Dziś jest (tj. wtedy był) 6.11.2022 r. W Nowym Jorku oznacza to maratonowe szaleństwo. Nigdy nie ciągnęło mnie do tego antycznego dystansu, więc będę się trzymał od biegu... na dystans. A którędy na pewno nie prowadzi jego trasa? Po wodzie! Wybiorę się zatem dzisiaj w rejs. A co tam, niech będą dwa, a w zasadzie trzy  .
Najpierw wróćmy do tematu zasygnalizowanego w poprzednim wejściu - śniadania w AC NYC Downtown. Kogo nie interesują te kwestie, może przeskoczyć nieco dalej 
Niestety, potwierdzam wszystko to, o czym od lat piszą tutaj niektórzy z Was, tj. że poziom tzw. "soft product" (m. in. gastronomii śniadaniowej) - przynajmniej w hotelach sieciowych - jest w USA lata świetlne za Europą, nie wspominając o Azji.
Hotele AC są o tyle wyjątkowe (w złym tego słowa znaczeniu), że goście statusowi nie otrzymują śniadania gratis. Bonusem jest kredyt "gastronomiczny" w dziennej wysokości 10 USD na gościa. Starając się go choć ciutkę uefektywnić, rezerwuję pokój dla dwóch osób, dzięki czemu, do dyspozycji mam podwójny kredyt. Podczas meldowania się próbuję - choć wiem, że to raczej droga do nikąd - załatwić sprawę tak, żeby tymi kredytami "dwojga" gości pokryć łącznie koszt jednego śniadania, który tak się akurat składa, że wynosi 20 USD (o ile rezerwuje się je poprzedniego dnia, bo zakup bezpośrednio przed śniadaniem, to już 25 USD mniej w portfelu). Dwoje recepcjonistów zgodnie twierdzi, że tak się nie da, więc będę musiał dołożyć tą dychę od siebie za każdy poranny posiłek. Na szczęście, nie ma żadnego problemu, bym kredyt "2-go gościa" wykorzystał od razu w sklepiku tuż obok recepcji. Cóż, sklepik, to określenie zdecydowanie na wyrost dla tych kilkunastu półek, na których stoi trochę produktów wycenionych tak, jakby sprzedawane były w Wersalu. Darowanemu koniowi (tu raczej mustangowi) w zęby się jednak nie zagląda
Ten sam układ stosuję przez kolejne dni. Na koniec okazuje się, że system kredytowy przerasta nie tylko mnie. Podczas wymeldowania, zamiast 30 USD muszę za te moje 3 śniadania dopłacić ciut ponad 20. Na podstawie rachunku z recepcji nijak nie jestem w stanie ustalić, jak to zostało obliczone, no ale nie będę się przecież o to kłócił 
Wracając do samego śniadania, to jest ono mizerne, ale biorąc pod uwagę horrendalne (moim zdaniem) ceny posiłków w NJ, trzeba się cieszyć i tym, bo za te 10 USD dopłaty (a po ww. ostatecznym rozrachunku za jakieś 7 USD) nic lepszego nie dostanę.
Wygląda to tak:
Wiem, niewiele tam widać, bo i niewiele jest, choć udaje mi się z tego wycisnąć codziennie całkiem obfity posiłek. Pieczywo można sobie odpuścić, bo są tylko suche pokrojone kromki. Jedynie rogaliki francuskie przechodzą test zjadalnosci. Na talerzach są plastry sera (2 rodzaje), salami, wędliny drobiowej i czegoś a la szynka szwarzwaldzka. Są też "eggburgery" (zawsze max. 2, ale donoszą kolejne) z jajkiem sadzonym i bekonem, owsianka, ugotowane jajka, a w lodówkach jogurty w opakowaniach. Najwięcej ilościowo jest owoców (ananas, melon, borówki amerykańskie). Wreszcie, o czym nikt nie informuje, póki się samemu człowiek nie podpyta, bez dopłaty są jajecznice i omlety (te drugie zupełnie w porządku) robione w kuchni na zamówienie. Do tego soki i kawa/herbata z termosów.
Reasumując, przy odrobinie kreatywności, "food & bevarage credit" można tu zoptymalizować.
Więcej już o gastronomii w AC Downtown nie będzie. Opis jest dla potomnych, którzy tu być może kiedyś trafią i będą się zastanawiać, jak żyć ?
