„niewierni” nie jedzą razem z prawosławnymi i nie mogą uczestniczyć w mszach.

Uwielbiam to miasto, moją bramę do Azji i pomimo, że wracałem do niego kilkunastokrotnie zawsze ten pierwszy raz będę traktował sentymentalnie. Zaczęło się od licealnego periodyku Cogito z artykułem Andrzeja Urbanika o drodze lądowej do Indii, slajdowisk K. i A. Mazurkiewiczów w Muzeum Ziemi, pierwszych tomów Przez Świat i Lonely Planet zdobywanych w Księgarni Podróżnika, książek Nicolasa Bovouira. W międzyczasie cudem kupiona latem 1997 r. w księgarni Domu Turysty w Zakopanem legendarna pozycja Ediego Pyrka „Niech cały świat myśli, że jesteś szalony czyli do Indii za 30 dolarów”. To wystarczyło, żeby uruchomić marzenia. Trochę informacji praktycznych, garść opisów egzotycznego wtedy dla mnie Iranu, zdjęcia kolorowych pakistańskich ciężarówek. Cytaty typu: „Jeździmy wszyscy w tym samym celu - w poszukiwaniu utraconego Raju”, „Podróżowanie nie jest sprawą geografii, ale stanem umysłu” czy „Miejsce tak naprawdę nie ma znaczenia, ważna jest Droga” dziś z perspektywy starego dziada brzmią nieco infantylnie ale wtedy wydawały się Świętym Graalem, który otwiera drzwi do nieznanego. Dodatkowo w czasach raczkującego internetu fora travelbit czy tramp i zdawkowe rady typu: „pomiędzy Przemyślem a rumuńską Suceavą jeździ przemytniczy autobus, konieczna rezerwacja telefoniczna”, „pociąg do Bukaresztu dojeżdża na stację Gara du Nord, cena 107.000 lei”, „w agencjach sprzedających bilety do Stambułu warto pytać o zniżki studenckie na legitymację ISIC” były kopalnią podróżniczej wiedzy.