K2 - drugi, najwyższy szczyt na ziemi; 8611 metrów n.p.m. Niedostępna góra, którą nawet miejscowe plemiona nigdy nie nazwały. K2 pozostała jako nazwa oficjalna po tym jak brytyjski geograf T.G. Montgomerie oznaczył go jako drugi na swojej mapie (po K1 – dzisiejszym Maszerbrumie).
Nie tak łatwo go zobaczyć, nie wiedzie do niego żadna prosta droga. Trzeba przedrzeć się przez cały lodowiec Baltoro i zajrzeć w bok z bazy w Concordii aby go dojrzeć, tak dobrze jest ukryty.
Ile osób weszło na szczyt K2 w 2026 roku? Odpowiedź brzmi: ZERO. To najtrudniejszy ośmiotysięcznik do zdobycia. Pogoda jest niesamowicie kapryśna na tej górze. Corocznie ginie podczas wspinaczki co najmniej kilka osób. K2 zyskała angielską nazwę „The Savage Mountain” czyli „Dzika góra” lub po prostu „Góra Śmierci”.
Moja fascynacja tym szczytem rozpoczęła się od obejrzenia filmu „K2” z 1991 roku z Michaelem Biehnem. Zobaczenie K2 na własne oczy stało się od tej pory moim marzeniem. Stał się dla mnie nawet bardziej pożądany niż sam Mount Everest.
Po zeszłorocznym przejściu Annapurna Circuit poczułem wiatr w żagle i chęć zmierzenia się z tym moim górskim nemezis – czyli konkretnie dotarciem do K2 Base Camp, który znajduje się na wysokości około 5100 metrów n.p.m. i ponad 90 kilometrów od pierwszej bazy gdzie da się dotrzeć terenówką.
To będzie trekking a nie wspinaczka wysokogórska czyli w moim zasięgu, zwykłego zjadacza chleba, który już liznął trochę chodzenia po górkach i nie boi się wysokości. Oczywiście trzeba wynająć przewodnika, porterów i muły aby dotrzeć na miejsce. Nie ma tam żadnej infrastruktury. Wszystko łączenie z jedzeniem i namiotami trzeba przynieść ze sobą i na dodatek wynieść śmieci. Całość trekkingu odbywa się w Karakorum w Pakistanie, obszarze lekko niestabilnym politycznie i ciągle pod nadzorem wojskowym (do tej części Kaszmiru roszczą sobie prawa Indie).
Trudnością nie będą strome podejścia, ale bardzo wyczerpująca wędrówka powyżej 4000 metrów po niestabilnym lodowcu Baltoro. Dziennie trzeba pokonywać odległości rzędu 15-20 kilometrów pod górę i nawet więcej podczas schodzenia. Nie jest to łatwa wycieczka górska typu „Bieszczady” jak się domyślacie.
Zebrałem moją zeszłoroczną ekipę „oldbojów” (tylko jeden z kolegów nie mógł jechać ale zgłosił się inny chętny przyjaciel) i ruszamy pod koniec sierpnia na ponad dwa tygodnie do Pakistanu po uprzednim załatwieniu wszystkich formalności i specjalnych pozwoleń połączonych ze zdobyciem „Mountaineering & trekking visa”.
Jak prezentuje się K2 o poranku widziany z Broad Peak Base Camp?
Ile ośmiotysięczników można na raz zobaczyć z campu Concordia?
Jak wygląda baza pod Broad Peakiem po zakończeniu sezonu wspinaczkowego?
Czy Grupa Trango wraz ze słynnym Tower wygląda bardziej groźnie przy złej pogodzie?
Czy na lodowcu Baltoro występują jakieś inne kolory niż czerń i biel?
Jakie ozdoby ma typowa ciężarówka w Pakistanie?
Czy zatrzymała nas lawina na Broad Peak?
No i kluczowe pytanie – czy zdobyliśmy K2 Base Camp?
O tym wszystkim będzie ta relacja. Przygotujcie się na wiele odcinków i bardzo dużo zdjęć. Podsumowanie kosztów i odpowiedzi na pytania zamieszczę na końcu. Miłego czytania 😊.
Uuups, wyglądali na mocarzy przy nas. No cóż, mamy nastroje bojowe i na dodatek pięknie świeci słońce. Może nie będzie tak źle?
Zasypiam z niepokojem, że wyczerpaliśmy dobrą pogodę i zastaniemy wszystkie ośmiotysięczniki zasnute na długo chmurami…
No pięknie, już się przyzwyczaiłem do ich codziennego gdakania... Czekają nas do końca wyjazdu wege dania 
