Gdańsk żegnał mnie pochmurne, natomiast Turku powitało piękną, słoneczną, iście wiosenną aurą. Zapowiadało się, że będzie ok. 0stC, a myślę, że w słońcu jest kilkanaście stopni. Nie znaczy to jednak, że tu zimy nie było. Jadąc autobusem (miejski, linia nr 1) z lotniska do centrum mijam jeszcze nie roztopione hałdy śniegu na wysokość dobrze ponad metr.
Wysiadam na przystanku Linja-Autoasema. Stąd pieszo ok. 1,5 km na parking Sokos Hotel Caribia. Z tego miejsca odjeżdżają autobusy odpowiednika naszego PolskiegoBusa (OnniBus) do Helsinek.
W pierwszym poście napisałem, że trasa autobusami wyniesie 6118 km. To jest odległość z Kuopio na Gibraltar. Jeżeli doliczyć do tego trasy "dojazdowe", tj. OnniBus Turku - Helsinki, Helsinki - Kuopio, Avanzabus Linea de La Concepcion - Malaga oraz ModlinBus i PolskiBus po Polsce to należałoby dodać jeszcze 1064 km, co łącznie daje sumę 7182 km.
Po dwóch godzinach jazdy jestem w stolicy Finlandii - Helsinkach. Helsinki zostały założone przez Króla Szwedzkiego Gustawa Ważę w 1550. Do dzisiaj nazwy ulic na tablicach informacyjnych są dwujęzyczne: po fińsku i po szwedzku. Przystanek OnniBus dla kursów z Turku mieści się naprzeciwko dworca autobusowego i centrum handlowego Kampi, przed Muzeum Kiasma.
Przy samej Kiasmie stoi pomnik fińskiego bohatera narodowego - Mannerheima. To wojskowy, którego nieliczna armia oparła się potędze Związku Radzieckiego podczas Wojny Zimowej 1939/1940.
Nieco dalej widnieje gmach Music Centre. Jednocześnie mieści się w nim biuro Lippupalvelu. To coś jak nasz Ticketpro. Mam w nim zarezerwowany bilet na jutrzejszy Puchar Świata w Skokach Narciarskich w Kuopio. Z wydrukowanm potwierdzeniem rezerwacji idę do pani do okienka i proszę o bilet, a pani mówi: nie ma. Jak to nie ma? Przecież tam jest wyraźnie napisane, żeby najpóźniej dzień przed zawodami zgłosić się do Lippupalvelu i opłacić zamówienie w kasie. Niedobrze. Na szczęście pani trochę pokombinowała i mówi tak: tamtej rezerwacji już nie ma, ale można kupić nowy bilet i nawet będzie 2,5 EUR taniej. Super! Zostane jeszcze na butelkę 0,5 l coli. Po chwili mam już swój bilet!
Przy Kampi napotykam dosyć ciekawą budowlę, Kaplicę Ciszy. Jest to wykonany z drewna owal, w którym faktycznie mieści się niewielka, luterańska (w Finlandii to religia dominująca) sala modlitw. Rzeczywiście jest bardzo dobrze wyciszona i praktycznie nie dociera do niej z zewnątrz miejski zgiełk. W salce mieszczącej się obok jest punkt informacyjny, w którym można zapoznać się z luterańskim Pismem Świętym. Jest takowe nawet w języku... polskim.
Następnie mijam dworzec kolejowy i Aleksanterinkatu docieram do Placu Senackiego. To najbardziej rozpoznawalne miejsce w Helsinkach. Tutaj znajduje się siedziba Premiera Finlandii, Uniwersytet Helsiński i charakterystyczna, w białych barwach katedra luterańska. Pośrodku placu stoi pomnik cara rosyjskiego, Aleksandra II, który swoimi działaniami w Finlandii (która za jego panowania była częścią Imperium Rosyjskiego) dobrze zasłużył się tamtemu społeczeństwu.
Czas coś zjeść. Idę na Kaupattori. To rodzaj targowiska z rękodziełem, świeżymi warzywami i owocami, rybami. Można tu też co nieco przekąsić. W Finlandii jak i w pozostałych krajach nordyckich ceny są wysokie, a nawet bardzo wysokie. Dlatego odpuszczam obiad w którejkolwiek z restauracji, a udaję się budki typu fast-food. Jest! Mają to czego szukam. Potrawa z renifera.
Jak na fast-food przystało - szału nie było, ale smakowało nawet nieźle.
Posilając się z daleka widzę inną charakterystyczną budowlę, Sobór Uspieński. To prawosławna katedra o czerwonej fasadzie i złotych kopułach. Reprezentant rosyjskich wpływów w Finlandii i największy sobór w Europie Zachodniej.
Niestety w poniedziałki jest zamknięty dla zwiedzających i nie pozostaje mi nic innego jak wracać do centrum.
Po drodze występuję do centrum handlowego Stockmann. To największy, najstarszy i najbardziej ekskluzywny dom handlowy w Finlandii. Posadzka, ściany, asortyment ze wskazaniem na jego ceny dobitnie o tym świadczą. W ogóle ludzie, ich styl ubierania, jakość tych ubrań, przepełnione restauracje... Widać, że to naprawdę zamożne społeczeństwo. Sklepów spożywczych praktycznie brak. Z rzadka pojawia się niewielki dyskont "K-market", ale jego zaopatrzenie jest bardzo ubogie. Gdzieś, kiedyś wyczytałem, że 90% Finów obiady spożywa poza domem.
Już po 20-tej. Powoli kieruję się do hostelu. We wcześniejszym wpisie napisałem "hoTelu". To pomyłka  Jakbym wybrał pokój w hotelu w Helsinkach to podejrzewam, że musiałbym pożegnać się z połową budżetu przeznaczonego na te wyprawę. Po drodze odwiedzam jeden ze wspomnianych "K-marketów". Za trzy bułki słodkie i wodę mineralną płacę prawie... 7 EUR.
Moj Hostel Stadion mieści się na Stadionie Olimpijskim w Helsinkach, na którym zostały rozegrane Igrzyska Olimpijskie 1952, a także szereg innych imprez rangi mistrzowskiej. Hostel jest już nieco wysłużony, ale warunki są przyzwoite. Odwiedzającym ten hostel polecam skorzystać ze śniadania. Szwedzki stół, w tym dania na ciepło (w wielu innych hostelach w jakich bywałem ciepłych dań na śniadanie nie spotkałem). Jest ono dodatkowo płatne 6,8 EUR, ale wziąwszy pod uwagę to, ile wczoraj zapłaciłem za bułki i wodę - uważam, że cena jest atrakcyjna.
Dzisiaj rano spacerek na Kiasme i teraz korzystając z onnibusowego WiFi jadę do Kuopio. O 16:00 (15:00 polskiego czasu) początek skoków..
c. d. n. |
Człowiek uczy się całe życie.
