Ioulomekang - Kemurbeab - Babelomekang
Poranek wita nas piękną, słoneczną pogodą. Kajak jest cały, to najważniejsze. Poranny odpływ wygląda już zupełnie inaczej niż na Peleliu. Tutaj woda oddala się tylko na kilkanaście metrów. Zwróćcie przy okazji uwagę na wiszącą boję. Można takie spotkać w wielu miejscach. Oznaczają poziom, do którego podnosi się woda w czasie przypływu.
Po zjedzeniu śniadania i wyszykowaniu się do dalszej drogi po odpływie nie ma już śladu.
Wyruszamy w stronę Long Beach (nazywanej też Kemurbeab). Jak już wspominałam należy ona do największych atrakcji Palau. Przypływa tu bardzo dużo łodzi z wycieczkami, niektóre tylko na chwilę, ale część wycieczek spędza tu większość dnia. Czemu wysepka zawdzięcza taką popularność? Jest to jedna z największych plaż Palau, do tego jej większa część nie jest zalewana przez wodę przypływu, tak jak ma to miejsce na innych plażach. Przede wszystkim jednak miejsce słynie z piaszczystego pasa, który wchodzi hen daleko w wodę. Można tym skrawkiem lądu odejść bardzo daleko od wyspy. My przypływamy jednak w momencie, kiedy poziom wody jest wysoki, pas piasku jest akurat pod wodą.
Nic nie szkodzi, cieszymy się, że jesteśmy tu rano, przed przypłynięciem łódek i mamy całą plażę dla siebie.
Ponieważ plaża jest mocno uczęszczana, przygotowano tu dużo udogodnień, są stoliki, daszki chroniące przed słońcem, a nawet toalety.
Zaraz po przypłynięciu mieliśmy zabawną, ale w sumie dość niebezpieczną sytuację z kajakiem. Wyciągnęliśmy go mocno na brzeg i oczywiście zaczęliśmy rozglądać się po wyspie i robić zdjęcia. Nie pomyśleliśmy, że poziom wody cały czas jeszcze się podnosi. Chwila nieuwagi i widzimy, że nasz kajaczek kołysze się na falach kilkanaście metrów od brzegu  Ciśnienie nam momentalnie skoczyło, ale całe szczęście bez problemu udało się do niego dopłynąć i go przyciągnąć. Wcześniej zawsze go przywiązywaliśmy, a tym razem jakoś się zapomniało. Jednak po tej przygodzie postanowiliśmy całkiem wynieść go z wody To dość niesamowite, jak bardzo tutaj wszystko zależy od przypływów i odpływów.
Po chwili relaksu nadchodzi wreszcie czas, żeby skorzystać chociaż trochę z atrakcji podwodnych, których przecież na Palau nie brakuje. Tu gdzie akurat jesteśmy nie ma jakiejś dużej rafy, jednak przy skałach w pobliżu plaży znajdujemy całkiem sporo koralowców i różnego rodzaju rybek.
Akurat jak pływamy dość daleko od brzegu zatrzymuje się koło nas łódka rangersów. Nie wspominałam o tym, ale żeby mieć wstęp na teren Rock Islands trzeba wykupić specjalne przepustki (50$ od osoby), my kupiliśmy je od Maml Divers. Zadaniem strażników, oprócz patrolowania wysp, jest też sprawdzanie tych przepustek. Ponieważ jesteśmy w wodzie to nie mamy ich przy sobie, pytają tylko od kogo je kupiliśmy. Zamieniamy jeszcze parę zdań, pytają nas między innymi czym pływamy. Naszego kajaka nie widać bo wynieśliśmy go w cień pod drzewa, może i dobrze, bo jeszcze by panowie uznali, że to niebezpieczne Mówimy więc tylko, że kajakiem i to im wystarcza. Pytamy jeszcze czy w pobliżu jest może jakieś miejsce z dobrą rafą, do której można by było dopłynąć wpław, ale okazuje się, że niestety nie.
Wracamy na plażę, jak już mamy dość pływania. Okazuje się, że właśnie zaczynają pojawiać się pierwsze łódki z wycieczkami. W takim razie my zaczynamy się zbierać.
