Dziś to był ten dzień, na zaliczenie jedynej atrakcji turystycznej w liście UNESCO w Paragwaju, ruiny dawnych jezuickich kościołów.

Właścicielka lokum, polecała żebym pojechał z nią, za ciut chorą cenę jak na jedną osobę, więc podziękowałem i powiedziałem ze pojadę na “hakune matatę”, czyli co będzie, to będzie. Śniadanko i kierunek dworzec autobusowy, żeby złapać autokar do Ciudad del Este, który ma “postój” w miejscowości Trinidad.



Sam przejazd autobusem był wart tej wyprawy. Sprzedawcy duperel lub ciepłej wody do yerby, yerba na wagę, kanapki oraz 2 razy wielki bum autokaru i pary jakbyśmy wybrali nowego papieża. I notoryczne tranquilo-tranquilo konduktora.

Po ponad godzinie docieramy do Trinidad, do pierwszego pkt zwiedzania





Spacerek ponowny do pierwszego klasztoru, La Santísima Trinidad de Paraná. Bilet kupiony w sekundach (nie było NIKOGO) i zapraszają na mini wideo opowiadające o klasztorach oraz o jezuitach.







Powiem szczerze, byłem zielony dot. misjach Jezuitów do Ameryki. Myślałem ze traktowani byli tak samo jak inni misjonarze, czyli źle a tu jednak okazało się ze byli bardzo otwarci i mile widziani w tym regionie.

Jezuici przybyli do regionu obecnego Itapua pod koniec 16 wieku, w celu szerzenia chrześcijaństwa oraz "niestety" do pilnowania niewolnictwa w regionie znane jako encomienda.

Guarani, rdzenni mieszkańcy, byli nakłaniani do chrześcijaństwa ale zachowali własne tradycje i nie musieli się europejzować. To także jezuici zachęcali guarani do uprawy yerby maty, czyli ostrokrzewu paragwajskiego.
Redukcja La Santísima Trinidad de Paraná została założona na początku 18 wieku i służyła do 1768 roku, kiedy zakon został wygnany z Ameryki Łacińskiej.

Obecnie to ruiny położone wśród selwy, więć spacer towarzyszy nam okrzykami ptaków oraz zwierząt.













Wiadomo, nie jest to tak wielkie jak Machu Picchu lub wyjątkowe jak Klasztor Karmelitów w Lizbonie, ale robi jako tako wrażenie wielkości oraz dobrego stanu ruin.











Oraz mini muzeum, z pozostałości pomników w specjalnej sali.





Trzeba liczyć godzinkę na spokojnie do zobaczenia całości









oraz rozkminianiu, jak się dostać do drugiego klasztoru. Niestety turystów brak, autobusu między klasztorami także. Więć pomysł wpada, żeby się dostać do skrzyżowania “autostrady” z drogą do miasteczka Tavarangue, i liczyć na stopa. Długo nie zajęło, i jadę na pickupie z porannym zbiorę yerby maty.



Kierowca zachwycony mając gringo w aucie, do czasu, kiedy nie przyjmował ode mnie hajsu za przejazd. Wkurzony ja, wkurzony on, poszedłem do sklepu i kupiłem mu browara i zachwycony podziękował i życzył miłego dnia.

Sprawdzenie biletu, kolejne wideo o historii redukcji (bardziej ciekawsze i zadbane od Trinidad) i wejście







Widać tu jednak kolosalną różnicę dot. zadbania ruin od Trinidad. I trawa jest skoszona, i szlaki są zadbane i do tego jest bardzo fajny audioguide do zwiedzania ruin.







Historia ruin podobna do Trinidad, czyli podzielona część klasztorna, mieszkań dla rdzennych mieszkańców, szkoła oraz lokalne przedsiębiorstwa.















Ponownie zwiedzanie trwa 1h i ponownie łapanie stopa i autobusem z powrotem Encarnacion, gdzie dzień kończę na plażę San Jose, z nowo napotkanym ludzi z autobusu







Przy sporych ilościach terere







I tak do wieczora, gdzie terere się zmienia na piwa i drinki.

Faktycznie stan ruin robi wrażenie. Mam wielką nadzieje że w listopadzie ilość turystów będzie taka sama:).

_________________

Ostatnie godziny w Encarnación. Właścicielka hacjendy przygotowuje mi kanapki na drogę, zegnam się z nią i kieruję się do dworca autobusowego.