Gdzie to ja byłem... A ha! Rejsy. Będą w pewnym rozrzuceniu czasowym. Zacznijmy od pierwszego.
Rano, zgodnie z prognozą, jest pochmurno, ale ciepło, bo temperatura ma dojść do 25 st. C. Spodziewane są też jakieś drobne opady. Dla maratończyków to drugie jest ok, a pierwsze nie za bardzo. Dla mnie w zasadzie odwrotnie.
Przed wyjazdem kupiłem na Expedii za 75 USD (z użyciem jakiegoś kodu zniżkowego) jeden z nowojorskich pass'ów dający mi wstęp do 3 atrakcji. Dwa mam zamurowane na coś innego, ale jeden można byłoby wykorzystać już teraz. Wezmę zatem rejs do Statuy (vel Statui, bo taki dopełniacz jest ponoć też w porządku) Wolności. Tak, wiem, że można to zrobić też za darmo, promem na Staten Island, ten jednak nie przepływa tak blisko obiektu moich zainteresowań, a poza tym, startuje z czubka Manhattanu, podczas gdy rejs komercyjny, dzięki temu, że rozpoczyna się zaraz przy lotniskowcu-muzeum (czyli na wysokości Times Square) daje możliwość obejrzenia sporej części wyspy od strony wody. A tak w ogóle - uwaga, spoiler - to przecież jeden rejs nie musi wykluczać drugiego
Sprawdzam szybko, że dzisiaj najbliższy rejs zaczyna się o 10:30, a jest 9:00. Do celu mam 6,5 km. Zdążę nawet na piechotę. Ruszam zatem w kierunku rzeki Hudson, mijając po drodze kilka widzianych już wcześniej zakątków.
Hudson River Park ciągnie się kilometrami. Mimo prowadzonych gdzieniegdzie prac rewitalizacyjnych, jest to rewelacyjne miejsce i najwyraźniej bardzo cenione przez mieszkańców, bo jest tu masa biegaczy, rowerzystów i zwykłych spacerowiczów. Niestety, pośpiech nie pozwala mi zrobić zbyt wielu zdjęć.
Na miejsce docieram, gdy rozpoczyna się już zaokrętowanie. Pan w kasie skanuje mój kod QR, wydaje bilet i mogę od razu ruszać za innymi.
Siadam na otwartym pokładzie. Po chwili pojawia się kaowiec Dave, który jeszcze przed odbiciem od brzegu zaczyna snuć opowieść o mieście, miejscach, które będziemy mijać oraz o naszym głównym celu. Robi to przy tym lekko i przyjemnie. Czuję się nieco, jak na występie w którymś z tutejszych klubów komediowych.
Po obowiązkowym przeszywającym trzewia sygnale dźwiękowym odbijamy od nabrzeża. Trasa wiedzie wzdłuż brzegów Manhattanu, a wraz z przesuwaniem się statku Dave opowiada różne ciekawostki o widocznych bliżej lub dalej obiektach. Na przykład, byłem zupełnie nieświadomy tego, że Empire State Building był przez kilkadziesiąt lat klapą finansową, bo nie spełniły się plany inwestora, co do zapełnienia jego powierzchni. W zasadzie, najbardziej dochodową okazała się dopiero ta odsłona budynku, w której zaczął on funkcjonować jako atrakcja turystyczna.
I tak sobie Dave gawędził o wielu innych budynkach, w tym oczywiście o samotnej damie z pochodnią (to akurat moje własne określenie). Popłyniecie, posłuchacie
Po rejsie zasiadam sobie na chwilę relaksu przy Intrepidzie i jednym z niezliczonych ogrodów wybiegowych dla psów (ten akurat jest dość kompaktowy) i zastanawiam się, co dalej.
Cóż, ESB jest tak blisko, to załatwmy i tą atrakcję! Idę do niej okrężną drogą, bowiem przez siedzibę ONZ, a potem Grand Central Terminal. Rzut oka na mapę wystarczy, by zobaczyć, jak bardzo nie szanuję swego czasu tutaj (nie wspominając o kończynach dolnych). Po drodze odkrywam ten oto produkt masowo dostępny w tutejszych sklepach (później orientuję się, że jest też w mym hotelowym "markecie").
Pierwszy z ww. przystanków, to wielkie rozczarowanie. Ot, gdański "zieleniak" (no, może trochę wyższy) rzucony losowo gdzieś na Manhattan. Nawet kurde flagi pościągali.
