, żeby szukać czegoś innego. Jemy coś mało miejscowego (bo miejscowego tam nic nie było), pijemy piwo (m.in. Bintang, wtedy jeszcze nie wiemy, że będzie nam towarzyszyło jako jedyne przez kolejne 3 tygodnie) i spać, bo o 14 mamy lot. A widząc, jak się tu jeździ i nie znając zwyczajów na lotnisku, wolimy wyjechać z zapasem... Jetlag w tę stronę jakoś nie przeszkodził, więc rano obudziliśmy się zupełnie normalnie, mimo 6h różnicy.
Yogyakarta
Wyspaliśmy się w miarę nieźle, recepcjonista zamówił nam taksówkę. Przyjechała pół godziny za wcześnie, ale kierowca powiedział, żeby się nie przejmować i poszedł spać w samochodzie. My się szybko dopakowaliśmy i wyjechaliśmy nawet chwilę wcześniej niż planowaliśmy. Kierowca na szczęście wiedział, gdzie jest lotnisko, korków nie było i po 45 minutach byliśmy na terminalu tanich linii, w tym Air Asia. Odprawiliśmy się jeszcze w Polsce, więc wszystko poszło sprawnie, z praktycznych informacji - przy każdym wylocie jest do zapłacenia podatek - loty krajowe taniej: 4$, międzynarodowe drożej: 15$. Tu się płaciło przy oddawaniu bagaży, na innych lotniskach były specjalne budki po drodze do kontroli bezpieczeństwa. Przy kontroli raczej nie zwracali na nic uwagi... Lot Air Asia standardowy, przywitanie przy wejściu na pokład, dalej przespałem.
Yogyakarta (Yogya, Jogja) jest zwana stolicą kulturalną Jawy. Stanowi część w pewnym sensie autonomicznego regionu otaczającego miasto zarządzanego przez sułtana. Znana przede wszystkim z tańca, batików, teatru cieni i posiadłości sułtana. Leży u podnóża wulkanu Merapi.
Taksówka do noclegu, ruch też duży, więc chwilę zeszło, pytamy w recepcji o drogę do centrum i idziemy się wczuć w klimat. Z mapy na booking wynikało, że hotel jest w samym centrum. Booking bierze jednak lokalizację z map google, a tam hotel był wprowadzony w złym miejscu. To jednak odkryliśmy dopiero, kiedy po 25 minutach nadal nigdzie nie doszliśmy. W hotelu potem twierdzili, że to zgłaszali, ale kto ich tam wie. Zniżki z tego względu nie udało się dostać. Po drodze minęliśmy grupę dzieci puszczającą latawce na moście na rzeką-popularne zajęcie w tych rejonach.
Przez samo centrum ciągnie się 2km ulica (Malioboro) prowadząca od stacji kolejowej do pałacu. Z obu stron obsadzona jest straganami ze wszelkimi różnościami za grosze. Na ulicach głównie Indonezyjczycy, białych mało.
Trochę się poszwędaliśmy, nabyliśmy pierwsze suweniry i zjedliśmy coś w knajpie polecanej w LP - nadal nie byliśmy przekonani co do miejscowych specjałów. Po raz pierwszy też podczas obiadu wypiliśmy sok ze świeżych owoców - duża szklanka za 3zł. Od tej pory była to podstawa każdego posiłku - takiego pełnego smaku w Europie nie znajdziecie. Szczególnie, kiedy wybierzecie papaję (trochę mdła) albo coś podobnie egzotycznego. Pyszne zawsze były soki limonkowe, dobre na upał. Ceny w jadłodajni bardzo przystępne, na takie liczyliśmy. Tak jakoś czas minął i należało wracać. Chcieliśmy z początku wziąć 2 ryksze, ale ceny były nie do zaakceptowania i jak się okazało - nie do zbicia. W końcu wzięliśmy taksę za jakieś 2$...