Cały Paragwaj połączony jest 3 drogami, tworząc trójkąt: Asuncion - Encarnación - Ciudad del Este, a niestety między tymi miastami można jedynie samochodem lub autobusami. Koleje już od dobrych 20-30 lat nie kursują w tych trasach, chociaż plotki chodzą ze niebawem przywrócą połączenie kolejowe.

Odległość między Encarnación a stolicą to 380km, co w innych krajach by się powiedziało, ze to 4 do 5h, ale nie tu. Najszybszą opcję jaką znalazłem, to Expreso Paraguay z czasu dojazdu OD 6h30m.

Jak to w SudAmerica, oni umieją w autobusach dalekobieżnych. Wygodne miejsca



oraz jako ze posiadam bilet do 1szej klasy, non limit napoje (jak niemieckie piwo produkowane w Brazylii…) i snacki



Dojazd o czasie, co w tej trasie jest mało spotykane, szybki Uber i kierunek noclegu.

Wybór padł na Hotel Palmas del Sol. Opinie i cena zrobiło swoje, oraz lokalizacja, bo chwalili się ze to stare miasto. Ja zadowolony ze super opcja, bo blisko centrum, i dopiero po miesiącu doczytałem ze jednak nie jest to najlepsze miejsce. No ale, co będzie to będzie.

Hotel chyba pamięta czasy kiedy do Paragwaju przybywało sporo osób, niemieckiego pochodzenia i ukrywali się w okolicach. Ale dla mnie spełniał warunków ze była klima, czysto i bieżąca woda.



Ale wracając do okolicy. Niestety jest to skupisko dziwnych do bardzo dziwnych ludzi, pomieszane prostytucją, narkotykami oraz wewnętrznymi imigrantami którzy przyjechali do roboty z interioru. Wieczorem niestety nie był to najlepszy pomysł o spacerze, ale głód dawał w znak, i trzeba było coś poszukać.

Po śniadaniu, pora na spacer po stolicy. Jest niedziela, dobra pogoda więc liczę, jak to w dużych miastach SudAmerica ze ludzie będą spacerować po mieście.



Pierwszy punkt, to dawny dworzec kolejowy Asuncion (który dziś jest muzeum) kiedyś łączący stolicę z Encarnacion.







Oraz moje wielkie zdziwienie jak tu pusto. Dosłownie nikogo nie ma na ulicach. Nawet psa z kulawą nogą nie zobaczy się.











Niedaleko dworca/muzeum, ulokowana jest Katedra metropolitalna Matki Boskiej Wniebowziętej / Catedral Metropolitana de Nuestra Señora de la Asunción, z XVI wieku



I jak to w Amerykach, obok katedry ulokowane jest Plaza de Armas z mini widokiem nad zatoką Asuncion





Niestety niedziele są najgorsze pod kątem zwiedzania muzeów w Asuncion. Muzea państwowe są wtedy nieczynne, więc dla fanów historii tak jak ja, nie będą mogli zwiedzić takie muzeum jak Historii niepodległości



lub muzeum poświęcone ofiar Dyktatury Alfreda Stroessnera (notabene za jego "rządów" Paragwaj stał się rajem dla nazistowskich zbrodniarzy wojennych, w tym Josefa Mengele a prasa zagraniczna często nazywała jego rząd „nazistowskim reżimem biedaków”)



Jako ze 2 miejsca które chciałem odwiedzić, były zamknięte więc został tylko spacer po mieście i oglądanie graffiti na ścianach budynków.

















Oraz niektórych budynków, które bardziej przypominam Mostar/Sarajewo niż Asuncion



I tak spacerująć w nieznane, trafiam na Loma San Jeronimo.



To jedna z najstarszych dzielnic Asuncion, i przez lata była zapomniana kiedy Asuncion się rozbudowało, aż do 2013 kiedy dzielnica została odnowiona i upiększona stają się mini atrakcją. Kolorowe domki























mieć okazję zobaczyć język guarani


Rohayhu: kocham cię po guarani



lub zobaczyć Paragwajską wersję Schodów z Rio (Escadaria Selarón w Rio de Janeiro), Escalinata San Jeronimo





i wypić terere



Godzina lunchowa przychodziła, więc pora było wrócić do centrum

















Stołuję w El Bolsi, w miejscu które było polecone na forum, a na obiad wybieram Canastita Typica (koszyk lokalnych przysmaków):
Mbeju: ciasto na bazie mąki z manioku i sera paragwajskiego
Chipa Argolla: Paragwajski chleb na bazie manioku, sera i anyzu
Pajagua Mascada: smażona wołowina z mąką manioku
Pastel Mandi'o: empanada maniokowa z wołowiną



Jak widać, maniok to król tutejszej kuchni. Smakuje jak ziemniak, ale beż ziemniaka. Jak dobrze doprawiony, to całkiem smaczne.