Jedyny plus, że odkrywam obecność tutaj brazyliskiego Kobry, o którym wspominałem kilkukrotnie w tej relacji (panie-barry-ktoredy-na-copacabane,212,162190).
Stromymi schodami wspinam się na właściwy poziom Manhattanu i po chwili jestem na tutejszym dworcu centralnym. To ja rozumiem! Hall główny robi nieziemskie wrażenie, pewnie ze względu na tematykę zamieszczoną na sklepieniu.
No dobra, teraz to już prosto do... Eee, a jednak nie. Po wyjściu z GCT skręcam w Fifth Avenue, a tu sprzed wejścia do wielkiej nowojorskiej biblioteki publicznej zapraszają mnie do zajrzenia tam banery informujące o bezpłatnej wystawie skarbów kolekcji niejakiego Polonsky'ego. Hmm, bezpłatna, nazwisko jakieś takie swojskie, czemu nie? Może nawet jakieś polonica się znajdą...
Cóż, okazuje się, że polskich akcentów nie ma tam żadnych, ale i tak zdecydowanie warto skorzystać (tym bardziej, że sprawdza się akurat ta część prognozy, która mówi o przelotnym deszczyku). Są tu starodruki (np. biblia Gutenberga z XV w., czy jedna ze stron sporządzonej przez Jeffersona odręcznej kopii Deklaracji Niepodległości), ciekawe pamiątki po znanych osobistościach, czy mapy.
Ta ostatnia, to ewenement. Jej sporządzanie zajęło 20 lat i jest wykorzystywana nawet dziś, gdy inżynierowie sprawdzają na różne cele lokalizację koryt dawnych cieków wodnych, którymi poprzecinany był Manhattan.
Teraz to już nie ma zmiłuj... Empire State Building, nadchodzę!
Jestem mile zaskoczony, bo nie muszę stać w żadnej kolejce (te tworzą się zapewne bliżej zachodu słońca). Ponowne skanowanie kodu QR i już zmierzam do czeluści tego najbardziej chyba znanego symbolu nie tylko Manhattanu, ale całego Nowego Jorku.
Dolna część, to bardzo ciekawe multimedialne muzeum .
Potem jazda windą, której kabina pełni również funkcje audiowizualne i jestem na szczycie!
Chmury są na szczęście na tyle wysoko, że nie psują widoku. Podczas zachodu słońca i po nim byłoby może lepiej, ale nie narzekam, tym bardziej, że odczuwam pozytywne zaskoczenie, gdy kraty wokół tarasu (poniżej jest też oszklone piętro) okazują się mocno ażurowe i pozwalające na robienie zdjęć bez ich udziału w planie. Wydaje mi się, że kiedyś zamiast krat była tu metalowa siatka, a jej oczka na pewno nie dawały takiego komfortu.
Zegnam się z ESB - to było urocze randez vous.
By utrzymać jeszcze przez chwilę romantyczny nastrój cofam się do parku Bryanta, w którym urządzono już (mimo letniej temperatury) jedno z kilku nowojorskich lodowisk pod chmurką.
Teraz drobny, 6-kilometrowy spacer do mojego AC i zostaje do załatwienia ostatni punkt programu.
Jest nim (zasygnalizowany już) wieczorny bezpłatny rejs na Staten Island i z powrotem. Z hotelu mam tam 10 minut na piechotę. Gdy docieram do przystani promowej, akurat rozpoczyna się boarding.
Staję na tarasie ciągnącym się wzdłuż prawej burty. Prom po chwili rusza i oddalając się od brzegu pokazuje wieczorną twarz dolnego Manhattanu i New Jersey.
Po jakimś czasie mijamy Statuę Wolności, która jest jednak - zgodnie z moimi podejrzeniami - na tyle daleko od nas, że wcześniejszy rejs komercyjny uznaję za dobrą inwestycję.
Po dotarciu do Staten Island schodzę że statku wraz z wszystkimi pasażerami, a następnie - z niektórymi z nich - wracam od razu na tą samą jednostkę, by popłynąć z powrotem na Manhattan.
Cóż za udany kolejny dzień. Jutro - o ile sprawdzą się zapowiedzi internetowych synoptyków - aura ma powrócić do postaci krystalicznej |
