(Nigdy nie miałem ambicji, żeby pisać relacje z każdej odbytej podróży, ale akurat mam trochę wolnego i tak sobie pomyślałem: dlaczego nie? Talentu literackiego nie mam, ale w szkole poniżej czwórki z wypracowań nie schodziłem, więc nie powinno być tragedii. Całość będzie w kilku częściach, które postaram się wrzucać jak najczęściej. Uprzedzając pytania - twarze zamazane, bo lepiej, żeby zobaczyło je sto osób za mało niż jedna za dużo - taka specyfika. Enjoy!
)Od kilku lat Budapeszt był takim miastem, do którego bardzo łatwo i tanio się dostać, ale jakoś nigdy nie mogłem znaleźć motywacji, żeby je odwiedzić. W końcu jednak trzeba było się ogarnąć i jak tylko pojawiły się dobre ceny biletów z Warszawy, zapadła decyzja: w kwietniu jedziemy. Z tym że stolica Węgier miała być tylko bazą wypadową do Belgradu, gdzie w wybrany przez nas weekend miały się odbyć wieczne derby, czyli mecz pomiędzy Partizanem a Crveną zvezdą, marzenie każdego zainteresowanego ruchem kibicowskim. W międzyczasie pozmieniało się jednak wszystko: derby przeniesiono na następny weekend, ważne sprawy na uczelni sprawiły, że w tym czasie nie mogłem się nigdzie ruszyć, a z powodów finansowych nie było sensu kupować nowych biletów lotniczych, wybraliśmy więc autokar. Skurczyła się też nieco ekipa: zamiast planowanych pięciu osób pojechały trzy. Ostatecznie ruszyliśmy w połowie maja z Krakowa, a wyprawa miała potrwać cztery i pół dnia.
Podroż, mimo że – uwzględniając dojazd z Łodzi – zajęła cały dzień, w gruncie rzeczy nie dłużyła się zbytnio, głównie za sprawą pięknych widoków za oknem przez większą część Słowacji. Na miejscu byliśmy przed 22, kilka szybkich zdjęć znajdującego się obok dworca stadionu Ferencvárosu, kupno biletów (patent z forum – jeżeli jesteś studentem, to na parę dni o wiele bardziej opłaca się miesięczny niż kilka całodobowych) i metrem do hostelu. Wybór padł na Budapest Budget Hostel i za tę cenę była to decyzja zdecydowanie trafiona. Szybkie ogarnięcie się i spać, bo następny dzień zaczynał się bardzo wcześnie – dla mnie, z racji trwających playoffów w NBA o piątej, dla reszty po ósmej.
Ostatecznie wyruszyliśmy z hostelu przed dziesiątą i był to bardzo dobry wynik, bo zostawało jakieś osiem godzin na zaliczenie wszystkich zaplanowanych na ten dzień zabytków. Jako że większość turystycznych atrakcji Budapesztu znajduje się blisko siebie, to dojechaliśmy tramwajem w okolice centrum, a całą resztę dnia spędziliśmy z tak zwanego buta. Pierwszy na liście był Parlament, tego dnia zamknięty, ale wejście do środka mieliśmy zaplanowane na kiedy indziej, więc jedynie rzuciliśmy na niego okiem z zewnątrz i ruszyliśmy dalej. Wyspa Małgorzaty, Baszta Rybacka ze świetnym Kościołem Macieja i czas na najważniejszy punkt dnia – obiad! Na forum bardzo dobre opinie zbierała restauracja Mákos Guba, więc nie pozostało nic innego jak sprawdzenie tego osobiście. Gulasz zrobił fantastyczne wrażenie, jednak drugie danie w postaci filetu z kurczaka odrobinę rozczarowało. Podobnie jak fakt dodawania do rachunku opłaty za obsługę, ale to chyba powszechnie przyjęta praktyka na Węgrzech, więc jakoś to przeboleliśmy. Jeżeli jednak ktoś będzie w pobliżu, jak najbardziej warto. Niestety poobiedniej drzemki nie było w planie, więc ruszyliśmy, aby pokonać tysiąc i jeden schodów prowadzących do Zamku Królewskiego. Z niewielkimi problemami (bo w końcu po obiedzie…), ale udało się, a wysiłek został nam wynagrodzony bardzo ładnym widokiem na Parlament i resztę Pesztu.
Robiło się późno, powoli trzeba było wracać – na Most Łańcuchowy zatem, uprzejmie kłaniając się strzegącym go lwom (z językami!) i znów znaleźliśmy się na prawym brzegu Dunaju (kto wymyślił tę kretyńską angielską nazwę Danube…). Zaliczyliśmy jeszcze Bazylikę św. Stefana, Operę i Wielką Synagogę (niestety o tej godzinie już zamkniętą) i tramwajem wróciliśmy do hostelu na chwilę odpoczynku.
Wieczór i pierwsza sportowa atrakcja. Nieco przypadkiem dowiedziałem się, że dziś rozgrywany jest drugi mecz finału ligi węgierskiej w waterpolo. A jako że na Węgrzech to niemal sport narodowy, nie było opcji odpuszczenia. Naprzeciw siebie stanęły drużyny OSC, dla której był to pierwszy awans do finału od 1980 oraz Szolnoku, która rozgrywała swój trzeci finał z rzędu, w poprzednich jednak dwa razy przegrywając z Egerem. Jeżeli dodam, że gra u nich siedmiu medalistów olimpijskich, to faworyt mógł być tylko jeden. Pierwszy mecz zakończył się bez niespodzianki i wszystko wskazywało na to, że w drugim Szolnok zapewni sobie tytuł. Rzeczywistość okazała się jednak zgoła inna, ale ja dowiedziałem się o tym dopiero przed chwilą. Goście wygrali co prawda bardzo pewnie 12:5, jednak w finale grało się do trzech, a nie dwóch zwycięstw i z mistrzostwa cieszyli się kilka dni później.
Wracając do samego meczu – nigdy bym nie pomyślał, że na piłce wodnej istnieje coś takiego jak przedsprzedaż czy ograniczona liczba miejsc, wbijałem więc na pewniaka. I jakież było moje zaskoczenie, gdy przed wejściem na basen stała spora grupka ludzi, którym nie dane było wejść, bo bilety się po prostu skończyły. Presja tłumu zrobiła swoje, po kilkunastu minutach wyszedł typowy kiero (jak chodzisz na niższe ligi w Polsce, to wiesz o kim mowa) i wpuścił wszystkich chętnych. Nie na trybuny jednak, a do czegoś w rodzaju skyboksa za jedną z bramek. Widok basenu przesłaniała siatka, szyby trochę zagłuszały odgłosy ze środka, ale ostatecznie nie było źle.
Atmosfera – OSC to żaden utytułowany klub, ciężko więc było spodziewać się cudów, dali jednak radę. Przerywany, ale niezły doping i bardzo miłe podziękowanie swoim zawodnikom mimo porażki. Goście zjawili się w kilkanaście osób z bębnem, oczywiście siedzieli razem z gospodarzami, trochę też pośpiewali. Co do samego sportu – to był mój pierwszy kontakt na żywo z piłką wodną i pewnie fajniej wypadłby jakiś bardziej wyrównany mecz, ale wrażenia jak najbardziej pozytywne. Choć do ręcznej, której w tv oglądać nie potrafię, a na żywo uwielbiam, daleko. Po spotkaniu szybki powrót do hostelu, bo w planie na jutro dwa mecze i kilka innych atrakcji.
Będzie jeszcze jedna twarzówka i chyba tyle, w sumie nigdy za wiele takich nie robię. 
Druga część powinna być jutro. 