Kolejny wazny punkt Asuncion, to Panteon Narodowy Bohaterów / Panteón Nacional de los Héroes w Asunción. Zbudowany na początku, jako kaplicy Matki Bożej Wniebowzięcia w 1863, za polecenie ówczesnego prezydenta Paragwaju Francisco Solano López.



Budowa trwała ponad 70 lat, przerwana 2 razy przez wojny:

Wojna paragwajska / wojna trójprzymierza znana jako najkrwawszą wojnę w historii Ameryki Południowej lub najgłupsza wojna świata. Jak ktoś chce wiedzieć więcej, polecam podcast Miłosza Szymańskiego, Za Rubieżą Najgłupsza wojna świata, czyli jak Paragwaj pozbył się wszystkich mężczyzn

Wojna o Chaco





W Panteón Nacional de los Héroes zostali pochowani Carlos Antonio López (pierwszy prezydent Paragwaju), jego syn oraz José Félix Estigarribia (wojskowy i prezydent kraju, razem z żoną).





Także obok Panteonu, znajduje się punkt Zio..., punkt Zero Paragwaju



Wszystko co było do zaliczenia w Asuncion, zaliczone, zostaje spacer po parku Uruguay



kolacją przed wyjazdem na lotniska.

Oraz najważniejszym, zrozumieniem słów piosenki, I won't be sending postcards From Paraguay
Po prostu NIE ma pocztówek a Poczta jako tako nie istnieje.

Godzina lotu do Buenos, zabójcza, bo wylot prawie o 3 nad ranem. Ale nie mając nic do roboty, już od 22 czekałem na lotnisku.

Już w trakcie check inu, zaczęły moje problemy z powrotem do kraju “anarcho-kapitalisty”. Niestety brak biletu wyjazdowego z Argentyny (bilet na autobus z Mendozy do Santiago miałem kupić na miejscu, nie chcąc płacić za prowizję plataformy), spowodowało mini problemy z wydaniem boarding passa. Pokazaniem rezerwacji wylotu z Santiago de Chile do Madrytu, zakończyło się wydaniem biletów do Mendozy i twierdzeniem: To już będzie problem Buenos.

Lot o czasie, wielki plus ze cały rząd pusty, więc tą godzinę przespałem na leżąco.

Kontrola graniczna, i tu się zaczęła zabawa.

Bilet wylotowy/wyjazdowy z Argentyny
Nie mam, mam zamiar go kupić w Mendozie dziś, a ż Argentyny wyjadę za 2 dni
Nie musi być bilet
Ale mam z Santiago de Chile, za 5 dni. Możecie zobaczyć ze to mój 5 raz w ciągu 5 lecia, kiedy jadę do Argentyny i wyjeżdżałem
Ale tak to nie działa

Pojechałem po ambicji, przypominając im jak bez problemu do Argentyny puścili ciężarne kobiety z Rosji, w celach odbierania obywatelstwa, po naradzie z kierownikiem, i opisanie mojego dokładnego planu, powiedziała magiczne słowa: Bienvenidos a Argentina.
Odbiór bagażu, nadanie ponownie, kontrola i lecimy do Mendozy, kraju Malbeca.



To mój drugi pobyt w Mendozie. Pierwszy raz w 2019 (polecam moją relację) i pierwszy kontakt z Argentyną oraz zainfekowaniem się miłością do tego kraju

To stolica wina Argentyńskiego i to nawet widać wychodząc z lotniska


Ląd dobrego wina


Winnica lotniska Mendozy MDZ

Nocleg wybrałem, trochę poza centrum miasta, w Luján de Cuyo, gdzie ulokowane są najwięcej winnic.

Dojazd autobusem do noclegu, częściowo za darmo bo kierowcy nie chciało mu się sprawdzać kart, zostawianie gratów i powrót na miasto w celu kupieniu biletu do Santiago.



I ponownie pojawiły się kolejne problemy z kupnem biletu. Niestety w celu kupieniu biletu, firma musi poszukać twoje dane, w systemie Ministerstwa Transportu i Migracji, i jakoś moich danych tam nie było. Najprawdopodobniej w trakcje kontroli zapomnieli zarejestrować mojego przyjazdu. Brak pieczątki, brak jakiegokolwiek papierku tworzyło więcej problemów i stresu pracownikom biura gdzie w końcu poddałem się i postanowiłem ze kupię na stronie plataformy z dodatkowym kosztem. A jak nie uda się to będę się wtedy martwić.

