museum day
Wstaję rano i schodzę na śniadanie, gdzie radość ludzi dookoła mnie zaskakuje. Przecież jest tak ciemno, ponuro jak w listopadowy poniedziałek. Pracownik hostelu oznajmia wszystkim, że dziś jest tzw. Museum day, bo na inne zwiedzanie to szkoda czasu. Chyba że ktoś się nie zgadza to niech skacze do oceanu. W planach miałem pojechać do ogrodów Ho'omaluhia i świątyni Byodo-in Temple. Jednak oba miejsca są w górach, nad którymi wiszą złowieszcze czarne chmury. Wybieram zatokę Pearl Harbour, historyczne miejsce do którego da się dojechać autobusem 42 w ponad godzinę (blisko 17km). Ruszam, autobus co chwila się zatrzymuje (tu ciekawostka, przystanki są na żądanie, a postój na nich oznajmia się ciągnąc linkę! 21...wiek).
Docieram na przystanek Arizona i udaję się nad zatokę. W oddali widać muzeum Arizona (ten biały budynek) oraz statki które można zwiedzać.
Nie rajcuje mnie to szczególnie (jestem z nad morza) więc odwiedzam dwie hale z projekcjami filmowymi i modelami statków.
Cała zatoka hmmm jak zatoka, więc nie ma co się rozczulać. Na nabrzeżach liczne zbiory torped. Tu ciekawostka, jedna z nich to tzw załogowa dla kamikadze. Co Ci ludzie mieli w głowach...
Dla potomnych: wstęp do całego kompleksu muzeów (Arizona+statki to 65$). Ja odpuszczam.
Czas wracać, jadę tym samym autobusem i wysiadam w rejonie pałacu Lolani.
W ponurych barwach dnia nie jest on porywczy na zdjęciach, jednak na żywo jest naprawdę ciekawy. Niedaleko znajduje się kościół Sw. Andrzeja
oraz jeden, którego nazwa wyleciała mi z głowy.
Hyc, kościoły mamy za sobą, zmierzam w kierunku Waikiki. Droga jakaś taka długa, z lewej strony nadciągają chmury, coś zaczyna kropić. Ale ale, chce jeszcze zobaczyć jedną plażę. Odbijam w prawo, uciekając magicznym sposobem od deszczu. Spacer nad zatoka? Zawsze! Nawet w taką pogodę.
W oddali widzę sesje zdjęciowe par młodych (kto by nie chciał się tu żegnić?) i dreptam stopami dalej. Czas kupić kilka suwenirów i gdy wychodzę przeznaczenie mnie dopada. Leje przeokrutnie, tak że cudem dobiegam do domu. Chowam się i czekam aż przejdzie. Deszcz ustaje, biegnę szybko pożegnać się z oceanem. Szybkie spojrzenie, małe pożegnalne zdjęcie. Siadam w swoim ulubionym miejscu, ale sielanka nie trwa zbyt długo. Znów zaczyna kropić. Nocny spacer musi niestety obejść się smakiem, bo leje jakby ktoś odkręcił kran. To lulu.
Lot nr 100 i zmiana czasu
Wstaję punkt 4.30, ogarniam ostatnie rzeczy i idę na 19stkę, autobus na lotnisko (podobnie jak 20). Odprawa trwa 2 minuty, spacer przez kilka korytarzy, bezkolejkowe security i idę pod swoją bramkę 29. Żeby tam dojść, przechodzi się przez kilka korytarzy które...nie mają ścian bocznych, więc ten zacinający z rana deszcz leci prosto na nas. Ameryka!
