Dla odmiany, w kolejną wycieczkę po Buenos Aires wybrałem się miejskim autobusem. Jest to o tyle ciekawe doświadczenie, że na przystankach nie ma żadnych rozkładów a rzadko kiedy jest opis trasy (ja sprawdzałem je wcześniej w google maps). Po wejściu do autobusu należy kierowcy podać dokąd się chce jechać, przyłożyć kartę SUBE do czytnika a on „ściąga” z niej odpowiednią kwotę. Z reguły jest to parę pesos więcej niż kosztuje przejazd metrem. Poza tym trzeba pamiętać, że autobus zatrzymuje się na przystankach tylko jeśli ktoś da odpowiedni sygnał – zamacha kierowcy na ulicy albo naciśnie przycisk w autobusie.
Demonstracje w Buenos to chleb powszechni i stały element krajobrazu. Jadąc autobusem mijałem jedną z nich – tym razem dotyczącej służby zdrowia. Dużo bębnów i trąbek a poza tym niemalże piknikowo. Policji niewiele, kierowcy objeżdżają protestujących i jakoś wszystko funkcjonuje:
Pierwszym moim celem dzisiejszego dnia była uliczka i okolica uliczki Caminito położonej w dzielnicy La Boce. Jest to jedno z obrazkowych miejsc z Buenos Aires znane z tzw. kolorowych domków:
Co do genezy kolorowych domków teorii jest wiele. Mi najbardziej podoba się ta, która mówi, że malowano je farbą kradzioną z portu a ponieważ zwykle nie wystarczało jej na pomalowanie wszystkiego co się chciało, malowało się jakiś kawałek i czekało na następną „dostawę” farby. Jeśli kolor był inny to trudno  Średnio wierzę w tę bajkę ale brzmi jak dobre story, które trzeba dorobić do każdej turystycznej atrakcji. Same domki wyglądają tak:
Blacha falista miejscami sprawia wrażenie skorodowanej na wylot i trzymanej w kupie chyba tylko dzięki tej farbie – ale atrakcja niewątpliwie jest
Poza tym, cała okolica to jeden wielki targ dla turystów połączony z niekończącym się ciągiem knajpek. Głównym „naganiaczem” jest oczywiście Maradona. Tu i ówdzie towarzyszy mu Papież Franciszek. Obaj w dość kiczowatej formie:
Gdy nacieszyłem się już pełną paletą kolorów, wsiadłem do kolejnego autobusu i pojechałem tym razem do Recolety. Nie miałem jakoś ochoty na dalsze zwiedzanie dzielnicy La Boca – raczej nie cieszy się dobrą sławą. Zresztą Caminito było tak obstawione policją, że dawało to sporo do myślenia – nigdzie w Buenos nie widziałem tylu policjantów na tak niewielkiej przestrzeni.
Recoleta to między innymi jeden z najbardziej znanych cmentarzy w całej Ameryce Południowej. Prowadzi do niego monumentalna brama:
…przy czym nie spotkamy tutaj grobowców, jakie znamy z Europy. To prawdziwe miasteczko olbrzymich pomników, sarkofagów, kapliczek, z których wiele skrywa wewnątrz wiele poziomów:
Zaglądając do środka niektórych z nich można zobaczyć wewnętrzne kapliczki oraz liczne złożone w nich trumny lub/i urny.
Chociaż na cmentarzu Recoleta pochowanych jest mnóstwo zasłużonych dla Argentyny osób, jest ona najbardziej znana za sprawą grobowca Ewy Peron, w powszechnym odbiorze do dziś funkcjonującej jako Evita. Sam grobowiec należący do jej rodziny nie wyróżnia się specjalnie i raczej należy do tych mniej okazałych:
Sama Evita z kolei to postać w Argentynie kultowa, niemalże świecka święta. Na miano to zapracowała sobie za sprawą swojej popularności (była aktorką) a także późniejszej aktywności politycznej oraz społecznej u boku męża – Juana Perona, prezydenta Argentyny. Co prawda historycy zdjęli trochę pozłoty z tej postaci wskazując, że była osobą wielowymiarową i na pewno nie dającą się wpisać w prosty schemat – ale w Argentynie nadal przysługuje jej specjalny status. Warto wspomnieć, że po śmierci (zmarła w wieku zaledwie nieco ponad 30 lat) jej ciało nie zaznało spokoju i tułało się po wielu miejscach zanim trafiło do obecnego grobowca. W sumie smutna historia…
Prezydent Peron zobowiązał się postawić Evicie pomnik większy niż statua Wolności w Nowym Jorku. Miejsce było wyznaczone, projekt zatwierdzony ale prezydenta zmiótł ze stanowiska zamach stanu. Wiele lat później po powrocie na stanowisko nie mógł już wypełnić zobowiązania bo rządził bardzo krótko. Pomnik Evity zlokalizowany niedaleko cmentarza jest w związku z tym dużo skromniejszy niż pierwotnie planowano:
Ponieważ zarówno w Argentynie jak i pobliskim Urugwaju jest spora Polonia, na cmentarzu Recoleta można bez problemu znaleźć polskie ślady:
Jeden z większych grobowców ma tutaj Jan Kobylański – głośny (i kontrowersyjny) swojego czasu działacz polonijny:
Śladów po USOPAL (organizacji założonej przez J.Kobylańskiego) jest więcej:
Cmentarz Recoleta to specyficzne miejsce i moim zdaniem absolutne „must see” w Buenos Aires. Europejczykom większość nazwisk pochowanych na tym cmentarzu mówi niewiele albo nic, ale dla Argentyńczyków jest to swoisty odpowiednik naszych Powązek.
Wracając do centrum po raz kolejny zwróciłem uwagę na dziwny tutejszy zwyczaj. W wielu miejscach można spotkać osoby prowadzące czasem po kilkanaście psów na smyczach, które ewidentnie należą do różnych właścicieli. Wygląda to tak, jakby funkcjonowała tutaj jakaś forma „wyprowadzaczy piesków na spacer”:
Tymczasem po krótkim odpoczynku (a przy okazji napisaniu kolejnego kawałka relacji) wybieram się do Puerto Madero. |
