Lockdown dał mi się we znaki. Tak długiej przerwy od podróży to nie miałem od 2007. Także jak już coś się ruszyło to zacząłem latać na co drugi weekend wakacji
. Z pomocą przyszły oczywiście fantastyczne ceny LOT czy Wizzair, a także Lufthansa. Pod koniec czerwca i w lipcu byłem więc w Portugalii i Hiszpanii, w lipcu na Krecie, w sierpniu w Kampanii/Kalabrii, Bułgarii i na Rodos, ale jeszcze czegoś mi brakowało i na połowę września koniecznie chciałem gdzieś jeszcze polecieć. W grę wchodziła Islandia (mój ostatni niezdobyty kraj w Europie, który tak wisi mi już jako jedyny od paru lat) albo Dolomity.Sytuacja właściwie sama się rozwiązała, gdy Islandia wprowadziła podwójne testy, a Wizzair miał bilety czwartek-niedziela do Werony za 80zł. Kupiłem bilety dla całej rodzinki, ale nie pierwszy raz już w końcu poleciałem sam.
Kiedyś o Dolomitach słyszałem, że są ładne, ale jakoś nigdy się bardziej nie wgłębiałem w temat, mimo, że zwiedziłem już prawie całe Włochy. Przygotowując się do tego wyjazdu trafiłem na bloga BAnity, której zdjęcia zrobiły na mnie mega wrażenie. Trzeba było tylko dopracować plan i ruszyć
Wylot miałem w czwartek wieczorem. Po zachodzie słońca, siedząc po lewej stronie samolotu, udało mi się dostrzec z góry Tre Cime. Wiedziałem już, że będzie zajebiście.
O 21 biorę samochód (Fiat 500L - masakra...) i jadę godzinkę do Trento na nocleg. Chciałem podjechać jak najbliżej gór, aby nie marnować czasu w piątek.
Pobudka o 7 i ruszam w góry. 8.30 byłem już przed wąwozem Bletterbach. Jak niektórzy pewnie wiedzą, ten obszar Włoch jest dwujęzyczny (włoski i niemiecki), ale lokalesi używają najpierw niemieckiego, dlatego też niektóre nazwy brzmią dziwnie jak na Włochy.
Jest kilka samochodów, ale mała grupka ma jeszcze jakąś odprawę. Idę na pewniaka, ale ktoś mnie zaczepia mówiąc, że potrzebuję kask. Pytam więc czy mogę wypożyczyć. Idę do budynku i kask biorę za darmo, ale muszę zapłacić 6 euro za wejście do parku.
Szlak ma być na 2h, schodzi się w dół, idzie do wodospadu, a potem wchodzi na górę.
Pogodę mam mistrzowską.
Wąwóz Bletterbach słynie z pionowych ścian i warstwowych skał, z których można uczyć się lekcji geologii.
Jako, że ruszyłem tak wcześnie, cały wąwóz mam dla siebie.
Idąc tymi kamieniami, spotykam dwie osoby, które siedzą sobie pod ścianą. Nie wyglądało to na nic dziwnego, ale wracając z wodospadu, widziałem już przy nich ratowników, jednego gościa przykrytego folią z unieruchomioną nogą, wyglądało na jakieś złamanie w kostce.
Ja osobiście uwielbiam takie szlaki po kamieniach i bardzo dobrze się na nich czuję.
A to ten wodospadzik. Niestety bliżej nie dało się podejść, bo była rozciągnięta lina aby nie przechodzić.
Wracam na górę i zdycham z braku kondycji. Odpoczywałem co chwilę i ledwo dawałem radę. Ale chyba jednak nie było tak źle, bo zapowiadany 2h szlak przeszedłem w 1:15.
Wsiadam w mojego pierdzipęda i po drodze co chwila oglądam fantastyczne widoki:
Dojeżdżam do Lago di Carezza (albo Karersee). Tu już sporo ludzi, ale da się zrobić TAKIE foty bez nich.
Jak to z jeziorami polodowcowymi, mają obłędne kolory.
A górujące nad nim szczyty też są niczego sobie.
Idę dookoła.
No i ciutkę dalej bo jest następne jeziorko.
Przy parkingu jest kilka restauracji, gdzie mogę zjeść nieśmiertelnego bratwursta i wypić bezalkoholowe.
Ruszam dalej w stronę Marmolady. W dalszym ciągu na każdym zakręcie są takie zwykłe widoczki
Właściwie to zatrzymywałem się co chwilę i co chwilę robiłem ochy i achy, bo zdjęcia oczywiście tego nie oddadzą...
A może choć trochę oddadzą...?
Wprawne oko zobaczy, że nad górami jest sporo paralotniarzy. Ci to dopiero muszą mieć widoki...
Serpentynami wspinam się na 2500 m npm i pojawia się lodowiec Marmolady:
Niestety wyciąg na górę, jak i na wiele innych nie działa. Trochę jestem tym zawiedziony, ale trudno....
Za to jest ładne sztuczne jeziorko, obok knajpa gdzie można wypić espresso doppio i zjeść appel strudel
Jeszcze rzut oka na Marmoladę i okoliczne szczyty i można jechać dalej.
.