Następnego dnia zaczęliśmy "prawdziwe" zwiedzanie, głównie dzielnicy sułtana. Na początek pałac, czyli kraton. W cenie biletu był przewodnik-w naszym wypadku babcia 75+, po 3 wypadkach na skuterze, ale mówiąca po angielsku !!. Przemiła staruszka, wciąż nawiązująca do spraw małżeńskich, czasem prosząca o pomoc w wejściu na schody. Jedyny problem to indonezyjski akcent-część z nas dogada się nawet ze szkotami, ale z nią, mimo dzielenia się tym, co każdy zrozumiał, czasem nie dawaliśmy rady.
W pałacu głównie niska, kolorowa zabudowa. Tu po raz pierwszy spotkaliśmy się ze zjawiskiem, o którym czytaliśmy, ale nie bardzo wierzyliśmy - że ludzie wkoło chcą sobie z turystami robić zdjęcia. Raz fajnie, drugi też, trzeci już mniej. Najgorzej z wycieczkami uczniów, gdzie podbiega od razu kilkanaście osób i robi się kolejka.
Jak już udało nam się uciec, skierowaliśmy się w stronę pałacu wodnego. Po drodze zaczepił nas jakiś koleś pytając, gdzie idziemy. Zaproponował, że nas zaprowadzi. Ok-idziemy. Skręcamy w jakieś węższe uliczki między domkami, czujemy się coraz mniej pewnie, potem mamy skręcić w mini uliczkę i wtedy rezygnujemy, nie mając pojęcia, co on kombinuje. Nie robi z tego problemu, a my idziemy dalej główną alejką. Przechodząc koło jednego z domów, z tarasu zagaduje do nas następny chłopak. Mówi, że jest pracownikiem sułtana i może nas oprowadzić po okolicy. Czytaliśmy, że ludzie tak dorabiają, więc nie mamy nic przeciwko. Po czym kierujemy się w alejkę, z której przed chwilą uciekliśmy... Okazuje się, że za rogiem rzeczywiście był budynek, którego szukaliśmy. Zaczynamy od zrujnowanej części, bez dachu, który się zawalił podczas jednego z wybuchów wulkanu. Nasz przewodnik opowiada historie związane z tym miejscem, pracą dla sułtana, możliwościami renowacji, całkiem ciekawie i nadając zwiedzaniu sens.
Potem idziemy podziemnym przejściem do lepszej części z basenami sułtana-kiedyś sułtan miał własny harem i potrzebował wielu basenów, ale te czasy już minęły. Kolor wody zachwyca.
Na koniec zostajemy zaprowadzeni do kuzyna przewodnika, który sprzedaje m.in. batiki i wyroby jedwabne. Nie jesteśmy jednak przekonani co do oryginalności i nic nie kupujemy, licząc, że później trafi się nam lepsza okazja. Nie mamy też za złe, że nas tu przyprowadził, bo rozumiemy jego sytuację. Kręcimy się trochę po uliczkach, wchodzimy do pracowni, gdzie wykonuje się kukiełki do teatru cieni. Niesamowicie precyzyjna robota, ślicznie wykonane. Można kupić za wcale przystępną cenę jak na tak ciekawą pamiątkę, ale boimy się, że nie przeżyją 3 tyg. w plecakach, bo wyglądają na bardzo delikatne.