Spoiler, udało się.

Będąc już w Mendozie, zmęczeniem oraz braku wolnych biletów na festiwal wina, zrobiłem mini okrążeniem po mieście



I wieczór kończy się przy winku



oraz zaproszeniem na mini asado, od właścicielki hacjendy.

Dziś, to dzień zakupów, czyli kulinarnych pamiątek dla znajomych, oraz to co może zaoferować region, wycieczek po winnicach.


Oczywiście pamięć wojny o Falklandach/Malwin


Messiomania/Maradonamania

Oraz liczne szczepy winogron.





Ilość i wybór ogromny, ale problem się zaczynał z wyborem wycieczek. Nie każda oferuję adhoc wycieczki, niektóre nawet potrzebowały 3-4 dni wstecz o informowaniu lub min 4 osób. Wybór więc padł na Bodega Tierras Altas, gdzie za 6 USD, była wycieczka po winnicach, historii wina oraz Malbecu w Argentynie, oraz “najważniejsze” degustacją.



Nasz przewodnik, Juan przywitał, opowiadając historię winnicy, przy okazji spróbowaniu lokalnym Rose.





Czerwonym

















Oraz gwiazda wieczoru, degustacja 19 leciego malbeca



Także propozycja za 400 USD, całej palety win z pomocą dostarczenia pod wskazany adres na świecie.




Wycieczka była spoko, ale po obejrzeniu np. Cricovy, jakoś nie urzekła mnie. Może tylko ten 19 letni Malbec. Może źle trafiłem. Kij wie.

Ale jedno jest pewne, ze na kolację trafiłem idealnie.



Jako ze to ostatnia kolacja, i już lekko miałem dość mięsa, wybór padł na grillowane baranie kiełbaski



oraz czegoś, co od dłuższego czasu chciałem spróbować, carbonada en zapallo



Nadziewana dynia serami, grillowana i podawania jako formę fondue. Po prostu boskie!

Wieczór znowu się kończy z rozmową z właścicielką i jej rodzinie o sprawach Argentyny i przemianach ostatnich miesięcy



Ostatnie godziny, pakowanie się, kierunek dworzec autobusowy i ostatnia fugazza w Argentynie, i za parę godzin, Chile!

To drugi raz kiedy korzystam z tej drogi. To słynna droga Ruta Nacional 7 (Droga Narodowa 7) lub w skrócie RN7.

Droga łączy stolicę Argentyny Buenos Aires z granicą z Chile, na Andach i potem Chilijską drogą CH-60 az do Valparaiso. I uważana za jedną z najpiękniejszych na świecie.

Droga rozpoczyna w Mendozie z 700 m n.p.m. przekracza granicę lądową w Paso Internacional Los Libertadores na wysokości 3200 m n.p.m. i ponownie zniża aż do stolicy Chile, w 560 m n.p.m







Cały czas towarzyszą nam przepiękne Andy



Rzeka Mendoza



szczyt Aconcagua oraz inne szczyty





Oraz pozostałości (niestety) Kolej transandyjskiej



I tak do przejścia granicznego. Oczywiście, Chile to kraj który jest bardzo wyczulony na kontrolę sanitarną – weterynaryjną, trzeba wypełnić kwitek czy ma się coś “niebezpiecznego”.

Ale niebezpieczny produkt może być prawie wszystko. Niestety kontakt z nimi mailowo przed wyjazdem (a pytałem prawie wszędzie) nie skutkowało owocnej odpowiedzi.
A dotyczyło niektórych pamiątek jakich miałem: alfajores i dulche de leche (produkt mleczny), yerba mate oraz przyprawy do chimichurri (zioła) gdzie “wszystko” podlegało pod niebezpiecznych produktów. Więc zgłosiłem ze mogę mieć niebezpiecznych produktów, dostałem “kontrolę” celną i pytanie co mam

- Dulche de leche, przyprawy, yerba mate i alfajores. Mam nadzieję ze wszystko jest OK i legalne
- Oj nie, nie. Alfajores nie mogą wjechać do Chile
Ja już zielony, bo sporo hajsu na nie dałem a wszystko jest na prezent
- No bo alfajores tuczą naszych piłkarzy i potem przegrywają mecze z Argentyną. I zaczął się śmiać

