Rano szybko dojeżdżamy na lotnisko. Oddajemy samochód i idziemy do już znanego salonika na śniadanie. Lecimy 737 United do Nagoi. Samolot jest prawie pusty:
Tym razem pomimo, że lot trwa tylko około 4h jedzenie jest znacznie lepsze niż dla dwukortnie dłuższym Honolulu-Guam:
Próbowałem po drodzę wypatrzeć wyspę Iwo Jima, ale mineliśmy ją za daleko.
Lotnisko w Nagoi jest stosunkowo nowe i to widać, jest bardzo ładne, czyste i funkcjonalne. Mamy na przesiadkę tylko 1h45min, aż mi szkoda, bo pogoda jest piękna. Szybko przechodzimy imigration więc widzę szansę na spacer do Flight of Dreams, gdzie stoi dreamliner do zwiedzania. W linii prostej do blisko, ale straciłem sporo czasu zanim znalazłem właściwe wyjście. Udało mi się dojść, ale nie wszedłem już do środka:
Nie ma tu salonika akceptującego Priority Pass, ale są restauracje w których na karty ma się zniżkę o wartości standardowego dania. Więc tym czasie Monika zamówiła jedzenie na wynos, które zjedliśmy już blisko gejta czekając na samolot. Kupujemy też napoje i jakieś przekąski już na przejazd z lotniska do noclegu (a przynajmniej do sklepu który pewnie po drodze też odwiedzimy). Tęskniłem już za Japonią więc w głupim lotniskowym sklepiku kupuję po prostu wszystko co mi się podoba - ceny są normalne jak w innych nielotniskowych sklepach.
To ostatni odcinek biletu za mile. Lecimy lotem z numerem ANA, ale to będzie samolot należący do firmy zależnej, działajacej bardziej w formule low cost Solaseed Air:
Jako pasażerowie ANA mamy więcej benefitów, jak choćby możliwość wyboru miejsc na samym przedzie już w momencie rezerwacji. Leci się miło i przyjemnie.
Na Okinawie wypożyczalnie samochodow są stosunkowo daleko od terminala. Jest też potrzebne miedzynarodowe prawo jazdy i to w konwencji genewskiej (ważne tylko rok). Pierwszy raz przy wypożyczaniu samochodu nie tylko nie mam autoryzowanej karty kredytowej, ale nikt o nią nawet nie pyta. Dostajemy za to przeszkolenie z zasad ruchu i obsługi samochodu, bo to egzotyczny Nissan hybryda z silnikiem spalinowym tylko do ładowania elektrycznego. Tu samochody są inne, ruch lewostronny i wszystko tylko po japońsku. Dlatego nie ogarnąłem jak wjechać na autostradę, a to w przypadku Okinawy oznacza znacznie dłuższą podróż (doczytałem to dopiero następnego dnia).
Na miejsce docieramy gdy robi się już ciemno, dlatego pierwsze zdjęcia robię rano. Mamy tu domek na cały kilkudniowy pobyt, mniej wiecej na środku wyspy, która wcale nie jest mała.
