Cześć!
we wrześniu 2013 roku rozpoczęliśmy prawdopodobnie największą przygodne naszego życia. wyjechaliśmy na Erasmusa do Hiszpanii. pomijając trudności naukowe i językowe, miał to być rok w którym poznamy obca kulturę w zasadzie od podszewki. ktoś by powiedział, że przecież to państwo w europie i co tam może być innego, a jednak gdy się to bardziej zgłębi to różnice są bardzo widoczne. czym jest siesta? jak to jest z tymi tapasami? po co się chodzi do chińczyka? dlaczego nikt nie zna angielskiego? czemu ten kelner na nas tak dziwnie patrzy gdy zamawiamy tylko sangrie? jak ten kraj w ogolę funkcjonuje, skoro nikt tu nie pracuje? o co chodzi z tym menu del dia? to tylko niektóre z pytań które zadawaliśmy sobie na samym początku. Po ponad 6 miesiącach znamy już odpowiedz na wiele naszych wątpliwości. poznaliśmy wspaniały kraj, w którym w wielu aspektach życie toczy się w zupełnie innym rytmie niż w Polsce. Postaram się zrelacjonować nasze wyciecieczki i przez ich pryzmat opowiedzieć trochę o poznawanej przez nas Hiszpanii. Także w najbliższym czasie postaram się opisać Walencję, Salamankę, Avilę, Granadę, Porto(spojrzenie na Hiszpanie z zewnątrz
), Riberę del Duero, Lanzarote i Andaluzję. Wszystkie oprócz dwóch ostatnich już zrealizowane, w planach jeszcze trochę więcej. Nie wiem czy dam radę opisać Madryt, miasto w którym od ponad pól roku mieszkamy. Wydaje mi się to niezwykle trudne, trochę jakbym miał opisać warszawę. co jest fajnego w warszawie? jak to co? wszystko! tak samo już mam z Madrytem, uwielbiam to miasto zarówno za jego zalety jak i nieliczne wady. no ale zobaczymy, może jakoś się uda Gdyby ktoś miał jakieś pytania odnośnie Hiszpanii to w miare swoich możliwości chętnie odpowiem:)
) w celach naukowo - wypoczynkowych. Chcieliśmy połączyć ostatnie chwile naszych wakacji z intensywnym kursem hiszpańskiego. W planach więc było głownie zwiedzanie miasta i plażowanie. Jak się okazało tylko pierwszy tydzień pozwolił na to drugie, przez co nie udało nam się zobaczyć plaż w El Saler, które jak twierdzili nasi znajomi z kursu, są zdecydowanie ładniejsze niż te w Walencji. Jeżeli o plaży już mowa, to faktycznie nie zachwyca. Fakt faktem, jest bardzo szeroka, a zejście do morza ma całkiem łagodne. Ale piasek nie ten i wydm brak. No cóż, po prostu bardziej podobają nam się polskie wybrzeże:) Idąc na plaże w Walencji, chociaż raz, polecam przejść się przez dzielnicę Malvarossa. To stara dzielnica rybacka gdzie czas się troche zatrzymał. Stoją tam niedokończone domy, dzieciaki ganiają za piłką, podczas gdy dorośli na wyniesionych z domu stołach grają w karty. Taka hiszpańska prowincja w centrum europejskiego miasta. Jedynym minusem mogą być nastolatkowie chcący co chwila wcisnąć nam marihuane. Także w weekend wieczorem warto przejsć się nadmorskim deptakiem. W piątki i soboty hiszpanie przynoszą tam swoje stoły, krzesła, rozstawiają jedzenie oraz wino i biesiadują przy nadmorskiej promenadzie. To w sumie ci starsi, młodsi przynoszą tylko wiadra z lodem i sporo rumu 
). Metro jest wygodne i w zasadzie wszędzie da się nim dojechać, a rozkładu autobusów nie da się ogarnać, jak w każdym innym hiszpańskim miescie, także nie polecamy. Polecamy za to rowery, których pewnie w innych okolicznościach używalibyśmy często. W Walencji działa valenbisi – system samoobsułogowych wypożyczalni rowerów, których zagęszczenie jest duże, a rozlokowane są w strategicznych punktach miasta. Do tego, z tego co pamiętamy nie są zbyt drogie.