Uuuuuf, ogromna ulga, ze wszystko ok, i już (dosłownie) z górki z produktami. Powrót do autobusy i pożegnanie się z Argentyną



A w dół,



towarzyszą nam seria zakrętów, które miejscowych nazywają "Los Caracoles"





I spokojnie aż do końca czyli do dworca autobusowego w Santiago. Pracownik bagażów prosi o tipa, opowiadam mu, ze mam tylko argentyńskie peso, odpowiada ze przyjmie wszystko, więc mu dałem 50 ARS co nam daje mniej niż 10 groszy, żeby się odczepił i łapię ubera do noclegu.

Jak to Santiago, drogi zamknięte, bo demonstracja i podpalenie jakiś aut/kosz na śmieci, ale docieram do noclegu cały i zdrowy, kupuję crafta i świętuję

Kocham Santiago. Parę lat temu, nie miałem okazje go zobaczyć, z powodu słynnych zamieszek, ale spodobała mi się ich energia. Otwarci, jak im się coś nie pasuje, to wprost mówią lub walczą.

Spotykam się z ekipą anarchistów, co uratowali mi mój wzrok w 2019 roku, po zderzeniu z gazem łzawiącym co “pacos” mi wrzucili. Piękne to, ze spotkaliśmy się raz, i przez 5 lat mamy kontakt!

Widać ze domena 2019 były graffiti i dalej one są.











Oraz najdziwniejszy stand z pamiątek i pocztówek które na nic jedna nie pasuje z drugą.



I tak spacerkiem po głównej alei Libertador Bernardo O'Higgins, przypominając nas pierwszy spacer tutaj parę lat temu





po la Monedę (pałacu Prezydenckiego)





Zupełnie inne uczucie, niż w 19 roku. Nie ma spalonych budynków, smród spalonego plastiku lub uzbrojonych po zęby Pacos. Normalne życie.





I co by był za wyjazd beż kultowego Cerveza Cristal

?



Oraz Completo Italiano: hot dogami z sosem z awokado, majonezem i krojonymi pomidorami



To był ostatni dzień mojego pobytu w SudAmerica, i definitywnie był pod znakiem, bez planu. Nie miałem nic zaplanowanego, po prostu spacerować i jak coś będzie. Żegnam się z ekipą, odpalam spotify i spaceruję po Plaza de Armas.

I tak wylądowałem Muzeum Historii Narodowej Chile, z powodu specjalnej wystawie o 50 leciu stanu wojennego Pinocheta.









Kto mnie zna, to wie ze interesuję się historią Ameryki Łacińskiej a szczególnie stanach wojennych w tym regionie. Więc wystawa siadła idealnie dla mnie.







Mój ulubiony wokalista z Chile, Victor Jara

















Tak jak widzicie, dużo się nie działo. Wszystko szło zaskakująco dobrze. Żadnych dziwnych sytuacji.





Więć wieczór kończy się na zakupy z marketu, kanapką Chacarero (chilijska kanapka cienko pokrojony stek po churrasco na bułce z pomidorami, fasolką szparagową i papryczką ají verde)



Lokalnymi pieskami



Oraz pisco sourem



I wieczór kończy się przy piwkowaniu w hostelu, i bycia guru podróżniczym przy dzieciakach

Check in, wesoły ale bagaż rejestrowany przechodzi bez problemu (same prezenty)



Niestety z salonu nicy, więc zostaje krafcik



Z pięknym widokiem



I tak się kończy powolutku wyjazd



Z ostatnimi widokami na Santiago de Chile



Andami



Atlantykiem



Oraz klasykami



I przylotem o czasie w Madrycie, szybki salon, i myślenie czy lecieć dalej do Aten czy wrócić

No i chyba pora na epilog.

Ponowny lot w Ameryce Południowej, i kolejna wielka miłość. Chyba zostałem fanem #team_latin_america. Azja już mnie nudzi (może bo nie znam języka) a Ameryka daje mi ogromne możliwości do zrozumienia ich, bo "hablam".

To był mój 7 lot w tym regionie, i dalej uważam ze ledwo liżnąłem ten region, i wiem ze w 2025 chyba tam wrócę w celu zrobienia krajów w Ameryce Centralnej: Salwador, Honduras, Gwatemala (ponownie), Belize oraz ponownie Meksyk.

A na koniec, jak to było w Atenach, czyli kulinarne perły w dziwnych knajpach Ateńskich