Boarding 787 jetStar i w drogę. Przed nami 10,5h lotu, lotu który jest moim setnym. Podniosła chwila trwa tak długo (kilka sekund) że zasypiam. Podchodzimy do lądowania, koła piszczą dotykając pasa. Austrialio witaj ponownie! Wybornie. W Melbourne wszystkie formalności to kilka sekund i czas łapac Skybusa. 36$ za bilet RT. Pogoda w końcu mnie rozpieszcza, jest ciepło i błękitne niebo nie jest mi obce. Dobiegam do hostelu (Urban Central) i czas ruszać w miasto. Jaki dziś cel? Słynny dworzec kolejowy Flinders. Bzzzyt zjeżdżam winda i czas zacząć zwiedzanie. Idę w miasto. Po drodze kilka budynków nowoczesnej architektury, a w oddali widzę wieżę dworca.
Tylko zaraz zaraz cały bok jest w rusztowaniach, czy zdjęcia będą wyglądały jak z budowy? Idę dalej i oddycham z ulgą, ufff najsłynniejszy bok i brama wejściowa są nietknięte przez budowlańców;)))
Tuż obok znajduje się katedra Św. Piotra. Chcę wejść, ale w środku mają miejsce jakieś uroczystości, więc nie można robić zdjęć. Wrócę tu jutro i cyknę parę zdjęć. Idę kawałek w kierunku centrum telewizyjnego, w pobliżu którego jest wielka impreza.
Ludzie tańczą, bawią się a całość ich wygłupów jest pokazywana na telebimie. Czad! Nie widziałem nikogo z alkoholem, można? Sielanka trwa, ja siedzę i obserwuję co się dzieje.
Jest ciepło, ale mnie łapie zmęcznie. 22.30 zwijam się w burito i idę spać.
Melbourne
Spoglądam na pogodę, od 12 ma być ładnie, narazie chmury, chmury i...chmury. Skąd ja znam ten obrazek?hmmm. Koło 10.30 opuszczam pokój i idę w kierunki Royal Botanic Gardens. Przejaśnia się z każdym krokiem, jest ciepło. Termometry pokazują 22 stopnie, a koło godziny 15 ma być 30.
Ogrody mnie zachwycają swoim zadbaniem ,wszystkie rośliny są podpisane, wszystko jest niesamowicie zadbane, przemyślane i oznakowane dla ludzi. W centrum znajdują się jeziorka, po których pływa...flisak. Mikrowenecja w Melbourne!
Siadam, ten widok jest tak relaksujący że muszę tu posiedzieć. Nawet nie wiem kiedy upływa prawie pół godziny. Ruszam dalej na północ, wracając drogą wzdłuż parku, która jest odcinkiem przystosowanym dla biegaczy. Co to oznacza? Przy drodze są słupki z dystansem już pokonanym, z ziemi wyrastają punkty z wodą. Czy to nie jest miasto dla ludzi? Tak, dlatego corocznie wygrywa plebiscyty na najlepsze na świecie miasto do mieszkania. Wracam do centrum. Przechodzę mostem pod dworzec (tak ten słynny).
Oraz katedrę. Dziś mogę wejść i zrobić małe zdjęcie z tajniaka.
Zaczyna robić się gorąco, naprawdę gorąco. Żar leje się z nieba, jest ponad 30 stopni. Idę pod budynek parlamanetu.
Jednak w oddali widzę katedrę. Skręt w prawo, jedne światła, drugie, trzecie. Stoję przy wstążkach.
Tu ciekawostka, jest to symbol który upamiętnia złożenie petycji kobiet, aby miały równe prawa. Petycja była tak długa że była wielką rolką i odwijała się w podobny kształt jak rzeźba. Kilka kroków dalej jest katedra. To katedra św Patryka, którą poświęcił w 1986 papież Jan Paweł II.
Ruszam dalej do ogrodów i budynku wystawy królewskiej.
Siadam, muszę odpocząć. Jest gorąco. Trzeba wypić łyk wody, może dwa i można iść dalej w kierunku Queens Market, które mnie nieco rozczarowują. Nie ma tam nic nadwyczajnego, ot zwykły bazar. Wracam w kierunki chinatown gdzie można zjeść papu. Po drodze zahaczam o plac przy bibliotece głównej.