Na koniec dajemy przewodnikowi napiwek jako zapłatę-nie wyznaczył żadnej konkretnej ceny, więc jak kto uważa. Lunch w pobliskiej knajpce z ładnym widokiem(omlety, naleśniki?), tu ceny nadal niskie i tak już zostało, i wracamy w stronę centrum. W pewnym momencie nie jesteśmy pewni drogi, zatrzymujemy się i patrzymy na mapę. Podchodzi do nas miejscowy, mówi, że pracuje w informacji turystycznej i właśnie idzie po dziecko do przedszkola, ale chętnie nam pomoże. Chwilę opowiada na co uważać, co warto zobaczyć, gdzie można zobaczyć teatr cieni i że zna dobre miejsce na kupno batików. Tu się zapala lampka kontrolna, ale twierdzi, że jest to państwowa galeria, dla której malują studenci i profesorowie i tu kupują inne galerie. Dodatkowo załatwi nam ryksze po miejscowej cenie. Nie mamy dużo do stracenia, więc bardzo mu dziękujemy za wskazówki, czekamy aż zgarnie 2 ryksze dla miejscowych (poznaje się je po tym, że to ty do nich podchodzisz, a nie oni cię namawiają, żebyś jechał) i po 15 min. jesteśmy na miejscu. Galeria wygląda na prawdziwą, jest pełna batików, leżą oparte jeden o drugi na podłodze, w pokoju obok studentki tworzą nowe, można popatrzeć. Nie pamiętam nazwy miejsca, ale w informacji na pewno podpowiedzą, jak tu trafić. Dużo ciekawych propozycji, dłuuuugo się zastanawiamy i nie możemy wybrać, które najładniejsze. A czas mija. W końcu bierzemy aż cztery, z abstrakcyjnymi wzorami, trochę się udaje utargować, ale o zbiciu o 50% jak w niektórych miejscach można zapomnieć, bo każdy batik ma cenę ustaloną tu z góry i napisaną na nim. Zastanawiamy się, jak to przewieziemy, ale obsługa po prostu składa je w kostkę tak, że nie zajmują nic miejsca.
Przez to zastanawianie się nadeszła godzina 17(chyba), o której to zamykają targ (BERINGHARJO) przy głównej ulicy, który chcieliśmy zobaczyć. Szybkim krokiem się tam udajemy, ale udaje nam się tylko zobaczyć stragan z przyprawami. Ani jednej nie znamy z wyglądu, a jest ich ze 20. Znajomi chcą kupić przyprawę do kurczaka, ale cena im nie odpowiada. Odchodzimy. Przybiega sprzedawca. Targują się dalej. Nic z tego, wychodzimy z hali. Znowu przybiega, a trzeba wspomnieć, że jego stragan był kawał drogi od wejścia. Targują się dalej, w końcu się zgadzają, częściowo chyba z litości, ale wszyscy są zadowoleni i o to chodzi. Szkoda że przyszliśmy tak późno, bo targi zawsze są ciekawe, a szczególnie w takim mieście. Idziemy zjeść obiad, kolejny wybór z LP, też tanio i dobrze (sok arbuzowy!). Po drodze chcieliśmy kupić duriana, ale za dużo noszenia. Na deser tego dnia - teatr cieni. Przestawienie w państwowym muzeum, pod koniec głównej ulicy, idąc w kierunku pałacu; płatne. Na sali kilku(nasto?)osobowa orkiestra, biała plansza i pan z kukiełkami. Z opisu po ang. wynika, że spektakl trwa 2h, ale jest niestety po indonezyjsku. Wojna, historia miłosna i takie tam. Siadamy po stronie orkiestry, zaczyna się. Nastrojowa muzyka, pan wywija kukiełkami, mając tylko 2 ręce, trzyma 3 albo i 4. W pewnym momencie moja dziewczyna trafnie zauważa, że tu wcale nie ma żadnych cieni! Siedzimy po złej stronie... Podobnie jak reszta widzów. Przenosimy się, tu orkiestry już nie widać, a efekty na planszy stają się dużo lepsze.
Niestety, chodzenie w upale od samego rana dało o sobie znać (jest po 21...) i ciągła walka na scenie wraz z tymi samymi dźwiękami: <pusz, pusz> nie utrzymuje zamykających się powiek. Po 40 minutach nie mamy więcej zacięcia i wracamy do hotelu, tym razem od razu biorąc taxi. Od jutra opuszczamy miasto z ustalonym wcześniej przewodnikiem, by wrócić tu jeszcze przed wylotem na jeden wieczór. Przeżycia zdecydowanie na plus, warto tu się wybrać dla samego miasta, a dalej było tylko lepiej.
PS to moja pierwsza relacja w życiu, chciałem, żeby była szczegółowa, ale chyba trochę przesadzam. Podpowiedzcie, na co zwrócić szczególną uwagę albo co zmienić, żeby nie zanudzić. Dalszy ciąg, jak znajdę kolejną odrobinę czasu. Pytania oczywiście bardzo mile widziane.
Ale jest dalsza część w pierwszym poście. 
. 