Tym razem płyniemy po okolicy, która ma najbardziej charakterystyczny dla Rock Islands krajobraz. W końcu nieprzypadkowo tak się nazywają. Większość z nich to wystające z wody skały porośnięte roślinnością. W dalszych częściech archipelagu takich wysepek jest setki. My mamy namiastkę w tym miejscu.
Nie można nie zachwycić się kolorem wody, który jest niesamowicie intensywnie turkusowy. Tutaj też mamy po raz pierwszy trochę obawy o to, czy nie przebijemy kajaka. Pod wodą co jakiś czas widać ciemne plamy, ale z góry ciężko ocenić, czy to skały czy coś innego. W każdym razie manewrujemy ostrożnie i co jakiś czas sprawdzamy głębokość. Wpływamy też do ukrytego jeziora, otoczonego ze wszystkich stron skałami.
Następnym przystankiem ma być Babelomekang - kolejna plaża. Myślelismy, że wszystkie wycieczki zatrzymują się na niedalekiej Long Beach, a okazuje się, że i tutaj spotykamy sporo łódek.
Plaża znajduje się z zatoce i jest otoczona prawie ze wszystkich stron innymi wysepkami. Tutaj głównie się relaksujemy i trochę pływamy. Obserwujemy też mimowolnie chińskich turystów Część (jeśli nie większość) przyjeżdża tu chyba głównie po to, żeby zrobić sobie dobre selfie. Na przykład takie dwie dziewczyny, które naprawdę cały pobyt na plaży spędziły z kijkiem i telefonem, ustawiając się w coraz to wymyślniejszych pozycjach Ciekawa jestem, czy w ogóle miały jakąkolwiek przyjemność z tej wycieczki.
Wczesnym popołudniem wracamy znowu na Long Beach, bo chcemy zobaczyć plażę podczas odpływu, gdy wchodzący w morze pas piasku jest odsłonięty. Gdy docieramy na plażę jest tam jeszcze tłum ludzi, ale po jakimś czasie powoli kolejne łódki zaczynają odpływać. Wreszcie mamy wysepkę znów dla siebie
Na noc postanawiamy wrócić w to same miejsce co poprzednio - było to bardzo dobre miejsce na nocleg. Z Long Beach mamy niedaleko, więc jeszcze przed zachodem słońca wracamy na znaną już nam plażę.
Na plażach można znaleźć takie wielkie muszle. Należą one do największych na świecie małż (giant clam - Przydacznia olbrzymia), które żyją w wodach Palau. Niektóre osiągają naprawdę imponujące rozmiary. Muszle znajdowane na plażach mogą służyć na kempingu na przykład za umywalkę
Namiot rozstawiamy w taki sposób, że tropik podwiązujemy na górze, żeby w razie deszczu dało się do szybko naciągnąć. Tutaj prawie każdej nocy pada. Z naciągniętym tropikiem jest w środku tak gorąco, że w ogóle nie da się spać. Nawet jeśli śpimy tylko w wewnętrznej części i tak w środku jest sauna, bo niestety nasz namiot nie ma za dużo siateczki dającej trochę przewiewu.
Tej nocy jest tak gorąco, że nie jestem w stanie zasnąć, wychodzę więc trochę się przewietrzyć. Dzięki temu udaje mi się zobaczyć zjawisko, o którym zawsze marzyłam, ale nie spodziewałam się go tu na Palau. Po zamoczeniu stóp w wodzie widzę zapalające się wokół małe punkciki. To fluorescencyjny fitoplankton. Dzięki zjawisku bioluminescencji te mikroorganizmy potrafią wytwarzać światło. Punkciki pojawiają się w momencie, gdy zmącimy wodę, tak więc chodząc przy brzegu wokół swoich nóg wytwarzamy coraz więcej światełek. Niesamowite uczucie. Wygląda to zupełnie inaczej niż na zdjęciach, przy każdym ruchu punkciki pojawiają się, a jak się stoi spokojnie to ich nie widać. Cieszę się, że coś mnie skłoniło do tego spaceru, inaczej nawet nie byłabym świadoma co mnie ominęło |