Ile u ludzi, dzisiątki. Stoją, siedzą na trawie, ławkach, czy to jakieś kultowe miejsce? Jest darmowe wifi, podobnie jak w całym centrum, ale może to ma inny cel? Nie wiem. Jest 15.30, co robić dalej? Rzut oka na mapę, hmmm a może by tak pójść nad morze, a raczej ocean? Google podpowiada czas dojścia 1h. Ruszam. Pot leje się z czoła, jest upał, więc na plaży chowam się radośnie w cieniu. Patrzę na piasek, na wodę, na wodę na piasek. Nachodzi mnie wena i dopisuję kilka słów relacji.
Czas wracać, jedyne co dziś planuję to porobić kilka nocnych zdjęć. Maszerując do centrum, zahaczam o albert park. To miejsce kultowowe dla fanów F1, czyli mnie. Co roku, kalendarz formuły jeden zaczyna się właśnie tutaj. To jeszcze 3 tygodnie!
Po zmroku kręcę się po mieście by odkryć nadrzeczny deptak. Nie widziałem go wczoraj, a tu taki olśniewający widok. Napełniam butelkę wodą z publicznego źródełka i czas przejść się nad rzeką. Na szczęście deptak prowadzi mnie w kierunku hostelu. Jest piątek, sporo ludzi, mnóstwo ulicznych artystów. To miasto ma jakąś duszę, moc.
Na skrzyżowaniach dziesiątki luksusowych i sportowych aut. Porsche, Ferrari, Rollsy, Astony czy Lambo to chleb powszedni! Bajka. Docieram do hostelu późnyn wieczorem by zarezerwowac wycieczkę nad ocenam kolejnego dnia (http://greatoceanroadmelbournetours.com ... stles-tour)
12 apostołów
7.20 podjeżdża pode mnie kolorowy busik, który ma zabrać mnie i 23 inne osoby na przygodę z koalami oraz spotkanie 12 apostołów. To skały, których został całe 5. Całą wycieczkę rozpoczynamy od zatoczki
Potem były kolejne, ale pominę drobne przystanki. Ważniejszy punkt to koale, żyjące w naturalnym środowisku. Ochoczo wybiegam z busa, biegnę do drzewa żeby je zobaczyć. Jednak ich ilość (3) to troszkę mało. Spoglądam nad siebie, widzę tego słodziaka, drugi obok sięga powolnie, niczym slow motion na ekranie, po liść eukaliptusa i ... zasypia.
Ja jeszczs zdążyłem szybko pobiec na punkt widokowy...
Następny przystanek to 700letni las.
Są trzy typy lasów, a ten w stanie Victoria ma najwyższe eukalipsusy.
W mojej głowie już nie lasy, nie koale, tylko skały. Jedźmy już tam. Jak najszybciej. Trzask, zamykamy drzwi i jedziemy kolejne 45 minut.
Docieramy. No nareszcie. Pogoda, przysłowiowa lampa. Otwieram drzwi, dwa schodki, deptaczkiem 10 minut i ukazuje się coś co mnie powala. To coś co na zdjęciacy wygląda zdumiewająco, ale na żywo jest obłędne. 12 apostołów. Chyba nic nie trzeba tu komentować.
Nad głowami latają helikoptery (150$), a my po 45 minutach się zbieramy. Chcę jeszcze, więcej. Jakoś wewnętrznie mi ich mało. Myślę że już lepiej być nie może, a jednak! Docieramy nad zatokę skał.
Całość wieńcząc skałą London Bridge, której część niedawno się zawaliła.
Ostatnie skały, ostanie wrażenia. Co za miejsce, rzuca na kolana swoim urokiem. Nie chcę wracać, ale jednak trzeba. Dzień się kończy, a jutro ruszma do Sydney, spotkać się z kumplem. W końcu będę miał z kim pogadać w następnych dniach;) |
super relacja kolejne cenne info do mojego RTW. Pozdro I udanej pogody na antypodach